Είναι η τρίτη Κυριακή των Νηστειών και βρίσκομαι στην εκκλησία του Αγίου Ανδρέα στο Windsor. Κυπριακή στην πλειοψηφία της, η κοινότητα του Αγίου Ανδρέα αποτελείται από ελάχιστους Έλληνες και αρκετούς Κύπριους που είναι ξεριζωμένοι από τα κατεχόμενα. Συχνή η εικόνα γυναικών που κλαίνε, κρατώντας μια φωτογραφία κάποιου συγγενή, κάθε καλοκαίρι στο εθνικό μνημόσυνο που τελείται για τους νεκρούς της Τουρκικής εισβολής.
Φέτος, δύο ημέρες πριν τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, και λίγο πριν την Απόλυση, υψώνεται η Ελληνική και η Κυπριακή σημαία και τραγουδάμε τον Ελληνικό Εθνικό Ύμνο.
'Ζήτω η Ελλάδα! Ζήτω η Κύπρος!' φωνάζει ο ιερέας και το ποίμνιο ακολουθεί.
'Μακάρι του χρόνου, η Κύπρος ν' ανήκει πάλι σε μας!' εύχεται ο πρόεδρος της κοινότητας.
Χρόνια μετά, αρνούνται να εγκαταλείψουν τις ελπίδες τους οι Κύπριοι της διασποράς. Θυμούνται ποιοι είναι και που ανήκουν μέσα από τη φιλόξενη αυτή κοινότητα.
Ποιος είναι ο Έλληνας του εξωτερικού όμως?
Θρήσκος ή όχι, είναι αυτός που παλεύει σε τόπους αφιλόξενους, να ορθοποδήσει. Εξαρχής, αυτό αποκλείει το γνωστό Ελληνικό μοιρολατρικό:
'Έτσι είναι, τι να κάνουμε!'
Εδώ, αν θες να ζήσεις, την ξεχνάς αυτή τη φράση. Παλεύεις με νύχια και με δόντια ν' αλλάξεις αντίξοες συνθήκες. Είσαι ο ξένος. Γιατί να σου χαρίσουν?
Ο Έλληνας της διασποράς δεν έχει κομματικές διαμάχες. Βλέπει τα κόμματα από ασφαλή απόσταση. Είναι ο ξένος, τις πιο πολλές φορές το 'εμείς' το βρίσει στην Ελληνική κοινότητα. Αναγκαστικά ξεχνάει τι τον χωρίζει με τους συμπατριώτες του και ψάχνει να βρει συχνά σημεία.
Είμαι σίγουρη ότι δεν είμαι η μόνη που θα ήθελε να δει αυτή τη νοοτροπία και εντός των Ελληνικών συνόρων. Έλληνες χωρίς ηττοπάθειες και διχόνοιες? Συνταγή για σίγουρη επιτυχία!
Όντας αντιμέτωπη με το πάθος των φίλων μας των Κυπρίων για την ελευθερία της ιδιαίτερης πατρίδας τους, αφήνω το νου μου να ταξιδέψει πίσω στο χρόνο, στην αρχή της επαναστάσεως του 1821. Ξεκίνησε στο εξωτερικό, από Έλληνες της διασποράς. Πόσο απίθανο φαινόταν ένα Ελληνικό κράτος στους εξαθλιωμένους Έλληνες της Τουρκοκρατίας? Ευτυχώς για εμάς, η 'ασφαλής' απόσταση και διπλωματία των επιφανών Ελλήνων της Οδησσού όμως, άφηναν περιθώρια για ελπίδα.
Η Κυπριακή κοινότητα διατηρεί αυτή την ελπίδα εδώ και σαράντα χρόνια.
Η Ελληνική κοινότητα της Οδησσού, διατηρούσε ελπίδα και παράδοση αιώνων, την εποχή που μετά από τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς, οι ελπίδες των Ελλήνων εντός των σημερινών συνόρων είχαν, δικαιολογημένα, σχεδόν εξανεμιστεί.
Κάπως έτσι δεν είναι όμως και τώρα η κατάσταση στην Ελλάδα?
Ο κατακτητής άλλαξε. Η στάση του Έλληνα δεν άλλαξε.
Τον κατακτητή δεν μπορούμε να τον αλλάξουμε. Μπορούμε όμως ν' αλλάξουμε την στάση μας.
