Σε μιάς γυναίκας έρχεσαι, το σώμα και γεννιέσαι,

την έχεις μάνα σαν παιδί, και δεν την απαρνιέσαι.

Όταν την έχεις αδερφή, τιμή σου και καμάρι,

σάμε να γίνει κοπελιά, κι ο γάμος τη νε πάρει.

Γιαγιά στα παραμύθια σου, και στα θελήματά τζη,

οντε θα σε μαλώνουνε, να τρέχεις στη (μ)ποδιά τζη.

Θεία τση μάνας αδερφή, να βλέπει μη πονέσεις,

στα πρώτα σου τα βήματα, να σε βαστά μη (μ)πέσεις.

Η φιλενάδα που θα μπεί, πρώτη στην κάμαρά σου,

τσ'αγάπης και του έρωτα, θα ξέρει τα κρυφά σου.

Γυναίκα των ονείρων σου, η μάνα των παιδιώ σου,

ο στύλος που θα στηριχτεί, το σπίτι, και το βιός σου.

Ο άνθρωπος που πιο πολύ, τη βία θα γνωρίσει,

όταν χρειάζουνται στιμές, για να σε συνετίσει.

Αν πίνεις, ανε ξενυχτάς, κι ανε γυρίζεις μ 'άλλες,

να σ'ανημένει απαιτείς και, μ'ανοιχτές αγκάλες.

Κι ύστερα λές πως έπεσες, ΘΥΜΑ, και δε βαριέσαι,

την αγαπάς τη νε μισείς, μα και τη καταριέσαι.....

...Απο τις ''ενωμένες εμπνεύσεις'' μας...

(...Αντώνης Κουκλινός & Ματίνα Καράλη.

Φεγγάρι μου στη βόλτα σου, απόψε που θα κάνεις,

για να σου δείξω πάρε με, τόπους που δε τζi φτάνεις...

Τόπους τσ 'αγάπης ιερούς και μπιστικούς συνάμα,

να προσκυνώ τη χάρη τζη, που τόχω κάμει τάμα...

...Απο τις ''ενωμένες εμπνεύσεις'' μας...

(Αντώνης Κουκλινός & Ματίνα Καράλη)

Που κάνει συντεκνιές πολλές, και κουμπαριές, συνάμα,

αποσκοπεί σε γνωριμιές, που δε μετρούν, σε ΠΡΑΜΑ.

Δε ν'είναι αμπελόφυλλα, κοπέλια να βαφτίζεις,

για να σε πούνε δυνατό, κι απός να μη τ'αξίζεις.

Κι εσύ απου παντρεύγεσαι και θές κουμπάρους δέκα,

να το κατέχεις ύστερα, θα ψάχνεις για γυναίκα.

Για το χατίρι τσι φιλιάς, διάλεγε και τσ'αθρώπους,

απου καλείς στο σπίτι σου, σεμνοί, και νάχουν τρόπους.

(Αντώνης Κουκλινός)

Ξεχνιέται μια ανάμνηση και σβήνει με μια ν' άλλη,

λέγανε και το πίστευγα, μα λάθος κάνω πάλι.

Με μιά σταγόνα δάκρυ μου, πάντα θα σου θυμίζω,

πως το δεντρί τσ' αγάπης μας, αμοναχός ποτίζω.

(Αντώνης Κουκλινός)

Και ρόδα να μου στρώσουνε, νά'ρθω τα κάνω λίμπα,

γιατί σκοντάφτω συνεχώς, στση σκέψης τη κολύμπα.

Παραπονιάρη μ 'έκαμες, ζηλιάρη κι'άθελά μου,

ένα σωρό παραξενιές, κι η συμπεριφορά μου.

(Αντώνης Κουκλινός)

Φραχτό θα κάμω τση καρδιάς, σκέψη να μη σιμώνει,

να μη σε μάθει πλιά καλά, για θα τη φάνε οι πόνοι.

Σκέψη με ποιό παράπονο, θα πας απόψε πάλι,

που τά 'χεις κάμει μέσα μου, ούλα χουμά κουτάλι.

(Αντώνης Κουκλινός)

Το άδικο

Οι λέξεις κρίμα, κι άδικο, στο νού μου δε χωρούνε,

μα ούτε η άτυχη στιγμή, κάτι μπορούν να πούνε.

Ποιά λογική μπορεί να ιδεί, συμπέρασμα να βγάλει,

σ'αυτό το περιστατικό, πού'γινε οψαργας πάλι.

Τρείς αιμοβόροι απάνθρωποι, σαν άγρια θηρία,

ντοπιάσανε ενούς χωριού, οψές την ιστορία.

Με βέργιες καταφέρανε, φονιάδες να γραφτούνε,

στη μέση μέση του χωριού, χωρίς να φοβηθούνε.

Γονιός απου στο σπίτι ντου, αρμηνεμιά δε δώσει,

θά νάρθει η ώρα και η στιγμή, τριπλά να το πλερώσει.

(Αντώνης Κουκλινός)

Πατέρα μου δε σου ξεχνώ.

Με κουρασμένου τη θωργιά, θυμούμαι σου πατέρα,

να τρέχεις αξημέρωτα, για να τα βγάλεις πέρα.

Δε σου ξεχνώ το σφύριγμα, μικιό κοπελιδάκι,

το στάδιο να τραγουδείς, του Κώστα του Μουντάκη.

Να μου μαθαίνεις τσι σκοπούς και να μου λες πενάδια,

για τσι χορούς που μου δειχνες στο σπίτι μας τα βράδια.

Χίλιες να ξαναγεννηθώ και να ποθάνω χίλιες,

το σεβασμό σου που θα βρω τη ν'ώρα που μου μίλιες.

Κι ας μη σου μάθανε ποτέ, να γράψεις τ' όνομά σου,

υπέγραφαν με τση καρδιάς το αίμα τα παιδιά σου.

(Αντώνης Κουκλινός)