Δέκα μέρες πριν, είχα την ευκαιρία να γίνω καλύτερη γειτόνισσα. Μου δόθηκαν ευκαιρίες να βελτιωθώ σαν άνθρωπος, να δείξω κατανόηση και να δοκιμάσω τις ψυχικές δυνάμεις μου. Ο μαραθώνιος καλής γειτνίασης ξεκίνησε με το τηλεφώνημα του μεσίτη.
'Η ιδιοκτήτρια, θέλει να κάνει κάποιες βελτιώσεις στις προσόψεις των σπιτιών της. Θα σας πείραζε να παραχωρήσετε μέρος του κήπου σας προς φύλαξη εργαλείων και τούβλων?'
'Βεβαίως!' ανταποκρίθηκα, σκεπτόμενη ότι μερικά εργαλεία και τούβλα δεν θα δημιουργήσουν κανένα πρόβλημα. Τι κι αν δεν θα βελτιώσουν την δική μας πρόσοψη. Ο κήπος μας είναι ο μόνος με πάρκινγκ.
Το πρωινό της πρώτης ημέρας, χτυπάει το κουδούνι. Είναι ο ευγνώμων μεσίτης.
'Μην ανησυχείτε καθόλου,' με διαβεβαιώνει. 'Οι εργάτες θα δείξουν κατανόηση'.
Περιχαρής, επιστρέφω στην εργασία μου. Το ίδιο και οι εργάτες. Από τη γωνίτσα του γραφείου μου, βλέπω τούβλα και τα εργαλεία να παίρνουν θέση. Τετράγωνα μελαμίνης απλώνονται στον κήπο για να προστατέψουν το γκαζόν. Πάνω τους παρατάσσονται δύο μικρές μπετονιέρες. Στην μέση του κήπου εγκαθίσταται μια μεγάλη, χημική τουαλέτα.
Αρχικά, θέλω να κλάψω πικρά, όμως θυμάμαι ότι αυτή είναι η ευκαιρία για να γίνω καλύτερη γειτόνισσα.
Οι ανεξέλεγκτοι κωνοφόροι φράχτες ξεριζώνονται, ενώ οι μουχλιασμένοι και σάπιοι, ξύλινοι φράχτες της σειράς των, περίπου δέκα σπιτιών της ιδιοκτήτριας, φεύγουν. Φεύγουν επίσης και οι εργάτες. Θλιμμένη, κοιτάζω το εργοτάξιο έξω στον κήπο μου και περιμένω. Πως δεν περνάνε οι μέρες καμιά φορά...
Οι πρώτες αραιές εμφανίσεις των εργατών συμπίπτουν με τις λιγοστές ώρες ηλιοφάνειας. Χτίζουν τους νέους πέτρινους φράχτες, αλλά μόλις βγουν τα σύννεφα, τα μαζεύουν και φεύγουν. Όλα, εκτός από ένα ή δύο τούβλα κάθε φορά, τα οποία τοποθετούνται με τάξη δίπλα στην εξώπορτα, προς χρήση κάθε επίδοξου ληστή που θέλει να δοκιμάσει την τύχη του.
Ο ήλιος παραμένει πάνω από την πόλη τις δύο τελευταίες ημέρες. Το ίδιο και οι εργάτες, οι οποίοι έχουν σχεδόν ολοκληρώσει το έργο τους.
Μεγάλη Δευτέρα, πρωί...
Βλέπω την μια μπετονιέρα να βγάζει καπνούς. Τρομαγμένη, περιμένω δίπλα στο τηλέφωνο μήπως και χρειαστούμε τα επείγοντα.
Αντιθέτως, χρειαζόμαστε ηλεκτρικό ρεύμα για να λειτουργήσει η δεύτερη μπετονιέρα. Ο άπειρος νεαρός την παραγέμισε και το τσιμέντο έκαψε τη μηχανή. Η κουζίνα μου τροφοδοτεί την μπετονιέρα για τις επόμενες ώρες. Η θυμωμένη γειτόνισσα μέσα μου, ολοένα και σπρώχνει να πάρει θέση.
Μεγάλη Τρίτη...
Οι περιχαρείς εργάτες μόλις μου ανακοινώνουν ότι τελείωσαν τους διαχωριστικούς τείχους. Φεύγουν. Αναστενάζω με ανακούφιση. Ώρες μετά, γράφω και κοιτάζω έξω από το παράθυρο. Η χημική τουαλέτα και τα απομεινάρια των ημερών είναι ακόμα εκεί. Υπομονή, φωνάζει η καλή γειτόνισσα μέσα μου. Λίγο ακόμα.....
