Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
Δεν πάνε αιώνες, σε πολιτικό χρόνο μάλιστα είμαστε μια ανάσα μακρυά, από τότε που οι πολιτικοί κρατούμενοι δεν μπορούσαν να διαβάσουν βιβλίο (όχι βέβαια να γράψουν!). Στη δικτακτορία γινόταν αυτά, πολλοί βλαστοί της οποίας, διέπρεψαν έπειτα σα στελέχη του κράτους ή του κομματικού παρασκηνίου. Αλλά και πιο πριν, στα χρόνια της ανάπηρης δημοκρατίας, με άλλους βλαστούς, τότε του μαυραγοριτισμού και του δοσιλογισμού, να δρέπουν πλούσιους τους καρπούς της ατιμίας τους. Για να μπορέσουν οι δικοί σου να σου στείλουν στην Αίγινα ή τη Λευκάδα όπου «παραθέριζες», κάποιο γερό βιβλίο, του «μπολσεβίκου» Μενέλαου Λουντέμη, έπρεπε να του βγάλουν το εξώφυλλο και να του φορέσουν καινούργιο π.χ. «Η Μελισσοκομία εν Ελλάδι» μαζί με ένα αθώο δεκαεξασέλιδο στην αρχή, καμουφλάζ. Όσο για γράψιμο, πού μολύβι και χαρτί; Ενα λογοκριμένο δελτάριο για χαιρετίσματα και ότι κρυπτογραφικό προλάβαινες.
Αργά ή γρήγορα - αργά μάλλον - οι δημοκράτες βρίσκουν το δρόμο τους και κάπως ανοίγονται. Και πολύ σωστά κι ύστερα από αγώνες, αναγνωρίζουν δικαιώματα των φυλακισμένων - όχι όλων, μη γελιόμαστε-. Ετσι τώρα, όσοι λένε πως είναι «πολιτικοί κρατούμενοι» και πως «φυλακίστηκαν για τις ιδέες τους» μπορούν όχι μόνο να γράψουν «απομνημονεύματα», αλλά και να τα εκδόσουν.
Όπως ο Κουφοντίνας. Που ακριβώς σαν οργάνωση της οποίας ήταν φονικός βραχίων, καπήλευεται το Πολυτεχνείο και στο εξώφυλλο ακόμα του βιβλίου του. Και μαζί την Αντίσταση. Θα ‘ναι κι αυτός υποθέτω της άποψης οτι ζούμε σήμερα ια δεύτερη Κατοχή. Αποψη που προσβάλει όσους σκοτώθηκαν το ’40 και όσους άντεξαν. Λέω «υποθέτω» γιατί το βιβλίο του δεν θα το διαβάσω. Όχι απο σκοπισμό, αλλεργία ή βαρεμάρα. Αλλά επειδή και οι δικές του σελίδες, όπως και οι σελίδες των προκυρήξεων, χρωστούν τη σημασία τους στο αίμα, όχι στο μελάνι. Στο φόνο και όχι στον πόνο που, τάχα, τους έχει πιάσει για τον «πόνο των άλλων», του λαού και είπαν να δώσουν ένα χέρι βοηθείας με τα σαρανταπεντάρια και τις ρουκέτες τους ρουκέτα στο Σύνταγμα....
Με πιθανότατες, σχεδόν βέβαιες, τις «παράπλευρες απώλειες». Ε!..22 χρόνια μετά λέμε ένα «λάθος, το μόνο λάθος» και πάμε παρακάτω. Δεν «φυλακίστηκε για τις ιδέες του» αυτός ο εγκληματίας και οι άλλοι της «17Ν». Για τη μέθοδο που διάλεξαν για να «υλοποιήσουν» τα φαντάσματα της σκέψης τους φυλακίστηκαν. Για τη μέθοδο του πιστολιού και βόμβας. ‘Ομηροι του ιδεασμού τους ότι το «φωνή λαού, οργή Θεού» ειπώθηκε γι’ αυτούς, έσπευσαν να πουν «εμείς είμαστε ο λαός, εμείς και ο Θεός» άρα σκοτώνουμε... Αλλά σαν τι λογής ιδέα είναι τέλος πάντων το «σκοτώνω κόσμο για να αλλάξω τον κόσμο»;;;
