Καλή σπέρα Ζαμπιώ, πώς τα πας εσύ με τα τυραννίσματά σου; Πού ’σαι μπρε, δε μ’ ακούεις απού βατταλαλώ1; Πού ’ναι κι γι-άλλες γυναίκες απού αποσπερίζομενε μαζί; Ακόμη πούρι δε ν-εφανήκανε; Φέρε τη ρόκα σου είντ’ απογίνηκες; Εγώ τη γκάργαρα2 μαλλιά να κλώθω ούλη τη βεγγέρα.
- Καλησπέρα κουνιαδάκι Αλισαβιώ, καλώς εκόπιασες, απόψε ζάβαλε δε θα σμίξομενε επαέ, συμπάθα με, σε μια ουλιά3 ώρα, θα ’ρθουνε κι γι-άλλες και θα γκάψομενε4 οθέ το ντουκιάνι του Μανώλη να δούμενε τη ν-τηλεόραση απού φερενε σήμερο στο χωριό, έλα και του λόγου σου.
- Είντα κουβέντες είναι τουτεσάς αν ονομάζεις θεό. Είντα πχαίνουνε οι γυναίκες στο ντουκιάνι; Για τουτονά τάξε εφουντάλλαξες;5
- Ζαμπιώ, Ζαμπιώ, κατέβα, εμείς ετοιμαστήκαμενε και σ’ ανιμένομενε6 επαέ στο πεζούλι, τση φωνιάζανε η Αργυρένια, η Ηλιοκωστίνα, η Βαγγέλαινα η Παπακωστήδενα, η Ασημένια η Σγουρογιωργία, ούλες καταστεμένες με τσι καλές τωνε ρόμπες τσι πλουμάτες7.
- Έλα και του λόγου σου κουνιαδάκι, να περάσει η γι-ώρα σου μια ουλιά8.
- Ηγούγια μου γίβεντα9, από πότες αρχινήξανε οι γυναίκες να κοιναλλάζουνται10 με τσ’ άντρες στα ντουκιάνια; Να πάτε στο καλό μα γω θα γκάψω11 στο κονάκι μου να ’χω τη ν-αθρωπιά μου…
Ούλο το χωριό επρεμαζώχτηκενε στο ντουκιάνι, εφέρανε καρέκλες απού τ’ άλλα καφενεία, πολλοί εβαστούσανε καθίσματα από τα σπίθια ντωνε και σε μια ουλιά ώρα εγίνηκενε τίγκα12.
Η Ζαφειρένια η πρώτη θεία του Ντουκιανιτζή του κράθιενε μια ξομπλιαστή13 φαντή πετσέτα, για τα καλορίζικα και κείνος την εκρέμασενε στο τραπεζάκι τση τηλεόρασης.
Επάτησενε το κομπί τση τηλεόρασης ο Μανώλης και το κουτί εγέμισενε κόσμο.
Οι χωριανοί εξεσταθήκανε, δε ν-επιστεύγανε στα μάθια ν-τωνε.
Ω! για το Θεό και πως χωρούνε τοσινά αθρώποι εκειά μέσα στο κουτί;
- Καλά μωρέ εμείς τσι θωρούμενε14 από πα, αυτοί από κειδά μέσα θωρούσι μας;
Όσο επροχώρανε η γι-ώρα εφανερωθήκανε στο κουτί, γυναίκες γδυμνές μ’ ένα ψιχάλι βράκα και μια λουρίδα μπούστο και χιλιμιντρούσανε σα ν-τ’ άλογα και σκληρίζανε κι αγκαλιάζανε τσι άντρες και τσι φιλούσανε.
- Ώφου15, ώφου, ηγούγια μου, έλεγενε αποσίγανα η μάνα του καφετζή, να βουλίσει θέλει ο Θεός το γ-κόσμο, δε ν-τα κάνομενε εμείς τουτανά επαέ.
- Είδες, είδες κουνιαδάκι ξετσίπωτες16, φιλιούνται μπροστά μας, οι γι-άντρες με τσι γυναίκες, χωρίς ντροπή σα ν-τα ζα17.
- Εγώ δε ν-τα ξανοίγω, βάνω τα χέρια και χώνω τα μάθια μου, για να μη ν-έχω αμαρτία έλεγενε το θεοσεβούμενο Ανεζηνιώ, κοκκινίζοντας απού τη ντροπή ν-του.
Ούλοι οι άντρες μιτσοί μεγάλοι εγρυλώνανε τσι γδυμνές. Οι γέροι εκάνανε τσοι σοβαρούς, εκαρφώνανε τα μάθια ντωνε, ετσιμογελούσανε18 κάτω απού τσι μουστάκες τωνε, εχαϊδεύανε τα γένια ντωνε, εκουνούσανε τσι κεφαλές τωνε και σιγομουρμουρίζανε αναμεταξύ ντωνε.
- Είντα καταλάβαμενε εμείς σε τουτονέ το ντουνιά Νικολάκι;
- Πράμα! Του ψιθύριζενε ο σύντεκνός του ο Θεοδωρής…
- Θυμούμαι έμπαινε στη κουβέντα κι ο γερο Κανάκης όντε ν-ήμουνε κοπελολόγος19 κι έσταινα τα μάτι όντε εξεπέζευενε κιαμιά γυναίκα από τη φοράδα, να σερθεί μόνο-μόνο το μακρέ φουστάνι τζη να δω το μποδαστράγαλό τζη.
- Εδά τα δείχνουνε ούλα ξάδερφε, είπενε αποσίγανα και ο Στελιανός ο επίτροπος τσ’ εκκλησίας, μα οι νεαροί δε δίνουνε σημασία… εμπουχτήσανε20.
Αφήκανε οι γυναίκες τις βραδινές δουλειές, τη ρόκα, το ξάσιμο, το πλέξιμο, το κέντημα και γλακούσανε στο ντουκιάνι.
Ούλη μέρα εξάνοιγενε τη ν-τηλεόραση μοναχός του ο καφετζής. Οι χωρικοί άντρες-γυναίκες εκαταγίνουντανε με τσ’ οξωτάρικες δουλειές. Το βραδάκι έπαιζενε η τηλεόραση έργα ελληνικά και ξένα. Αυτά που εντυπωσιάζανε τσι γυναίκες του χωριού ήτανε τα μυθιστορήματα ιδιαίτερα τους άρεσαν τα βραζιλιάνικα με έρωτες και πάθη που έμοιαζαν με παραμύθια. Μεταδίδονταν σε συνέχειες κάθε μέρα την ίδια ώρα, απογευματάκι κατά τις έξι η ώρα.
Μια φουρφουλέ21 γυναίκες, πέντε - έξε μεσοκαιρίτισσες αποπαιδιομένες επαρακολουθούσανε ένα βραζιλιάνικο έργο. Τη μετάφραση στα ελληνικά εδιάβαζενε του δασκάλου η γυναίκα που είχενε τελειώσει το παρθεναγωγείο και οι γι-άλλες ακούγανε. Πρωταγωνιστής του έργου ήτανε ένας μεσοκαιρίτης γιατρός ερωτευμένος με μια όμορφη γιατρίνα. Εδιάβαζενε η δασκάλα τσι περιπέτειες του Ρενάτο και είχανε αγωνία αν χωρίσει τη γυναίκα του αν ξαναπαντρευτεί. Το χειρότερο όμως που τις γέμισε πόνο, ήταν τώρα που ο Ρενάτο αρρώστησε από καρκίνο και ήτανε βαριά.
Ούλη μέρα εσκέφτουντονε το Ρενάτο και ακριβώς στις 6:00 επεριμένανε νέα. Για κακή τύχη αρρώστησεν και η δασκάλισσα. Ήρθενε η καθηγήτρια κόρη της με το γαμπρό να τηνε πάνε στη χώρα στο γιατρό. Αποφάσισε να πάει με τη συμφωνία η κόρη της να διαβάσει στις γυναίκες το έργο και να της πει το βράδυ, τι απέγινε με το Ρενάτο.
Η παραγγελία έγινε, η καθηγήτρια εδιάβασε τη συνέχεια στις γυναίκες. Το βράδυ που γύρισε η μάνα τζη και πριν κατεβεί από το αμάξι κοιτάζει κατάματα την κόρη της και της λέει: «Παιδί μου στενοχωρημένη σε θωρώ. Επόθανε ο Ρενάτο;»
Τα τηλέφωνα έδιναν κι έπαιρναν παντού, Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ελλάδα, Αμερική, Αυστραλία. Τηλεφωνούσαν τα παιδιά στη μάνα τους στο χωριό.
- Τι κάνεις, μάνα μου;
- Εγώ παιδί μου, είμαι καλά, αλλά ο κακομοίρης ο Ρενάτο έπαθε καρκίνο κι όπου να ’ναι θα ποθάνει.
- Ποιος μάνα; Ρωτούσε η κόρη από την Αυστραλία.
- Ο Ρενάτο, παιδί μου… ο γιατρός που χώρισε τη γυναίκα του για να παντρευτεί τη γιατρίνα που τον βοηθούσε στις εγχειρήσεις και ήταν τόσο όμορφη που έλαμπε σαν τον ήλιο…
Η κόρη μέχρι να καταλάβει περί τίνος επρόκειτο, πλήρωνε ένα σωρό χρήματα και καμιά πληροφορία δεν είχε για τα νέα της οικογένειας.
Τώρα σ’ όλα τα καφενεία υπάρχουν τηλεοράσεις και σ’ όλα τα σπίτια των χωριών και των πόλεων, μία και δυο και τρεις.
1 βατταλαλώ = μουρμουρίζω
2 γκάργαρα = τη γέμισα ως απάνω
3 μια ουλιά ώρα = σε λίγη ώρα
4 γκάψαμε = αναχωρήσαμε
5 φουντάλλαξε = στολίστηκε
6 ανιμένετε = περιμένετε
7 πλουμάτες = με σχέδια
8 μια ουλιά = πολύ λίγη
9 γίβεντο = εξευτελισμός
10 κοιναλλάζω = συναναστρέφομαι
11 γκάψω = κατευθυνθώ
12 τίγκα = εγέμισε πολύ
13 ξομπλιαστή = κεντημένη
14 θωρώ = κοιτάζω
15 ώφου = ωχ
16 ξετσίπωτες = αναιδέστατες
17 ζα = ζώα
18 ετσιμογελούσανε = υπομειδιώ, γελώ κρυφά
19 κοπελολόγος = έφηβος
20 εμπουχτήσανε = εχορτάσανε
21 φουρφουλέ γυναίκες = άθροισμα γυναικών
