ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Ναι, καλά υποθέσατε από τον τίτλο ότι αναφέρομαι στο Συνασπισμό της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Τον τελευταίο καιρό λαμβάνουν χώρα τεκτονικές αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Νέα κόμματα «ανατέλλουν», θνησιγενείς προσπάθειες καταγράφονται, προσωποπαγή εγχειρήματα διαφαίνονται, μεγάλες μάζες ψηφοφόρων απογοητεύονται και μια διάχυτη πολιτική αβεβαιότητα επικρατεί. Η αναμέτρηση στο πεδίο μάχης των προσεχών περιφερειακών, δημοτικών και ευρωπαϊκών εκλογών αναμένεται να διεξαχθεί σε συνθήκες σκληρής πολιτικής σύγκρουσης και σε τέτοιο κλίμα οι αντοχές των πολιτικών κομμάτων είναι φυσικό να δοκιμάζονται. Τα κομματικά όρια είναι πλέον δυσδιάκριτα και για αυτό το λόγο η στήριξη των κομμάτων στους υποψήφιους της Αυτοδιοίκησης είναι λίαν διακριτική. Ο λόγος της «διακριτικότητας» αυτής είναι προφανής: «σε στηρίζουμε αφανώς, εάν κερδίσεις πανηγυρίζουμε μαζί σου εμφανώς, εάν όμως χάσεις ή ήττα είναι όλη δική σου κι εμείς γινόμαστε καπνός».
Η σημερινή μου ανάλυση αφορά στην Αξιωματική Αντιπολίτευση των τελευταίων δύο παρά κάτι ετών. Το Συνασπισμό της Ριζοσπαστικής Αριστεράς με συνιστώσες, τάσεις, εντάσεις, αρνήσεις, καταφάσεις και ενστάσεις. Ένα κόμμα που μέχρι χτες πάσχιζε να εξασφαλίσει το κατώτατο όριο του 3% για να εκλέξει αντιπροσώπους στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, αίφνης καταγράφει ένα υψηλό εκλογικό ποσοστό που ξεπερνάει το 27% την ώρα που τα ποσοστά του πρώτου κόμματος (της Νέας Δημοκρατίας εν προκειμένω) δεν ξεπερνούν το 30% των ψήφων. Αυτό και μόνο σαν γεγονός αποτελεί μια ιστορική αλλαγή στα πολιτικά δεδομένα της Μεταπολίτευσης. Κι επιπλέον αποτελεί ένα μεγάλο στοίχημα για τον ΣΥΡΙΖΑ η διαχείριση της «βίαιης προσαρμογής» στο νέο του θεσμικό ρόλο.
Το μόνο σίγουρο πλέον είναι ότι η αρχική ευφορία που υπήρχε στο κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης έχει υποχωρήσει μια και δεν «παίζει» πλέον χωρίς αντίπαλο. Λίγο η υπόθεση με τις ατυχείς επιλογές υποψηφίων περιφερειαρχών, λίγο κάποιες δηλώσεις κεντρικών και προβεβλημένων στελεχών του για μείζονα οικονομικά και φορολογικά θέματα και λίγο ο ενστερνισμός θέσεων της Χρυσής Αυγής περί σχεδίου εξόντωσής της, έχουν λειτουργήσει ανασχετικά στην πορεία κυριαρχίας του ΣΥΡΙΖΑ στο πολιτικό σκηνικό από την αλλαγή του χρόνου και μετά. Εάν σε όλα τα παραπάνω συνυπολογιστούν και ορισμένα θέματα στρατηγικής σημασίας (π.χ. Κυπριακό), στα οποία υπάρχουν και αναφαίνονται σοβαρές εσωτερικές διαφωνίες, τότε τα διαχειριστικά ζητήματα του νέου ρόλου του κόμματος είναι αρκετά περίπλοκα για ένα κόμμα που φιλοδοξεί, όχι μόνο να πετύχει μια καθαρή νίκη στις ευρωεκλογές, αλλά και να αλλάξει τον χάρτη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην αναμέτρηση του προσεχούς Μαΐου.
Από την άλλη, υπάρχουν και κάποιες ευνοϊκές εξελίξεις που βοηθούν τους στόχους που έχει θέσει το δεύτερο κόμμα της Ελληνικής Βουλής. Η διάλυση του εγχειρήματος της «Ελιάς» κατέδειξε την αδυναμία ανασυγκρότησης της Κεντροαριστεράς, τουλάχιστον στην παρούσα φάση. Θα μπορούσε να υποθέσει κάποιος, ότι δυνητικά η εξέλιξη αυτή θα οδηγήσει μάζες απογοητευμένων ψηφοφόρων από το χώρο αυτό προς τη Ριζοσπαστική Αριστερά. Οι αποτυχημένες επίσης διεργασίες για τη δημιουργία ενός δυναμικού αντιευρωπαϊκού πόλου στα αριστερά, περιορίζουν τις διαρροές εκείνων που δεν βλέπουν με «καλό μάτι» την Ευρώπη και τις πολιτικές της. Επιπλέον η διακριτή παρουσία της Αριστερής Πλατφόρμας στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, αποτρέπει την φυγή ριζοσπαστικών και ακραίων τμημάτων προς το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.
«Τρεις κάλπες, μια νίκη» είναι το σύνθημα που υιοθετείται πλέον μια και οι υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ στις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές δεν είναι πρόσωπα πρώτης γραμμής. Είναι πλέον σαφές ότι οι εκλογές του Μαΐου δεν αποτελούν πλέον «δημοψήφισμα», ούτε μπορούν να κινηθούν αποκλειστικά στη φόρτιση του δίπολου «μνημόνιο-αντιμνημόνιο». Η ανησυχία για το χαμηλό ρεύμα εξουσίας είναι πλέον έκδηλη στο ΣΥΡΙΖΑ. Η «πολιτική ωρίμανση» συντελείται βίαια με ότι καλό και κακό αυτό συνεπάγεται. Και το 2014 δεν είναι 1981.
