Της Αναστασίας Βενιέρη
Ανοίγω τον υπολογιστή για να δω τι γίνεται σήμερα στον κόσμο, ενώ η κόρη μου βλέπει, για τριακοστή φορά περίπου το αγαπημένο της φιλμ και αγκαλιάζοντας ένα τεράστιο μπολ με ποπ-κορν. Τα σχολεία έχουν κλείσει για τις διακοπές του Πάσχα και είμαι ιδιαίτερα χαρούμενη που δεν τη μοιράζομαι με το κράτος για 15 ημέρες.
Στην οθόνη του υπολογιστή, το BBC δίνει μια γεύση της σημερινής ημέρας. Απ' ότι φαίνεται, ο επεκτατισμός δεν έχει πεθάνει ακόμα. Οι εντάσεις στην Ουκρανία απειλούν την πρόοδο χρόνων. Μια χώρα μοιρασμένη στα δύο, αμφιταλαντεύεται μεταξύ δύο αφεντάδων.
Οι αναφορές σε ακροδεξιά κόμματα και μιας τάσης για την αποστολή κάθε ξένου πίσω στο 'σπίτι του' είναι διάχυτη ανά την Ευρώπη. Οι Ευρωπαϊκές χώρες, που λίγα χρόνια πριν γιόρταζαν την μεγάλη 'Ευρωπαϊκή παρέα' μετακομίζοντας και ψάχνοντας για μία θέση στον ήλιο, γύρισαν σπίτι τους και προσπαθούν, λίγο αργά, να σκουπίσουν την παγκοσμιοποίηση έξω από την πόρτα.
Σήμερα το BBC αναφέρεται στην περίπτωση της Αυστρίας, της Σκωτίας και της Ουκρανίας. Η φωτογραφία ενός ακροδεξιού Ουκρανού κουκουλοφόρου κυριαρχεί στο τμήμα των Ουκρανικών εντάσεων. Η κουκούλα δεν καλύπτει τα νεανικά του μάτια όμως. Είναι, δεν είναι, 18 χρονών.
Λίγες παραγράφους παραπέρα, ανακοινώνεται η ίδρυση της Νεανικής Ευρωπαϊκής Συμμαχίας της Ελπίδας. Οι ακροδεξιοί νέοι που ποζάρουν στην φωτογραφία είναι τα πρώτα μέλη της συμμαχίας αυτής και εκπροσωπούν την Γαλλία, Αυστρία, Βέλγιο και Σουηδία. Το κεντρικό θέμα της διάσκεψης τους στη Βιέννη, είχε ως θέμα την δημιουργία της 'Ευρώπης των Πατρίδων'.
Μισό αιώνα πριν περίπου, οι πατεράδες τους προσπαθούσαν να ενώσουν τα ραγισμένα κομμάτια της μεταπολεμικής Ευρώπης. Τώρα, οι γιοί τους αποφάσισαν οτι, ότι ραγίζει δεν ξανακολλάει και θέλουν τα θραύσματα πίσω.
Στο καζάνι αυτό που βράζει, την Ευρώπη, φαίνεται πως τα παθήματα των Ευρωπαϊκών χωρών κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν έγιναν μαθήματα.
Σε ξεχωριστό τμήμα, το BBC αναφέρεται στην 20η επίσημη εβδομάδα πένθους στην Ρουάντα. Είκοσι χρόνια πριν, όπως γίνεται πάντα, η δικαιολογία βρέθηκε με αφορμή την ρίψη αεροπλάνου που μετέφερε τον τότε πρωθυπουργό της χώρας, Ζουβενάλ Χαμπιαριμάνα. Αυτό που ακολούθησε ήταν η γενοκτονία 800.000 ανθρώπων, σε διάστημα 100 ημερών, από το Πατριωτικό Μέτωπο της Ρουάντας ή RPF. Δεν υπήρξε εισβολέας. Τα θύματα, της φυλής Τούτσι και οι μετριοπαθείς Χούτου, σφαγιάστηκαν από τους εξτρεμιστές ομοεθνείς της φυλής Χούτου. Είκοσι χρόνια μετά, η Ρουάντα θυμάται και μετράει της πληγές της. Δυσκολεύεται να συγχωρέσει αλλά υπόσχεται 'ποτέ ξανά'. Όπως γίνεται πάντα άλλωστε.
Κλείνω τον υπολογιστή και κοιτάζω την ανέμελη κόρη μου. Θέλω τόσο πολύ να της ζητήσω συγνώμη για τον κόσμο που της παραδίνω.
