Η μαμά Ευρώπη πρέπει κάποια στιγμή να δώσει στα παιδιά της την ελευθερία τους όμως, διαφορετικά το σπίτι θα είναι μια κοινή φυλακή. Σύντομα πρέπει ν' ανοίξει την πόρτα στον Τόμας, ο οποίος πάντα, ούτως ή άλλως, απολάμβανε επιπλέον ελευθερίες..

Τώρα τελευταία μάλιστα, όλο νεύρα είναι.

'Που θα πάει, δεν θα ενηλικιωθώ? Μαύρη πέτρα θα ρίξω πίσω μου. Σιγά μη μείνω εδώ να μοιράζομαι τα πλούτη μου?'

Η Μαμά Ευρώπη είναι πολύ πληγωμένη.

'Ποια πλούτη σου παιδάκι μου? Ποιος σου τα έδωσε τα πλούτη και τα εφόδια? Από μένα δεν τα κληρονόμησες?

'Είμαι πρωτότοκος, γαλαζοαίματος και τα δικαιούμαι. Απλά έκανες το καθήκον σου.'

Κάποια μέρα, η πόρτα ανοίγει και ο Τόμας φεύγει. Η μάνα του η Ευρώπη δεν ξέρει αν πρέπει να κλάψει ή να χαρεί που ξεφορτώθηκε το γκρινιάρη.

Σιγά που τον ξεφορτώθηκε όμως

Κάθε τόσο ξεμένει από χρήματα και με τα μάτια χαμηλωμένα χτυπάει την πόρτα της μαμάς Ευρώπης που βιάστηκε να χαρεί.

'Μάνα, μήπως έχεις κανένα φράγκο? Ξέμεινα.'

'Να πας να δουλέψεις να τα βρεις,' του το ξεκόβει η μαμά του. 'Τόσα χαρτιά έχεις, έξυπνο παιδί είσαι, μία χαρά θα τα καταφέρεις.' Όμως δεν της κάνει καρδιά να τον αφήσει έτσι και του δίνει χρήματα.

'Δανεικά είναι!' του φωνάζει καθώς εκείνος γυρίζει αστραπιαία την πλάτη να φύγει.

'Φυσικά μανούλα!' απαντάει ο γιος της, φεύγοντας με τα δανεικά κι αγύριστα

Μερικούς μήνες αργότερα, ο Τόμας ξαναγυρνά.

'Μάνα! Μήπως έχεις κανένα φράγκο? Ξέμεινα!'

'Πάλι?' ρωτά ενοχλημένη η Μαμά Ευρώπη. 'Τι με πέρασες, καμία  τράπεζα?'

Να μη σας τα πολυλογώ όμως. Τα χρόνια περνάν, τα παιδιά της Ευρώπης μεγαλώνουν και κάνουν δικά τους παιδιά. Η δυσλειτουργική οικογένεια μεγαλώνει.

 Ο Τόμας, πάει γέρασε κι αυτός. Η μια από τις τρεις του κόρες επαναστάτησε τις προάλλες. Θέλει να φύγει από το σπίτι λέει, να είναι ανεξάρτητη. Θέλει φυσικά να είναι κληρονόμος του πλούσιου πατέρα της, όμως εκείνος ούτε που θέλει ν' ακούσει.

'Αν φύγεις από το σπίτι, βγάλτα πέρα μόνη σου.' της λέει επιδεικτικά στην αρχή.

'Σιγά μη φοβηθώ. Και βέβαια θα τα βγάλω πέρα μόνη μου. Έξυπνη είμαι, τόσα χαρτιά έχω, μία χαρά θα τα καταφέρω.'

Η ιστορία επαναλαμβάνεται δηλαδή.

'Μη φύγεις κορούλα μου. Πού θα βρεις καλύτερα? Δεν θα τα καταφέρεις μόνη σου!' αλλάζει το τροπάριο ο Τόμας που ακούγεται ολοένα και περισσότερο σαν τη μητέρα του.

Η κόρη του όμως το έχει αποφασίσει.

'Η γιαγιά Ευρώπη θα με βοηθήσει αν χρειαστεί, σ' αυτή θα πάω!'

Εν τω μεταξύ, η γιαγιά Ευρώπη περιμένει με ανυπομονησία και ανοιχτές τις αγκάλες.