Του ΒΑΣΙΛΗ ΣΚΟΥΝΤΗ
Ρέθυμνο, τέλη καλοκαιριού 1992...
Ξαναγυρίζω. Δεν είχα άλλη επιλογή.
Πάντα θα ξαναγυρίζω.
Δεν είναι απλά ένας τόπος όπου πηγαίνεις, αλλά απ' όπου επιστρέφεις.
Με τα μάτια γεμάτα ουρανό.
Μόνο ουρανό. Τίποτ' άλλο από έναν βαθύ, καταγάλανο και καθαρό ουρανό.
Και κατάλαβα πως αυτός ο ίδιος ο ουρανός, θα μ' ακολουθούσε για πάντα
Από επαγγελματική (δημοσιογραφική) συνήθεια που ενίοτε καταντάει διαστροφή εδώ και τρεισήμισι δεκαετίες μου αρέσει χρησιμοποιώ ως εργαλεία διάφορες ατάκες οι οποίες ταιριάζουν στην εκάστοτε περίσταση, μα θαρρώ πως στην προκειμένη περίπτωση οι στίχοι του Γιώργου Σταυριανού που τόσο συγκλονιστικά ερμήνευσε η Κάτια Δανδουλάκη μου φτάνουν και μου περισσεύουν...
Αστειεύομαι καμιά φορά με τη μάνα μου και της παραπονιέμαι γιατί δεν με γέννησε στο Ρέθυμνο, αλλά όσο περνάει ο καιρός, αυτή αποδεικνύεται μια εντελώς τυπική λεπτομέρεια. Και τώρα που ωρίμασαν οι συνθήκες και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, επιστρέφω κι εγώ για να... εκτεθώ!
Να εκτεθώ στην κυριολεξία και όχι μεταφορικά: συστρατεύομαι με τον Σταύρο Αρναουτάκη και τη Μαίρη Λιονή, κι ενώνω τις δυνάμεις μου και την επιθυμία μου για να συνεχίσει να παίρνει σάρκα και οστά ο μεγάλος και δεδηλωμένος στόχος της Περιφερειακής Ενότητας...
Κρήτη, Πρώτη Δύναμη κι όχι μονάχα εντός των ελληνικών συνόρων, αλλά και πέρα από αυτά!
Δεν ξέρω εάν οφείλω μια εξήγηση για την τολμηρή απόφαση μου που μπορεί κιόλας να αντίκειται στο timing των βουρλισμένων καιρών μας: εάν πάλι την οφείλω, την απευθύνω περισσότερο προς εκείνους που με ξέρουν καλά και δεν μου το είχαν να πολιτευθώ! Αυτοί (θα) εξεπλάγησαν περισσότερο, παρά οι υπόλοιποι...
Η γενιά μου, όσοι καβαλήσαμε τα πενήντα, μεγαλώσαμε στο μεταίχμιο μιας εποχής πολιτικών και κοινωνικών ζυμώσεων: βιώσαμε, αμέσως μετά το Πολυτεχνείο και τη Μεταπολίτευση την έντονη πολιτικοποίηση και τον άκρατο κομματισμό, περάσαμε από... πράσινα και μπλε καφενεία κι ύστερα νιώσαμε αυτό το ρεύμα να καταλαγιάζει και να εξατμίζεται...
Έχω την εντύπωση πως αυτή τη μετάβαση στην απολιτίκ φάση, την πληρώσαμε ακριβά και οι...τόκοι συνεχίζουν να τρέχουν: η γενιά μου που ανατράφηκε μέσα στις πολιτικές αντιπαραθέσεις στα πανεπιστήμια και συνεγειρόταν με το "πότες θα κάμει ξαστεριά", κάποια στιγμή ένιωσε βολεμένη, έχασε την πνοή της, γίναμε ανδρείκελα και υποχείρια των κάθε λογής επιτήδειων και των "τα φαιά φορούντων", που έλεγε ο Καβάφης...
Δεν έχω την πρόθεση να βγάλω πολιτικό μανιφέστο, άλλωστε πιστεύω πως η Περιφέρεια ξεπερνάει τα στενά όρια της πολιτικής και των κομμάτων. Κι αυτός εντέλει είναι ο λόγος που μου έδωσε το ιδεολογικό υπόβαθρο, τα επιχειρήματα και το ισχυρό "άλλοθι" για να άρω τις προσωπικές επιφυλάξεις μου και να αποδεχτώ την εξόχως τιμητική πρόσκληση που μου απηύθυνε εδώ και μήνες η Μαίρη Λιονή...
Εδώ επιβάλλεται ν' ανοίξω μια παρένθεση που κατατείνει στη γνωστή γαλλική έκφραση: Cherchez la femme!
Τη γυναίκα εμείς οι Ρεθυμνιώτες τη βρήκαμε, δεν έχουμε λόγο να την ψάξουμε. Την Αντιπεριφερειάρχη μας την παρακολουθούσα εκ του μακρόθεν, αλλά όταν τη γνώρισα από κοντά και κουβέντιασα μαζί της, έβαλα νερό στο κρασί μου: εγώ που χωρίς αιδώ κατατάσσω τον εαυτό μου στους σωβινιστές, συνειδητοποίησα ότι μια γυναίκα που, διάβολε, δεν γεννήθηκε, ούτε κατάγεται από τον τόπο μας, μπορεί να τον πονέσει και να τον υποστηρίξει σαν να' ναι ο δικός της.
Μπροστά σε τέτοιους ξενομπάτες, τύφλα να 'χουμε οι αυτόχθονες!
Τον Σταύρο Αρναουτάκη πάλι τον γνώρισα πριν από κάμποσα χρόνια στις Αρχάνες, ένα χωριό που σε έκανε να ντρέπεσαι να πατήσεις! Ως μέλος μιας δημοσιογραφικής αποστολής τον ξανασυνάντησα αργότερα, Ευρωβουλευτή πια, στο Στρασβούργο και άκουσα από τους συναδέλφους (ομοϊδεάτες, αλλά και πολιτικούς αντιπάλους του) να τον εγκωμιάζουν για τις ιδέες και την καπατσοσύνη του...
Έχω συγκρατήσει μια κουβέντα που άκουσα εσχάτως για τον Περιφερειάρχη Κρήτης και θεωρώ πως είναι ευλογία για την Κρήτη μας: (σε μια εποχή που έχουν στρέψει οι κάνουλες) ο Αρναουτάκης έχει ταλέντο στο να βρίσκει λεφτά!
Σύμφωνα με έναν αστικό μύθο, την παραμονή της περασμένη Πρωτοχρονιάς, όταν στα διάφορα Υπουργεία δεν κυκλοφορούσαν ούτε... κατσαρίδες και οι δημόσιοι λειτουργοί ετοιμάζονταν για το ρεβεγιόν, ο Αρναουτάκης πήρε το πρώτο αεροπλάνο από το Ηράκλειο, έκανε... ντου στο αρμόδιο Υπουργείο και έφυγε με έναν γερό μποναμά για την Κρήτη!
Αυτοί οι δυο άνθρωποι με τίμησαν με το ενδιαφέρον και με την πρόταση τους. Είμαι από εκείνους που δυσκολεύονται να πουν "όχι", αλλά ετούτη τη φορά το "ναι" το βροντοφώναξα και μπορεί να ακούγεται μακάβριο, αλλά όπως λέω σε τέτοιες περιπτώσεις, "η νεκροψία θα δείξει"!
Κρήτη, πρώτη δύναμη, λοιπόν, αυτό είναι το σύνθημα, που αποτελεί σκέτη... πρόκληση! Το παρασύνθημα "Με καθαρή ματιά συνεχίζουμε" βάζει την απαραίτητη ίντριγκα : η Κρήτη (μπορεί, πρέπει και θέλουμε να) είναι η ατμομηχανή ολόκληρης της Ελλάδας και μολονότι δεν αξιωθήκαμε να έχουμε ένα δικό μας Υπουργείο (όπως η Μακεδονία και η Θράκη), να που τώρα αυτή η φανερή ή καμουφλαρισμένη ματαιοδοξία μας ικανοποιείται!
Δεν είμαι σίγουρος εάν ως απλοί πολίτες έχουμε συνειδητοποιήσει το μέγεθος του έργου, το οποίο έχει συντελεστεί, αλλά κυρίως την προοπτική, τη δυναμική και τους ορίζοντες που ανοίγει αυτός ο αναβαθμισμένος αυτοδιοικητικός θεσμός: περισσότερο από το να τάζουν λαγούς με πετραχήλια, να υπόσχονται (παλαιοκομματικής και πολιτικάντικης μορφής) ρουσφέτια, να χρησιμοποιούν διαρκώς το μόριο "θα" και να επιδεικνύουν ακατασχέτως τα μακέτα (που έλεγε κάποτε ο Σημίτης) όσοι τον εκφράζουν και τον υπηρετούν μπορούν απλώς να κτυπήσουν το τρίτο κουδούνι και να περάσουν στην επόμενη πράξη του έργου...
Στη νέα αυτοδιοικητική εποχή της, η Κρήτη θα συνεχίσει να αναπτύσσεται και οι Ρεθυμνιώτες έχουμε έναν μονόδρομο μπροστά μας: να τρέξουμε κι όχι να περπατήσουμε ανέμελα και να σφυρίζουμε αδιάφορα Στο "Χρονικό μιας πολιτείας" ο Παντελής Πρεβελάκης περιγράφει το παντέρμο Ρέθεμνος, που ωστόσο μεγάλωσε, αναπτύχθηκε και δεν είναι ουραγός, αλλά εν δυνάμει πρωταγωνιστής στις εξελίξεις!
Αυτό ακριβώς πρέπει να διεκδικήσουμε όσοι συσπειρωθήκαμε με ανιδιοτέλεια και αγάπη για τις ρίζες και τον τόπο μας σε αυτή την υπόθεση: να αγωνιστούμε με όσα μέσα έχουμε, ο καθείς εφ' ω ετάχθη, για να καταπολεμήσουμε τον υδροκεφαλισμό, να ανακαλύψουμε και να αξιοποιήσουμε τα κρατικά και τα ευρωπαϊκά κονδύλια και εάν τυχόν βρέξει λεφτά, να μην ανοίξουμε ομπρέλες, όπως συνέβη στο παρελθόν, κυρίως με το πρόγραμμα "Ελλάδα 2004"...
Προσωπικά δίνω μεγάλη σημασία στην ανιδιοτέλεια, έστω κι αν ο κόσμος θεωρεί ότι αυτή δεν συμβαδίζει με την πολιτική! Είναι θέμα κουλτούρας, προτέρου βίου, αλλά και έμπνευσης από μια ιστορική κουβέντα που κανονικά θα έπρεπε να αποτελεί το ευαγγέλιο όλων όσοι ανακατεύονται με τα κοινά...
Όπως λοιπόν, είχε πει ο Τζον Κένεντι προς τους Αμερικανούς πολίτες στον λόγο που εκφώνησε από το Καπιτώλιο της Ουάσινγκτον την ημέρα της ορκωμοσίας του ως προέδρου των ΗΠΑ (20 Ιανουαρίου 1961) "ask not what your country can do for you, ask what you can do for your country". Δηλαδή, μη ρωτάτε τι μπορεί να κάνει η πατρίδα σας για εσάς, αλλά να ρωτάτε τι μπορείτε εσείς να κάνετε για την πατρίδα σας"!
Στον ευλογημένο από πλευράς φυσικού κάλλους νομό μας, δεν περισσεύει κανείς για να μείνει έξω από την προσπάθεια που θα τελεσφορήσει το δίχως άλλο. Έχουμε να "πουλήσουμε" τα προϊόντα μας, αλλά όχι την ψυχή, την υπερηφάνεια και την πατροπαράδοτη κρητική πρεπιά μας. Η πόλη των γραμμάτων και των τεχνών ως πυλώνας των εξελίξεων, αλλά κι ένας ολόκληρος νομός που συνδυάζει τα εκ διαμέτρου αντίθετα σε μια θαυμαστή ισορροπία δεν έχουν απλώς το δικαίωμα, αλλά το χρέος να προχωρήσουν προς τα εμπρός...
Έχουν γίνει πολλά και σημαντικά πράγματα, αλλά η επόμενη πενταετία υπόσχεται πολύ περισσότερα και σπουδαιότερα σε όλα τα επίπεδα: στον πολιτισμό, στον τουρισμό, στον αθλητισμό, στην υγεία, στην εκπαίδευση, στα έργα υποδομής, στην ισόρροπη ανάπτυξη στο πλαίσιο του συγκρητισμού (με την έννοια που έδωσε στον όρο ο Πλούταρχος), στη βελτίωση των συνθηκών της καθημερινότητας μας, στην ενίσχυση της παραγωγής και στην ενδυνάμωση των ευκαιριών της επιχειρηματικότητας.
Αυτά είναι τα μεγάλα στοιχήματα που βάζουμε όλοι όσοι στοιχηθήκαμε στον επικείμενο εκλογικό αγώνα. Εμφορούμενος από την αγάπη για τον τόπο μου, συνεπαρμένος από το νόστιμον ήμαρ (στον τόπο όπου πάντα θα ξαναγυρίζεις), πρόθυμος, αποφασισμένος, αλλά και πεπεισμένος ότι μπορώ να βάλω κι εγώ ένα χεράκι σε αυτή τη νέα και μεγάλη προσπάθεια, έπιασα στον αέρα το γάντι που μου πέταξαν και συστρατεύομαι με τον Σταύρο Αρναουτάκη, τη Μαίρη Λιονή και μια πατούγια εκλεκτών συνυποψηφίων για τα αυτονόητα τα οποία ώρες ώρες ώρες τα θεωρούμε πολυτέλεια!
Με καθαρή ματιά προς το μέλλον, και με ανασηκωμένο το βλέμμα προς τους ανοιχτούς ρεθυμνιώτικους, κρητικούς, ελληνικούς και διεθνείς ορίζοντες μας...
Αναντρανιστά μωρέ κοπέλια, απού λένε και στα χωριά μου!
* Ο Αμαριώτης Βασίλης Σκουντής είναι δημοσιογράφος και υποψήφιος περιφερειακός σύμβουλος με τον συνδυασμό "Κρήτη, πρώτη δύναμη" με επικεφαλής τον Περιφερειάρχη Κρήτης Σταύρο Αρναουτάκη και την Αντιπεριφερειάρχη Ρεθύμνης Μαίρη Λιονή.
