Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
Ωρες – ώρες παρακολουθώντας τα τεκτενόμενα στην πολιτική σκηνή της χώρας , αναρωτιέμαι αν τελικά η λύση στα προβλήματα μας είναι αυτός ο απίστετος κατακερματισμός και η εμφάνιση συνεχώς περισσότερων αυτόκλητων σωτήρων ή αν όλα αυτά προ-οιωνίζουν ακόμα χειρότερες εξελίξεις.
Στο πρόσφατο παρελθόν της ιστορίας μας είχαν φτάσει να ακούγονται φωνές του τύπου : «Μα δε θα βρεθεί ένας λοχίας να μας σώσει?» Ηταν και πάλι μια περίοδος όπου η απαξίωση του πολιτικού προσωπικού της χώρας είχε φτάσει στο ζενίθ , δίνοτας έτσι την ευκαιρία σε κάποιους συνταγματάρχες να γράψουν τις δικές τους μαυρες σελίδες στην ιστορία του τόπου.Σήμερα , φυσικά , όπου η Δημοκρατία μας είναι θωρακισμένη απο ενδεχομενους «χακί σωτήρες» , δίνει άφθονο χώρο να ανθήσουν φιλοδοξίες πολλών συμπολιτών μας που θεωρούν οτι κατέχουν τις μαγικές λύσεις για να μας απαλλάξουν απο τα μνημόνια , τη διαφθορά και τη μιζέρια.Ετσι , ακούμε καθημερινά τις πλέον απίστευτες εκθέσεις ιδεών απο ανθρώπους που διεκδικούν τη συμπάθειά μας για ένα καλό λόγο στους δημοσκόπους – και φυσικά την ψήφο μας.
Ποντάρουν στη γενικευμένη απελπισία που έχει εξαπλωθεί πάνω απο τη χώρα , στην αγανάκτηση μας για τους εξοντωτικούς φόρους και τη διάλυση της ζωής μας. Το πώς όμως θα τα καταφέρουν να αλλάξουν τα πράγματα , αφού τα μαγικά ραβδάκια υπάρχουν μόνο στα παραμύθια , δεν το ακούμε απο κανένα.Ολοι τους (οι απ’ έξω απο την εξουσία) , προβάλλουν ως προσόν τους απλώς το ότι δεν έχουν μετάσχει στην εξουσία και άρα δεν φέρουν καμία ευθύνη για όσα έχουν γίνει τα προηγούμενα χρόνια. Εξωσυστημικοί καθηγηταράδες , πρώην εξωκοινοβουλευτικοί πολιτευτές , διανοούμενοι , που αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τα ελιτίστικα κλαμπ τους , τηλεαστέρες και άλλοι αναγνωρίσιμοι συμπολίτες μας εκ της φύσεως της δουλειάς τους , αλλά και πολιτευτές με μεγάλη θητεία στην πολιιτική κανίστρα που αλλάζουν τώρα κόμματα σαν τα πουκάμισα , έρχονται τώρα να μας πούν οτι τη λύση δεν μπορούμε να την περιμένουμε απο αυτούς που δημιούργησαν το πρόβλημα. Και αυτό ακούγεται λογικό.
Στο «δια ταύτα όμως» , πως θα τιθασευτεί το χρέος , πώς θα καλυφθούν τα χρηματοδοτικά κενά , πώς θα βρεθεί ρευστότητα για την αγορά , πως θα πειστούν οι επενδυτές να εμπιστευτούν τη χωρα , πως θα ανοίξουν οι νέες δουλειές , πώς θα πάρει μπροστά η οικονομία , πού θα βρεθούν τα λεφτά για τις ανάγκες των ασφαλιστικών ταμείων , πού θα βρεθούν τα λεφτά για την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους ,αλλά και να δώσει σε ένα λαό να καταλάβει οτι δεν γίνεται οι μισοί να κλέβουν και οι άλλοι μισοί να πληρώνουν , να διεκδικεί αυτά που του ανήκουν , αλλά και να προσφέρει αυτό που μπορεί , ακούμε μόνο ωραία λόγια που χαιδεύουν αυτιά , για αυξήσεις μισθών , συντάξεων , επαναπροσλήψεις , μειώσεις φόρων , έτσι ώστε να επιστρέψουμε επιτέλους στα περασμένα ευτυχισμένα χρόνια.
Δεν υπάρχει όμως τίποτα χειρότερο απο το να πουλάς ψεύτικες ελπίδες στον απελπισμένο και να προσπαθείς να εκμεταλλευτείς τον πόνο και την απόγνωση του πολίτη είτε με ακροδεξιές , δεξιες , κεντρώες ή κομουνιστικές κορώνες .Επιτέλους ας συνέλθουν όλοι αυτοί οι σωτήρες μας και ας προσεγγίσουν με ρεαλισμό την κατάσταση .
Αυθεντίες δεν υπάρχουν , όπως δεν υπάρχουν και μαγικές λύσεις. Σιγουρα όμως υπάρχουν λύσεις που σταδιακά θα μπορέσουν να ανατρέψουν την κατάσταση. Ας απομονωθούν οι λαικίστικες απόψεις που τείνουν σήμερα να γίνουν κυρίαρχες στην κοινωνία κας ας βγάλουν όλοι το θετκό κομμάτι του εαυτού τους. Ας μην ξεχνάμε δε, πως είμαστε λίγοι και δεν περισσεύει κανείς σε οανεθνική προσπάθεια.Και στο τέλος-τέλος τι πρέπει να πάθουμε ακόμα για να αφυπνιστούμε?
