Της Βλασίας Μιχαηλίδου – Τριπολιτάκη
Φιλολόγου, Ιστορικού M.Sc.
Επανέρχομαι στη διάθεση προσφοράς, παρά το απίστευτο πανηγύρι των καταχρήσεων και των συμφερόντων, που έχει στηθεί χρόνια τώρα σε βάρος του λαού μας. Πολιτική σημαίνει ευθύνη κι αγώνας για το κοινό συμφέρον.
Δεν γνωρίζω τι συζήτησε και τι έμαθε ο Σαμαράς κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στο Άγιο Όρος, ή αν επρόκειτο για κίνηση εντυπωσιασμού, προκειμένου να πάρει με το μέρος του ευσεβείς ψηφοφόρους. Μακάρι να μπορούσε κι αυτός κι όλοι οι προύχοντες να αποδεχτούν το μήνυμα, που ακούσαμε από το Ευαγγέλιο της προπερασμένης Κυριακής, ότι ο δρόμος για την Ουράνια Βασιλεία περνάει μέσα από τους συνανθρώπους μας, και να το κάνουν προσωπικό βίωμα. Μόνο έτσι, θα συνειδητοποιήσουμε όλοι πως κι η σωτηρία της πατρίδας μας βρίσκεται στην επιθυμία του καθενός, και, πρωτίστως, των αρχόντων να αφουγκραστούν τις ανάγκες των συμπολιτών τους, να εγκύψουν με κατανόηση στα προβλήματά τους, να συνεισφέρουν ανιδιοτελώς στο κοινό όφελος.
Και το κοινό όφελος δεν μετριέται μόνο με τους δείκτες οικονομικής ευημερίας. Μας έκαναν καταναλωτικά όντα και τώρα που δεν έχουμε αγοραστική δύναμη, νιώθουμε ένα τίποτα. Το ύψιστο αγαθό είναι η ανθρωπιστική παιδεία. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα βάλλεται βάναυσα δεκαετίες τώρα, ώστε να μην κατανοούν οι περισσότερα πού βαδίζουμε, να μην έχουν το πνευματικό υπόβαθρο να ερμηνεύσουν τα σημεία των καιρών. Οι Έλληνες αγνοούν την ιστορία τους, γι΄ αυτό δεν είναι παρόντες στο ιστορικό γίγνεσθαι. Χωρίς ιστορική μνήμη, πώς θα αντισταθούμε στα μνημόνια του αέναου χρέους; Και το 1897 επιβλήθηκε στη χώρα μας ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος (η αντίστοιχη με το σημερινό ΔΝΤ ομάδα επιτήρησης), με διεθνή συνθήκη μετά τον στημένο ελληνοτουρκικό πόλεμο του ιδίου έτους. Παρά τη δυσχερή οικονομική κατάσταση, η Ελλάδα ανέκαμψε σύντομα κι έγραψε τη χρυσή εποποιία του 1912-13, απελευθερώνοντας εκατομμύρια υποδούλων αδελφών. Το 1893 ο Χ. Τρικούπης είχε διακηρύξει το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν», αλλά η Ελλάδα δεν είχε πτωχεύσει ηθικά και πνευματικά.
Την περασμένη Κυριακή ακούσαμε και μία άλλη μεγάλη αλήθεια στο Ευαγγελικό Ανάγνωσμα: ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρός ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν. Οι αποταμιεύσεις εξανεμίζονται, οι μισθοί περικόπτονται. Αν, όμως, εναποθέσεις την καρδιά σου εκεί που βρίσκεται ο πραγματικός θησαυρός, τότε δεν κινδυνεύεις να εκμηδενιστείς, γιατί αυτός ο θησαυρός είναι ανεξάντλητος. Η εν Χριστώ αγάπη σε γεμίζει με εσωτερικό πλουτισμό, καθιστώντας σε ομοτράπεζο του Θεού στην αιώνια Βασιλεία Του, προγευόμενο από την εδώ ζωή, την μέθεξη του Θεού που είναι ο μόνος αληθινός θησαυρός. Και μ’ αυτόν τον πλούτο, που καμιά Τρόικα δεν μπορεί να σου «κουρέψει», ζεις αληθινά χαρούμενος, ήρεμος.
Έχοντας αυτή την ψυχική ηρεμία που προσφέρει η εν Χριστώ ζωή, μπορείς με μεγαλύτερη σύνεση να αποφασίσεις για το κοινό όφελος, να προκρίνεις εκείνους που θα προασπίσουν την εθνική μας κληρονομιά. Εκείνους που θα έχουν την τόλμη να αντισταθούν στα ξένα συμφέροντα, τα οποία θέλουν η Ελλάδα να συνεχίζει να πληρώνει τα χρέη της, έστω κι αν πεινάει ο λαός της, έστω κι αν η χώρα διαλυθεί και ξεπουληθεί στο σύνολό της.
Για το ήθος των πολιτικών, παραπέμπω στο βιβλίο του Ν. Νικολάου «Πρόσωπα της οικονομίας», όπου σημειώνει ο γνωστός δημοσιογράφος: «Η αίσθηση ότι ο τότε τσάρος της οικονομίας Παπαληγούρας, που στα προδικτατορικά χρόνια είχε βάλει την υπογραφή του στις μεγαλύτερες συμβάσεις που άλλαξαν την πορεία της χώρας (Αλουμίνιο, Διυλιστήρια Πετρελαίου, Ναυπηγεία, Ολυμπιακή Αεροπορία, Χημικά Λιπάσματα), σε επενδύσεις εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων, ζούσε στριμωγμένος σε ένα υπόγειο, ήταν τόσο συγκλονιστική ώστε θα την καταθέτω πάντοτε σαν μαρτυρία του ήθους ενός μεγάλου πολιτικού. […] Ο Παπαληγούρας, ο Αβέρωφ και πολλοί άλλοι της εποχής τους, ανάλωσαν στη διάρκεια της πολιτικής τους καριέρας τις μεγάλες οικογενειακές τους περιουσίες. Πάλεψαν στην πολιτική από φιλοδοξία, αλλά ποτέ για να πλουτίσουν από το δημόσιο χρήμα, ενώ σήμερα αρκετοί ανεπάγγελτοι μπαίνουν στην πολιτική, για να πλουτίσουν.»
Κλείνοντας, θα συμπλήρωνα μόνο, πως κι η φιλοδοξία θα πρέπει να ελέγχεται, γιατί οδηγεί στην αλαζονεία. Και δυστυχώς, πάσχουμε από αιρετούς άρχοντες, που ίσως δεν έχουν καταχραστεί δημόσιο χρήμα, αλλά έχουν εγκλωβίσει το πολιτικό τους έργο στις Συμπληγάδες της υπεροψίας και της αυταρχικότητας, περιορίζοντας έτσι τη δυνατότητα ευρύτερης κοινωνικής προσφοράς. Ας το έχουμε κι αυτό κατά νου, όταν προσέλθουμε στις κάλπες στις προσεχείς εκλογές.
