ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΑ! ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΣΤΗΝ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, ΣΤΟ ΙΡΑΚ, ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ, ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ, ΣΤΗ ΛΙΒΥΗ, ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ, ΣΤΗΝ ΙΝΔΙΑ, ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ, ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ.
ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ, ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΕΥΡΩΠΑΙΟΥΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ ΑΣΙΑΤΕΣ ΑΦΡΙΚΑΝΟΥΣ ΑΥΣΤΡΑΛΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥΣ ΒΟΥΔΙΣΤΕΣ ΑΘΕΟΥΣ ΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΜΑΣ:
ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΗΛΑΔΗ Ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ.
Ογδόντα πέντε άνθρωποι στον πλανήτη έχουν συσσωρεύσει στα σεντούκια τους δηλαδή στις τράπεζες τόσο χρήμα όσο έχει ανάγκη για να ζήσει ο μισός πληθυσμός του πλανήτη και αυτό το λέει η εκπρόσωπός τους η Λαγκάρ. Αυτοί πολύ σωστά σκεπτόμενοι έχουν ανάγκη από στρατό αστυνομία, αεροπλανοφόρα, εργοστάσια παραγωγής όπλων, το ΝΑΤΟ για να τους προστατεύσει από τυχόν εξέγερση από αυτούς που δουλεύουν μέρα νύκτα για να παραχθεί ο πλούτος τους. Μέχρις τα τώρα έχουν καταφέρει να έχουν σε ύπνωση τους μεγάλους σε ηλικία εργαζόμενους. Πολύ φοβούνται όμως ότι τώρα τις νέες γενιές που έρχονται δεν τις πιάνει ο μιθριδατισμός για αυτό αποφάσισαν να τις ξεπαστρέψουν.
Ποιος έχει ανάγκη να κατασκευάζει όπλα και να μας τα πουλά; Ο καπιταλισμός είναι ικανός να μας πουλάει ακόμα και το σχοινί που είναι απαραίτητο για να μας κρεμάσουν.
Αυτή είναι η τάξη της οικονομικής ολιγαρχίας, που συμπεριφέρεται παντού και πάντα με την ίδια βαρβαρότητα. Μια τάξη που για να διατηρήσει τα κοινωνικά της προνόμια, τα βασισμένα στη δυστυχία των πολλών, δεν διστάζει μπροστά σε τίποτα...
Όταν οι εργαζόμενοι σήκωσαν κεφάλι και πήραν την εξουσία με ένοπλα κινήματα κατηγορήθηκαν πως ήτανε εχθροί της δημοκρατίας, παρόλο που ο ένοπλος αγώνας ήταν υποχρεωτικός για να καταργήσουν ξένες κατοχές ή δικτατορίες.
Αλλά το ίδιο λένε και όταν ανεβαίνουν στην κυβέρνηση με τη λαϊκή ψήφο, όπως στην Ισπανία το 1936, στην Ελλάδα το 1967, στη Χιλή το 1970, στη Βενεζουέλα από το 1998 κ.λπ. Και πάλι εχθροί της δημοκρατίας θεωρούνται και ας ακολούθησαν τον κοινοβουλευτικό δρόμο.
Είναι προφανές πως η δημοκρατία δεν είναι αυτό που τους απασχολεί. Τα ταξικά τους προνόμια είναι αυτά που τους ενδιαφέρουν. Και πρέπει να το υπενθυμίζουμε κάθε τόσο, παρόλο που είναι αυτονόητο...
Για δημοκρατία συζητάμε στους κόλπους του λαϊκού κινήματος και της Αριστεράς. Με τους εχθρούς της μεγάλης πλειονότητας των ανθρώπων δεν έχουμε καμιά κουβέντα.
Στην Κωνσταντινούπολη οι καθηγητές κουβαλούσαν το πανό που έγραφε "κάνουμε ησυχία όταν τα παιδιά κοιμούνται και όχι όταν σκοτώνονται".
ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ!!!!!
Ηλιάκης Μανώλης
