Του Γιάννη Ε. Μιχελακάκη
(Βελτίωση: 04-03-2009)
Ένας ελεύθερος στοχασμός, αφιερωμένος στην «Ημέρα της Γυναίκας», αλλά εμπνευσμένος αποκλειστικά από τη «Γυναίκα».
Άγνωστη Γυναίκα Αγαπημένη,
Τύχη αγαθή όρισε να είμαι ποιητής! Ξέρεις, ποίηση σημαίνει πάνω απ όλα «ελευθερία». Ελευθερία της σκέψης και του λόγου. Ελευθερία της ψυχής. Ελευθερία των συναισθημάτων. Ελευθερία, εν τέλει, και του στοχασμού. Αυτή ακριβώς η ποιητική μου ελευθερία, μου επιτρέπει να σου απευθύνω ελεύθερες ευχές.
Η δεύτερη ιδιότητά μου, αυτή του άνδρα, προσδίδει ακόμη μεγαλύτερη σημαντικότητα στις ευχές μου. Κι αυτό γιατί εσύ –ως γυναίκα- αποτελείς το «αιώνιο ταίρι μου», την κυρίαρχη ανάγκη μου, το άλλο «μισό» μου. Πλάσθηκες για μένα, κι εγώ χωρίς εσένα θα ήμουν τίποτα.
Η πρώτη μου ευχή, λοιπόν, στην ημέρα σου, είναι να ξαναανακαλύψουμε τον προαιώνιο προορισμό μας: να ξαναγίνουμε ενιαίο και αδιάσπαστο ταίρι.
Στην εποχή μας, οι δρόμοι μας έχουν πάρει τελείως αντίθετη κατεύθυνση. Περιπλανώμενη εσύ, όπως κι εγώ, σε λάθος δρόμους, ψάχνουμε απεγνωσμένα να βρούμε τη χαμένη ευτυχία μας, τη βιοτική ενότητά μας. Μα δεν τη βρίσκουμε…
Όλες οι δυνάμεις του κόσμου έχουν βαλθεί να μας χωρίσουν. Θαρρώ είχε απόλυτο δίκιο ο ανεπανάληπτος Αριστοφάνης, όταν ισχυριζόταν, στο Συμπόσιο, ότι η πληρότητα της συνένωσής μας υπήρξε ο κυρίαρχος παράγοντας της ευτυχίας μας. Μιας ευτυχίας, που δεν εστερείτο τίποτα. Άρα, δεν αποζητούσε τίποτε άλλο. Κι έτσι, δεν χρειαζόταν να καταφεύγει σε προσευχές! Μήτε φυσικά και σε θυσίες.
Αυτή η παραμέληση των (ευτυχισμένων) ανθρώπων να προσφέρουν θυσίες, ήταν η αιτία – πάντα κατά τον Αριστοφάνη- που υποχρέωσε τους θεούς να αναζητήσουν λύσεις. Και ποιά λύση επέλεξαν οι αφιλότιμοι; τη βίαιη ²χειρουργική² διάσπαση της ενότητά μας. (Μέχρι τότε, κατά τον Αριστοφάνη, τα ερωτικά ζεύγη ήταν σωματικά κολλημένα μεταξύ τους). Μετά την αποκοπή τους, τα δύο μέρη διασκορπίστηκαν και χάθηκαν. Κι έκτοτε όλοι ψάχνουμε απεγνωσμένα μέσα στο αχανές πλήθος να βρούμε το άλλο μισό μας. (Κι έτσι, ξαναρχίσαμε τις …θυσίες και τις προσευχές). Αυτή η ευφυέστατη και συνάμα προφητική ερμηνεία του Αριστοφάνη, έχει πλέον γίνει στις μέρες μας μια τραγική πραγματικότητα.
Φοβάμαι, Αγαπημένη μου Γυναίκα, πως όλες οι συνθήκες της εποχής μας στρέφονται εναντίον μας. Καμία δύναμη και καμία εξουσία δεν επιθυμεί την ένωσή μας. Κι αυτό γιατί – κάτι τέτοιο – δεν ευνοεί τα δικά τους συμφέροντα. Φαντάσου μόνο τούτο: στην πληρότητα της ευτυχίας ενός μεγάλου αμοιβαίου έρωτα, κάθε άτομο είναι πρόθυμο ν’ απαρνηθεί δόξα και χρήμα, πατρίδα και θρησκεία, ανέσεις και επαγγέλματα. Οι μεγάλοι έρωτες αποζητούν μόνο τη φύση, καθώς αυτή είναι η φυσική πατρίδα τους. Τίποτα άλλο!
Αυτός πιστεύω ήταν και ο λόγος που από την πρώτη – πρώτη αρχή της ύπαρξής μας φρόντισαν να μας προσάψουν διαφορές. Πρώτα μας είπαν ότι εσύ έφαγες το μήλο και καταδικαστήκαμε στην αιώνια τιμωρία. Ύστερα άρχισαν να μας βάζουν λόγια, σχετικά με τους ρόλους που μόνοι μας είχαμε ορίσει και πρόθυμα αποδεχθεί, για τη διασφάλιση της επιβίωσης και της ευτυχίας μας. Αργότερα πάλι ανακάλυψαν ότι είμαστε διαφορετικοί, γιατί λέει το δικό σου κεφάλι είναι λιγάκι…μικρότερο. Είπαν, ακόμη, ότι εσύ είσαι η «αδύναμη» κι έκανες μόνο για συγκεκριμένες δουλειές. Σε αποκάλεσαν ασταθή συναισθηματικά και «πόρνη» ψυχικά. Πρόθυμη να αποκαλύψεις μυστικά (λες και δεν υπήρξαν άνδρες προδότες!) και έρμαιο των μεταβαλλόμενων ψυχικών σου καταστάσεων.
Εγώ όμως ξέρω πολύ καλά, πως χωρίς εσένα δεν ζω!
Εσύ είσαι η δική μου μάνα κι η αδελφή κι η κόρη κι η σύντροφος. Εσύ έφερες στον κόσμο τα παιδιά, που σε σένα φύτεψα. Πάνω στην τρυφερή αγκαλιά σου καταπραΰνω όλους τους φόβους και της αγωνίες μου. Τη στοργή τη βρήκα στο χάδι σου και τον ανδρισμό μου στην ομορφιά σου. Εσύ είσαι το κίνητρο πίσω από κάθε μεγάλη δημιουργία μου. Είσαι το παν για μένα!
« Ήλιε μου τι θα ΄κανες αν έβγαινες και δεν υπήρχε τίποτα να φωτίσεις!», είχε γράψει κάποτε ο Νίτσε. «Άνδρα, πως θα μπορούσες να ζήσεις σ΄ έναν κόσμο, που δεν θα υπήρχε ούτε μία γυναίκα για να δεις!» βροντοφωνάζω εγώ.
Άγνωστη Γυναίκα Αγαπημένη
Στη διαδρομή μας στο χρόνο, βρήκαμε τρόπους αρμονικής και δημιουργικής συνεργασίας. Φτιάξαμε τη λεγόμενη «πυρηνική οικογένεια», μοιραστήκαμε ρόλους, προσαρμοστήκαμε στο περιβάλλον, προστατέψαμε κι αναθρέψαμε τα παιδιά μας. Μαζί κατασκευάσαμε στέγες και λειτουργήσαμε νοικοκυριά, απλά και μόνο για να κάνουμε τη ζωή μας ευκολότερη και να οδηγήσουμε τον έρωτά μας στην τελική ωρίμανσή του. Να φτάσουμε ως το τέλος μας ευτυχισμένοι.
Όμως, τούτος ο κόσμος δε φτιάχτηκε για την ευτυχία. Φτιάχτηκε για την ιδιοκτησία και τη δύναμη. Κι η δική μας ευτυχία ποτέ δεν ήταν βολική στους ισχυρούς. Γι αυτό άρχισαν να την επιβουλεύονται. Πρώτα διέσυραν τον έρωτα κι ανέδειξαν λέει το σεξ. Κι αυτό όχι για την αναπαραγωγή, αλλά για την απόλαυση! Έτσι πέσαμε πιο κάτω κι απ΄ το επίπεδο των …ζώων. Και χάσαμε, όχι μόνο τον ερωτισμό, αλλά και τη σεξουαλικότητά μας.
Ύστερα άρχισαν να διασπείρουν ζιζάνια μεταξύ μας. Σου είπαν ότι εγώ, ως άνδρας, σου στερούσα την ελευθερία σου. Σ’ έκλεινα στο σπίτι και σε καταπίεζα. Πως, δήθεν, σ’ έβαζα να κάνεις τις πιο άχαρες δουλειές. Κι εσύ, αφελής, τους πίστεψες! Κι έτσι ξεκίνησες την επανάσταση σου, αυτήν που ονομάστηκε «φεμινιστική».
Αυτή η επανάσταση, Αγαπημένη μου Γυναίκα, ήταν το τελικό κτύπημα της ευτυχίας μας. Όχι μόνο σκότωσε τον έρωτα μας, αλλά και την ίδια την αρμονική μας συνύπαρξη. Εγώ έχασα εσένα, κι εσύ μπλέχτηκες και μ’ άλλους ρόλους που σε εξουθένωσαν. Εκτός από τροφός, έγινες και τροφοδότης. Κι έχασες την πεμπτουσία της ύπαρξής σου: τη θηλυκότητα. Σήμερα έγινες κι εσύ …μάνατζερ.
Θυμάμαι πάντα, στις πιο δύσκολες στιγμές μου, πως τη λύτρωση την έβρισκα στην αιθέρια μορφή σου. Κείνη τη μαγευτική σου αγνότητα, τη χάρη της κίνησής σου, το πολυκάμπυλο του κορμιού σου, την αισθησιακή σου έκφραση, που αποτελούσαν το αντίδοτο κάθε μεγάλης απογοήτευσής μου. Μια γυναικεία φιγούρα στο δρόμο ήταν αρκετή για να σκοτώσει όλους τους φόβους και τις αγωνίες μου. Κι έτσι ξανάνοιωθα «άνδρας», αναφύονταν οι πόθοι μου, αισθανόμουν δυνατός. Τώρα πια αυτό δεν γίνεται. Πήρες κείνη τη σοβαροφάνεια του «μάνατζερ», το απωθητικό ύφος του «συμβούλου», τη στιβαρότητα του «αρχηγού». Κι εγώ σε βλέπω και δεν σε αναγνωρίζω πια. Αντί για αίσθηση μου προκαλείς δέος. Και δεν τολμώ να σε πλησιάσω.
Αποκομμένος έτσι κι εγώ από τα βιοτικά μου ερεθίσματα, δε βρίσκω την ικανοποίηση σε τίποτα. Νιώθω ένα από κείνα τα στοιχεία της ζωής, που ο μόνος τους προορισμός είναι να μεταλλαχθούν ή να πεθάνουν! ΄Η, ένας απ’ τους «απεγνωσμένα ψάχνοντες» του Αριστοφάνη. Κι όσο κι αν σε ψάχνω δεν σε βρίσκω. Κι όταν σε βρω, είσαι μόνιμα απούσα. Μόνος εγώ, μόνη κι εσύ, ζούμε στον κόσμο μας δυστυχισμένοι. Εις όφελος όλων εκείνων των ανέραστων…
Κι έτσι φθάνω στην δεύτερη ευχή μου: Να ξαναβρείς την χαμένη γυναικεία σου θηλυκότητα (κι έτσι να ξαναβρώ κι εγώ το χαμένο ανδρισμό μου).
Όσο για το νόημα της ημέρας που καθιερώθηκε για χάρη σου, εγώ δηλώνω ότι το βρίσκω ιδιαίτερα σημαντικό. Πράγματι άξιζε να αφιερωθεί μια ημέρα για να σε δοξάζουμε παγκόσμια. Όμως κι αυτή πάει να χάσει τη σημασία της. Αυτή η εμπορευματοποίηση της εποχής μας έχει πλέον καταντήσει εφιάλτης. Καταδυναστεύει όλα τα μεγάλα ιδεώδη. Αντί λοιπόν, στη μέρα σου, ν’ αράξω δίπλα σου –σα ναυαγός στο δικό σου λιμάνι- εγώ αναλώνομαι στην αναζήτηση καταναλωτικών αγαθών και τυποποιημένων ευχών, που, δήθεν, θα σε κάνουνε ευτυχισμένη. Αντί να σε περιφέρω στην αγνή φύση, να σου συνθέσω ένα ποίημα που να σε εξυμνεί, να σε στολίσω με κάθε λογής αγριολούλουδα, να σου μιλήσω για τον έρωτα μου, τους πόθους και τις ανάγκες μου, αντί τέλος πάντων να σε αισθανθώ, αναζητώ χώρους συνωστισμού και κατανάλωσης, σα να είσαι κάτι «αξιοθέατο» κι όχι κάτι αποκλειστικά δικό μου.
Εκείνο όμως που είναι ακόμη χειρότερο, είναι ότι σε παροτρύνουν τούτη την ημέρα να την περάσεις μόνη σου, χωρίς εμένα. Αλήθεια πες μου: πως μπορείς εσύ να διασκεδάσεις στην απουσία μου; Γιατί εγώ χωρίς εσένα δεν μπορώ!
Γυναίκα Άγνωστη Αγαπημένη,
Όσα σου έχουν πει, βγήκαν όλα ψέματα. Σου ζήτησαν να απελευθερωθείς, κι όχι μόνο σκλαβώθηκες περισσότερο, αλλά σκότωσες κι εμένα. Σου μίλησαν για ισότητα κι έχασες κάθε δικαίωμα στη ζωή και στην ευτυχία. Τώρα απολαμβάνουμε κι οι δυο την ισότητα της ανυπόφορης μοναξιάς μας. Σου μίλησαν για σεξουαλική απελευθέρωση, και τώρα πλέον τη βρίσκουμε αποκλειστικά στην … αυτοϊκανοποίησή μας!
Εγώ ποτέ δεν σε θεώρησα αδύναμη ή κατώτερη. Ξέρω πως τις ζωές των ανδρών πάντα εσύ τις κυβερνούσες. Η εξουσία ήταν πάντα στα χέρια σου. Εσύ διαθέτεις το αποκλειστικό χάρισμα της μητρότητας, την επιρροή της χάρης και της ομορφιάς σου, την μέθοδο, την υπομονή (ή και τον «δόλο» αν θέλεις) να επιτυγχάνεις όσα εσύ επιθυμείς.
Η τρίτη, επομένως, και τελευταία ευχή μου, αποτελεί συνάμα και μια ικεσία: είθε να ξεκινήσεις εσύ μια «ρομαντική επανάσταση επανένωσης των φύλλων». Αν το κάνεις, να ξέρεις πως θα πολεμήσω πλάϊ σου μέχρις εσχάτων. Και σου δηλώνω από τώρα ότι καθόλου δεν με ενδιαφέρει ούτε τι ρόλους θα μου αναθέσεις στη νέα μορφή συνύπαρξής μας, ούτε ποιος θα είναι ο «αρχηγός», ούτε ποιος θα είναι ο «τροφοδότης». Όλα αυτά μπορείς να τα ορίσεις μόνη σου.
Εγώ, το μόνο που επιθυμώ και εύχομαι είναι να σε ξαναβρώ και να συμπέσουν πάλι οι δρόμοι μας σε μια κοινή, σταθερή και αμοιβαία δημιουργική πορεία!!!
Αιώνια και αποκλειστικά δικός σου
Ένας «Άγνωστος» σε σένα Άνδρας.
