Ο τίτλος μπορεί να είναι σκληρός, μα δυστυχώς απεικονίζει την πραγματικότητα.

Αυτά που διαδραματίζονται τα τελευταία χρόνια, σε κάθε εθνική επέτειο, δεν έχουν προηγούμενο.

Όσο μας κυβερνάτε εσείς, η Ρεπούση δεν χρειάζεται κάθε φορά και σε όλους τους τόνους, να μας θυμίζει πως οι παρελάσεις πρέπει να πάψουν να μας ταλαιπωρούν, γιατί εσείς στην ουσία τις καταργήσατε, και μάλιστα με τον πιο χυδαίο τρόπο.

Εσείς καταφέρατε το ακατόρθωτο. Κάνατε τον ελληνικό λαό, να ντρέπεται να δηλώνει Έλληνας, γιατί θα σημαίνει πως έγινε σαν κι εσάς.

Ποτέ - ίσως - από της απελευθέρωσης του ελληνικού κράτους, από τον οθωμανικό ζυγό, παρέλαση χωρίς θεατές, δεν έχει ξαναγίνει. Ποτέ άλλοτε δεν έγινε παρέλαση, με προσκεκλημένους θεατές, με προσκεκλημένο κοινό, και μάλιστα το κάθε άτομο, να παρακολουθείται και από έναν άντρα της τάξης.

Ναι! Η δύναμη της τάξης που είχε διατεθεί για την προστασία των επισήμων, αντιστοιχούσε περίπου ένας σε κάθε προσκεκλημένο. Και όταν μιλούμε για επισήμους, λυπούμαι που θα το πω, μα ο θεός να τους κάνει επισήμους. Στη συνείδηση, - και στη συμπεριφορά - του κόσμου, αυτοί οι λεγόμενοι επίσημοι, αποτέλεσαν - και δικαιολογημένα, - αντικείμενο οργής και χλευασμού.

Για μια ακόμη φορά όμως, οι διάνοιες που μας κυβερνούν απέδειξαν, πως δεν είναι και τόσο ηλίθιοι, όσο ο λαός τους νομίζει. Γνωρίζουν το πόσο «καλές υπηρεσίες» προσφέρουν στη χώρα και στο λαό της, όπως γνωρίζουν και τον αντίκτυπο που έχουν στον κόσμο, και παίρνουν τα μέτρα τους, όταν κατ' ανάγκη πρέπει να έρθουν κοντά του, και με τις συμπεριφορές τους, κάνουν ρεζίλι τη χώρα, σε φίλους και εχθρούς.

Αυτό που είναι απορίας άξιο, και που προβληματίζει το λαό είναι, τι, στο διάβολο είναι αυτό, που τους κρατά με τόσο πείσμα γαντζωμένους, σε μια εξουσία, που μόνο εξουσία δεν είναι, όπως την κατάντησαν. Το να φαντάζεται κανένας, πως πιστεύουν ακόμη, πως παλεύουν για να σώσουν τη χώρα, αυτό και αφελές θα ήταν, και ηλίθιο. Φοβούνται μήπως και τους λιντσάρει ο λαός, έτσι και τσακιστούν; Δε βαριέσαι! ο λαός δεν διακρίνεται για την μνήμη του. Εμμονές έχει, μα αυτό όσο τους βλέπει και μπερδεύονται στα πόδια του. Όσο τους βλέπει να του ρουφούν όλο και περισσότερο το αίμα. Φοβούνται μήπως και με την πτώση τους βρεθούν στην ψειρού; Α! μπα: εκεί ούτε η ταπεινότητα μου δεν πετώ στα σύννεφα. Εδώ που τα λέμε, κανείς  δεν θέλει σ' αυτόν τον τόπο, να πάει κανέναν φυλακή. Η φυλακή σ' αυτόν τον τόπο, είναι μονάχα για τα κορόϊδα. Μια εκδοχή μονάχα μένει, που ίσως αποτελεί το λόγω που και να το θέλουν, δεν μπορούν - εδώ που φθάσανε, - να παραιτηθούν. Το βλέπουν. Δεν είναι τόσο ηλίθιοι όσο τους νομίζει ο λαός πως τη χώρα, κάθε μέρα που περνά, τη σπρώχνουν προς την άβυσσο. Τα χρέη όμως που έχουν προς τους πάτρωνες τους είναι μεγάλα. Κάποιοι τους έχουν στο χέρι, και τους εκβιάζουν. Ας θυμηθούμε: τόσες κυβερνήσεις έφαγαν τα μνημόνια, για να φέρουν τη χώρα σ' αυτά τα χάλια. Θέλω να πιστεύω, πως η τελευταία τους εφεδρεία, είναι αυτή που διανύουμε. Γι' αυτό και οι τόσες εμμονές. Γι' αυτό και δεν τους αφήνουν να τα παρατήσουν. Ο κατακερματισμός  στο κοινοβούλιο, τα τελευταία χρόνια, δεν πρέπει να μας ανησυχεί; Οι αποστασίες του Καρατζαφέρη εχθές, και του Καμένου σήμερα, δεν μας θυμίζουν τίποτα; Την αποστασία του ‘65 τη διαδέχτηκε η χούντα. Και μη μου πείτε αυτά δε γίνονται στην εποχή μας, γιατί θα μου θυμίσετε το γέρο της δημοκρατίας όταν έλεγε: «δεν θα τολμήσουν δικτατορία, γιατί ο λαός, θα συντρίψει τας κεφαλας τους.» η δικτατορία όμως έγινε, με τις ευλογίες εκείνων, που θα ευλογήσουν και την ερχόμενη. Οι εχθροί μας, μεθοδεύουν τον αφανισμό μας, πότε επί τέλους θα το δούμε;