Δεν ξέρω από πού έρχεται αυτή η παράδοση, όταν φεύγει ένας συνάνθρωπος μας να πρέπει κατά διαστήματα στην μνήμη του να βράζουμε σιτάρι, το οποίο αποκαλούμε κόλλυβα, και να τα τρατάρουμε στους ζωντανούς. Αν αυτή η παράδοση δεν προκαλούσε πολλές φορές ομαδικές δηλητηριάσεις, και να δημιουργεί προβλήματα στους καταναλωτές τους, φέρνοντας συχνά πολλούς από δαύτους στην αγκαλιά των νεκρών - στην μνήμη των οποίων γίνεται η κατανάλωση τους, - δεν θα μου καιγόταν καρφί.
Τουναντίον μάλιστα. Πολλές φορές όταν υπάρχει πρόβλημα επιβίωσης σε πολλούς συνανθρώπους μας, το να παραβρεθείς σε ένα μνημόσυνο και να πάρεις μια χούφτα κόλλυβα, ένα κομμάτι τυρί, να πιεις και μια κούπα κρασί, δίδεις στην πείνα σου μια μικρή έστω διέξοδο.
Στα παιδικά μου χρόνια θυμάμαι, μετά την εκκλησία ενός μνημόσυνου, έστρωναν τάβλα, και το πρώτο πιάτο ήταν κοιλιά με ρεβίθια. Οι άνθρωποι τρώγοντας και πίνοντας στη μνήμη του πεθαμένου, όσο κολασμένος κι αν ήταν ο μακαρίτης, σίγουρα πήγαινε στον παράδεισο, γιατί οι μακαρίες βγαίνανε από τα εσώψυχα των ανθρώπων, και τούτο, για να δημιουργηθεί κενό, που θα χωρούσε πολύ φαγητό.
Αφορμή για να καταπιαστώ με μια τέτοια κουβέντα, μου έδωσε η «γενναιοδωρία» του Σαμαρά, με το μοίρασμα του πρωτογενούς πλεονάσματος. Ας είναι καλά ο άνθρωπος: Όσο βέβαια το καλοσκέφτομαι, βλέπω πως τα δυο πράγματα, δεν έχουν μεταξύ τους καμιά ομοιότητα.
Μπορεί το πρωτογενές πλεόνασμα να μοιράζεται σαν κόλλυβα, μα υπάρχει μια διαφορά.
Οι σύνηθες μακαρίτες, στην μνήμη των οποίων μοιράζουν τα κόλλυβα, φεύγουν γιατί έτσι το θέλησε η μοίρα τους, και έπονται τα κόλλυβα.
Ο Μέγας Σαμαράς όμως, καλή του ώρα, πρωτοτύπησε και σ' αυτόν τον τομέα.
Προκάλεσε με τα εξοντωτικά του μέτρα περίπου τέσσερις χιλιάδες νεκρούς, για να προκύψουν τα κόλλυβα, που τελικά θα μοιράσει στους εναπομένοντες ζωντανούς.
Τώρα βέβαια, κάποιος θα μας πει, πως τα κόλλυβα είναι λίγα, και δε φτάνουν. Ναι κι εγώ θα συμφωνήσω: το κάνεις που το κάνεις το καλό, κάντο καλύτερο.
Αν τα μέτρα ήταν πιο σκληρά, οι μακαρίτες θα ήταν περισσότεροι, το πλεόνασμα κατά συνέπεια περισσότερο, και όπως θα ήταν οι ζωντανοί λιγότεροι, τα κόλλυβα θα ήταν πιο χορταστικά.
Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά στη χώρα των θαυμάτων, η πολιτική π' ανάθεμάτη μοιάζει με μια πόρνη. Όλοι την βρίζουν. Όλοι έχουν να πούνε τα χειρότερα για την πολιτική και τους πολιτικούς, όπως θα έκαναν και για μια πόρνη.
Όταν όμως ανοίξει ο τσάτσος την πόρτα και γνέψει στον πρώτο περαστικό, κανένας δεν αρνείται να περάσει στο μπορντέλο. Σ’ αυτό το συμπέρασμα καταλήγω κάθε φορά που ακούω πως ο Σαμαράς παίρνει τηλέφωνο ανθρώπους, που μέχρι πρότινος θεωρούσα σοβαρούς, και τους προτείνει να περάσουν στο χώρο που μέχρι εχθές αποστρεφόταν, με τους χειρότερους χαρακτηρισμούς, και κανένας δεν λέει όχι και μάλιστα χωρίς καμιά προφύλαξη. Χωρίς κανένα ενδοιασμό.
Υ.Γ. Για τους παραπάνω παραλληλισμούς ζητώ ειλικρινά συγγνώμη από την συμπαθή τάξη κυριών, που ποιος ξέρει κάτω από ποιες συνθήκες έπεσαν στο επάγγελμα. Εν αντιθέσει με εκείνους που εθελοντικά προσφέρθηκαν να ξεπουλήσουν τη χώρα μας.
ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΝΙΑΣ
