Πολλές φορές έχω γράψει το αυτονόητο. Πως η εξωτερική πολιτική ποτέ δεν ασκείται με συντεκνίες.
Η εξωτερική πολιτική πάντα στηρίζεται στην αμοιβαιότητα, και όταν αυτό προκύψει ανάμεσα σε δυο χώρες, αυτό πρέπει να χαρακτηρίζεται ευτυχή συγκυρία.
Σε χώρες που τυχαίνει να έχουν κοινά συμφέροντα, κοινές παρακαταθήκες, κοινές πολιτιστικές καταβολές, αυτά τα κοινά, για τις χώρες αυτές, αποτελούν - και πρέπει να αποτελούν - εθνικό απόθεμα, και κανένας τυχοδιώχτης πολιτικός, δεν έχει το δικαίωμα να το αναλώσει, να το σπαταλήσει, χωρίς να προκύψει ένα μεγάλο εθνικό κέρδος. Χωρίς κάποια εθνική ωφέλεια.
Σε μια μικρή χώρα, - όπως είναι η δική μας, - το να υπάρχουν μεγάλες χώρες, που τα συμφέροντα τους, να βαφτίζονται με αυτά της δικής σου, αποτελεί μια μεγάλη αβάντα.
Μια μικρή χώρα, που διαθέτει τα παραπάνω στοιχεία, αν διαθέτει και ικανούς πολιτικούς στο να ασκούν εξωτερική πολιτική, μπορεί να γίνουν θαύματα, χωρίς η πολιτική αυτή, να χαρακτηρίζεται από τυχοδιωκτισμό.
Για τη χώρα μας, πολλές φορές οι λεγόμενοι φίλοι και σύμμαχοι, - που ποτέ δεν υπήρξαν τέτοιοι, - μας δώσανε ευκαιρίες να στρέψουμε το μάτι μας προς μεγάλες χώρες που μας συνδέουν κοινά συμφέροντα, χωρίς η πράξη αυτή να μας χαρακτηρίζει τυχοδιώχτες.
Πολλές φορές το δόγμα του ανήκουμε στη δύση, μας έκανε μεγάλο κακό.
Μας έκανε μεγάλο κακό, γιατί οι «φίλοι και σύμμαχοι,» δεν διακατέχονται από τα ίδια συναισθήματα με εμάς. Και τούτο, γιατί ποτέ δεν είχαμε τα ίδια συμφέροντα, και ποτέ δεν υπηρετήσαμε τις ίδιες πολιτιστικές οξείες.
Η κρίση που διαβιούμε, απέδειξε περίτρανα, πως η χώρα μας θα μπορούσε να βρίσκεται έξω από τον τυφώνα, αν οι πολιτικοί μας βλέποντας τις προθέσεις των «φίλων»μας, να μας βυθίσουν το κεφάλι στο νερό, αντί να μας βοηθήσουν, έστρεφαν το βλέμμα, σ' εκείνους τους μεγάλους, που έχουμε κοινά συμφέροντα.
Αντί όμως αυτού οι προδότες που μας κυβερνούν, έχουν κάνει τα πάντα να διαλαλούν με όλα τα μέσα και σε όλους τους τόνους, πως και τον κώλο να μας πιάνουν, εμείς δεν θα πάψουμε να ανήκουμε στη δύση, και οι φίλοι τους το εκμεταλλεύονται δεόντως.
Ο ανεκδιήγητος πολιτικός που ακούει στο όνομα Βενιζέλος, έχει αποδείξει για μια ακόμη φορά, πως όσο κυκλοφορεί ελεύθερος, αποτελεί έναν δημόσιο κίνδυνο για τη χώρα.
Όταν ένας πολιτικός, ή κάποιοι πολιτικοί, δεν εκμεταλλεύονται τις παραπάνω συγκυρίες, προς όφελος της χώρας τους, αυτό το γεγονός, επιδέχεται πολλές ερμηνείες. Όταν όμως υπονομεύονται, αυτό αποτελεί εθνική προδοσία.
Ο Ευ. Βενιζέλος, με την εξωτερική πολιτική που ασκεί, επισύρει τον χαρακτηρισμό της εθνικής προδοσίας. Στην προσπάθεια του να μην δυσαρεστήσει, η, ορθότερα για να ενισχύσει τις θέσεις της ΜΕΡΚΕΛ, περί προσαρτήσεως δια των ακροδεξιών την Ουκρανία, στο άρμα του Δ.Ν.Τ. αποδοκιμάζει τη στάση του ΠΟΥΤΙΝ. Και να η αντίδραση της Μόσχας. Χαρακτηρίζει τον ανεκδιήγητο Βενιζέλο μαύρο κύκνο με κίνδυνο να αθετήσει την απόφαση του, για έκπτωση στην τιμή του αερίου. Αφήνοντας και τους ομογενούς της Ουκρανίας, βορά, στους φασίστες. Γιατί όπως είπαμε η εξωτερική πολιτική, δεν μετρά με συντεκνίες, αλλά με δώσε μου να σου δώσω.
Το ίδιο δεν έκανε και στην υπόθεση της Συρίας; Και στη Συρία, για να ενισχύσει τις θέσεις των φίλων του, υποστήριξε τις θέσεις των σφαγέων των χριστιανών.
Βέβαια, κάποιος μπορεί να παρατηρήσει πως η εξωτερική πολιτική δεν ασκείται από ένα άτομο, αλλά συλλογικά από την κυβέρνηση. Για πέστε μου, όμως, ποιος θα τραβήξει ποιανού τα γκέμια;
Ο Σαμαράς έχει κι' αυτός τις εξαρτήσεις του. Με τον Βενιζέλο τους ενώνει ένα κινώ συρτάρι. Ο μεν Βενιζέλος είχε ξεχασμένη στο συρτάρι του, την λίστα ΛΑΓΚΑΡΤ, ενώ ο Σαμαράς - κατά πως λένε - έχει ξεχασμένο ένα φουσκωμένο φάκελο, του Λιάπη.
Κώστας Μανιάς
