Η Ελλάδα μετά από χρόνια ίσως καταφέρει να βρει την πληρότητά της, αλλά μέσα από δυσκολίες. Ελλοχεύει, ωστόσο, ο κίνδυνος στο μακροχρόνιο μεσοδιάστημα όλοι να στραφούν εναντίον όλων προς χάριν της επιβίωσης. Αν συμβεί αυτό, η χώρα θα βιώσει έναν απίστευτο εθνικό διχασμό (με ό,τι αυτός συνεπάγεται), χειρότερο και από τον πολιτικό διχασμό του 1916. Αυτός ο διχασμός θα είναι οικονομικός και ο πόλεμος για τα στοιχειώδη αγαθά θα είναι αδυσώπητος.
Ανέκαθεν αναζητούσαν βολικούς τρόπους. Τρόπους βολέματος. Από τουρκοκρατίας και εντεύθεν. Αξίζει να υπενθυμίσουμε την περίπτωση του Παπαφλέσσα, ο οποίος ως απεσταλμένος ης Φιλικής Εταιρείας στην Πελοπόννησο προκειμένου να συνεγείρει τους προκρίτους και ους υπόλοιπους καπετάνιους στην Επανάσταση, εισέπραξε όχι μόνο την άρνηση αλλά και την αποπομπή (ακόμη και από τον Ιεράρχη της περιοχής) ως απατεώνας, ο οποίος ήρθε να διαταράξει την βολή και την ησυχία της κοινωνίας. Και αναφώνησε τότε για τους συμπατριώτες του: «Φίλαρχοι, φιλοτάραχοι και διεφθαρμένοι».
Η σκέψη του Χρήστου Γιανναρά είναι απολύτως διαυγής: «Ο λαός δεν ψηφίζει κόμμα στις εκλογές, ψηφίζει απόλυτο μονάρχη. Σήμερα, αυτή η επιλογή δεσμεύεται και από συγκεκριμένες δυναστείες: οι υποψήφιοι έχουν διαδοχή εξ αίματος από οίκους και φατρίες διαλαμψάντων μοναρχών στην προσχηματική και μετ’ επίφαση «δημοκρατία» μας. Καμία πολιτική προσωπικότητα, οποιωνδήποτε προσόντων, δεν μπορεί να αντιταχθεί στους κληρονομικώ δικαιώματι ηγέτες ων δυο κομματικών σατραπειών που διεκδικούν την πρωθυπουργική μοναρχία».
ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΩΘΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Μια βυθοσκόπηση στο ποιόν, τα έργα και τις ημέρες στο σύνολο σχεδόν του πολιτικού προσωπικού (πρωθυπουργοί, υπουργοί, βουλευτές, δήμαρχοι, πολιτευτές, επικεφαλείς οργανισμών κ.ά.) εμφανίζει εύκολα τους λόγους που τους ώθησαν και τους ωθούν στην πολιτική.
Πρώτος λόγος: Η αργοσχολία (αφορά, κυρίως, τους πρωθυπουργούς). Ακαμάτηδες μια ζωή, σκέφτηκαν να εκμεταλλευτούν την αναγνωρίσιμη επιγονία τους.
Δεύτερος λόγος: Η καταξίωση. Καθώς στο ευρύτερο κοινωνικό γίγνεσθαι δεν έχουν να επιδείξουν την παραμικρή περγαμηνή ή αναγνώριση, κινούμενοι μέχρι την ενασχόλησή τους με την πολιτική στον μικρόκοσμο του επαγγέλματός τους ή στη γειτονιά της περιοχής τους. Άτομα ρηχά στη σκέψη και τελείως επιφανειακά σε όλα τους , που ο λόγος τους συνεχώς είναι τα κλισέ των κομμάτων τους.
Τρίτος λόγος: Το πάθος, κοινώς το ψώνιο. Αφορά ψυχοπαθητικά άτομα, με υπερτιμημένο το «εγώ» που στο αρρωστημένο τους μυαλό θεωρούν όλους τους άλλους υποδεέστερους και τον εαυτό τους ως το μόνο ικανό.. να σώσει ην Ελλάδα. Διαθέτουν, ως επί το πλείστον, «βαρύγδουπα» πανεπιστη-μιακά πτυχία, με εμφανή, ωστόσο, την ελλειπτικότητά τους σε ευρύτερες γνώ-σεις (καλλιέργεια και παιδεία), την οποί α καλύπτουν με τρόπους δοκησισοφίας. Και από τέτοιους φίλαυτους (ψώνια) και Αβδηρίτες, βρίθει το πολιτικό προσω-πικό της Ελλάδας.
Τέταρτος λόγος: Το διαγούμισμα. επιδιώκουν τον (παράνομο) πλουτι-σμό και την προβολή τους (επιδειξιομανείς) μέσω αυτού.
Πέμπτος λόγος: Ο πρακτορισμός. Η εξυπηρέτηση, προώθηση, διεκπε-ραίωση ξένων, προς την πατρίδα και τον πολίτη, συμφερόντων (εθνικών, πολι-τικών, οικονομικών).
Η ΚΑΤΑΞΙΩΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ
Το ερώτημα που εγείρεται: Μα δεν υπάρχουν πολιτικοί στα κόμματα, εγνωσμένης αξίας και παιδείας, που τα κίνητρά τους είναι ανιδιοτελή:Που εμφορούνται από αισθήματα φιλοπατρίας και φιλαλληλίας;
Και εγγράμματοι και ανιδιοτελείς και φιλοπάτριδες και φιλάλληλοι πολιτικοί υπάρχουν. (Αν και πολύ λιγότερο από άλλες εποχές). Μόνο, που αν δεν έχουν απαξιωθεί –περιθωριοποιηθεί από τα ίδια τους τα κόμματα (ως μειοψηφικοί), κινδυνεύουν στην πορεία να αυτοδιαβρωθούν από το οικονομικο-πολιτικο-κοινοβουλευτικό σύστημα (το σύνηθες) ή να οδηγηθούν σε κατάσταση γραφικότητας (εάν επιμείνουν στις αξίες και τον χαρακτήρα τους).
Η καταξίωση των πολιτικών στην Ελλάδα δεν προέρχεται από προσόντα βάθους, τα οποία φυσικά δεν διαθέτουν. Ενδεείς σε όλα τους είναι οι περισσό-τεροι. Προτάσεις, ιδεολογήματα, στοχασμοί εναγώνιος λόγος, οραματισμοί είναι άγνωστες έννοιες για αυτούς.
Γνωρίζουν, ωστόσο, πολύ καλά έως άριστα να παραπλανούν. Ευφυολο-γούν (φλυαρούν). Επιβάλλονται (υποκριτικά). Αντιπαρατίθενται (ψευδώς). Εξί-στανται (προσχηματικά). Επιτίθενται (προσποιητικά), Φιλοφρονούν (υστερόβου-λα).
Τέτοιου είδους προσόντα, αλήθεια, τι σχέση μπορεί να έχουν με πολιτικά αναστήματα; Τέτοιες αρετές ανδρών είχε και έχει ανάγκη η πατρίδα; Ας μην υπάρχει η απορία, για το πώς και το γιατί η Ελλάδα βρίσκεται εδώ που βρίσκεται…
ΠΟΛΙΤΕΣ ΕΞΑΡΤΗΜΑΤΑ
Η οίηση είναι το πρώτο σκαλοπάτι του εκτροχιασμού τους. Η υπεροψία, το δεύτερο σκαλί. Μετατρέπονται σε «γελωτοποιοί ούτοι πίθηκοι» (Παπαδια-μάντης). Ακολουθεί ο ροβολισμός ολόκληρης της κλίμακας. Η πλήρης καταβα-ράθρωση. Και διασχίζουν αναπόφευκτα την «οδό της απωλείας». Τον δρόμο της διαφθοράς, της παρανομίας, της συναλλαγής, του πλουτισμού. Κατρακυλούν σε κατάσταση «premum vivere». Πρώτο μέλημά τους είναι το πώς να διάγουν καλά, εξασφαλίζοντας το απαράλλακτο (ίσως και καλύτερο) επίπεδο ζωής για τους υιούς και τα εγγόνια τους. Τελευταίο μέλημά τους (αν είναι και τελευταίο), είναι η αφιερωματική προσπάθεια τους προς την πατρίδα. Βασική επιδίωξή τους είναι η επανεκλογή τους. Η παραμονή τους στο κερδοφόρο σύστημα εξουσίας. Το πολιτικό και οικονομικό κέρδος είναι η μοναδική φωνή της συνείδησής τους που τους κατευθύνει σε όλες τις πράξεις τους. Νόμιμες και παράνομες. Οι χτύποι της καρδιάς τους είναι αδύναμοι για την Ελλάδα. Η ψυχή τους δύσκολα σκιρτά για τον πολίτη, που τον βλέπουν ως πελάτη του κερδοφόρου μικρομάγαζού τους. Μετατρέπουν τους πολίτες σε εξαρτήματά τους. Τους καθιστούν ομήρους τους.
Ο Κώστας Αξελός το 1954 θα στείλει το δικό του μήνυμα: «Η Ελλάδα είναι και δεν είναι ελληνική, διαθέτει και δεν διαθέτει μοίρα, είναι και δεν είναι νεωτερική. Η Ελλάδα οφείλει ν’ αποκτήσει συνείδηση της παράδοσης και της ιστορίας της, της καταγωγής της και της δομής της, της λογοτεχνίας και των προσωπικοτήτων της».
Στο ίδιο μήκος σκέψης και ο Οδυσσέας Ελύτης, ο οποίος σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Ελευθερία» το 1958 υπογράμμιζε: «Έχουμε την τάση να παρουσιαζόμαστε διαρκώς διαφορετικοί απ΄ ό,τι πραγματικά είμαστε. «Και δεν υπάρχει ασφαλέστερος δρόμος προς την αποτυχία, είτε σαν άτομο σταδιοδρομείς είτε σαν σύνολο, από την έλλειψη γνησιότητας». Ενώ σε άλλη συνέντευξή του στην εφημερίδα «Το Βήμα» το 1978, σημείωνε: «Σ’ εμένα η πίστη στον Ελληνισμό είναι κάτι άλλο. Συνυφασμένο αναμφισβήτητα με την παράδοση. Νιώθω κάθε μέρα την πνευματική μας υπόσταση ν’ αλλοιώνεται, καθώς διοχετεύεται μέσα στο μεγάλο, αδηφάγο χωνευτήρι του Βορρά».
ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ
Με τον εθνικό διχασμό (1916) και στην κατάληξή του, την Μικρασιατική καταστροφή (1922), υπεγράφη δια χειρός των πολιτικών η ληξιαρχική πράξη θανάτου του ελληνισμού. Ένας θάνατος που ακολουθεί την πατρίδα ίσαμε τα σήμερα, μιας και έχασε το πιο ζωτικό και δημιουργικό μέρος του εαυτού της. Τις πηγές του οξυγόνου της, τα ίδια τα νάματα του πολιτισμού της. Με τη Μικρά Ασία απώλεσε τους πιο εξαίσιους Έλληνες που πάση θυσία έπρεπε να παραμείνουν στις εστίες τους.
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος υπήρξε ένα μεγάλο κεφάλαιο για την Ελλάδα. Του οφείλονται πολλά και για τα καλώς αλλά και τα κακώς κείμενα. Στον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο η πολιτική διορατικότητα και οι διπλωματικές του ικανότητες ήταν ωφέλιμες και σωτήριες για τα συμφέροντα της Ελλάδας. Όμως η υπέρμετρη οίησή του, και ο άκριτος μεγαλοϊδεατισμός του οδήγησαν την Ελλάδα στην πιο ταπεινωτική ήττα της ιστορίας της. Δεν είχε λόγο παρουσίας η Ελλάδα στη Μικρά Ασία, κάτω από τις συνθήκες και τις προϋποθέσεις που εστάλή.
Οι πολίτες που δεν ευθύνονται καταδικάζονται σε αφανισμό. Πληρώνουν ακριβά τη σεμνότητα και την συνέπεια της ζωής τους. Πληρώνουν ακριβά ότι υπήρξαν Έλληνες. Η μεσαία τάξη, η ραχοκοκαλιά και η συνέχεια της πατρίδας, οι άνθρωποι του μόχθου, της γης, της θάλασσας, της οικογένειας, της πίστης διαγράφονται από τον πληθυσμιακό χάρτη. Προγράφονται από προσώπου ελληνικής γης. Το σύστημα των διαχειριστών, οι γιάπηδες της πολιτικής, οι «κουκουλοφόροι» των κομμάτων, τους ζητούν όχι να ζήσουν, αλλά να επιζήσουν (Ν. Καρούζος).
Οι πρωταίτιοι της κρίσης, οι πολιτικοί, δεν καλούνται να πληρώσουν σε τίποτα. Δεν υπάρχει γι’ αυτούς «λόγος δίδοντα», όπως απαιτεί η ανόθευτη δημοκρατία.
Το μέτρημα της ευτυχίας τέλειωσε, απ’ ότι δείχνουν τα πράγματα εδώ και δεκάδες χρόνια. Το αποφάσισαν οι ολιγαρχικοί πολιτικοί. Το προσυπέγρα-ψαν οι εταίροι. Το επιβάλλει η αγορά και το χρήμα των κραταιών της Ευρώπης. «Έφερα τη ζωή μου ως εδώ. Άσπρο μέτρημα μελανό άθροισμα. Λίγα δέντρα και λίγα βρεμένα χαλίκια» (Ελύτης).
Η ΕΛΛΑΔΑ ΧΑΝΕΤΑΙ
Αναγκαστικά θα αναζητηθεί ο Θεός όχι από την ευτυχία, τη δόξα και την καλοπέραση (που δεν θα υπάρχουν) αλλά από την ντροπή, την πείνα και τα δάκρυα (Καζαντζάκης). Με λίγα λόγια, εννοιολογικά η Ελλάδα χάνεται. Και ο νέος της εαυτός θα χτιστεί πάνω στις στάχτες του παλιού εαυτού (Νίτσε). Και αυτό που θα απομένει, όταν η Ελλάδα βρει τις στάχτες της , κατά παράφραση του Σεφέρη, είναι να ξαναβρεί τη ζωή της, τότε που δεν θα έχει πια τίποτα.
Μα πως οι Νεοελλαδίτες έσπασαν τα μούτρα τους; Μα πως οι Νεοελ-λαδίτες αυτοκτονούν;
Πολύ απλά. «Δεν υπάκουσαν στον εαυτό τους και κυβερνήθηκαν από τους άλλους (Νίτσε). Πολύ απλά «Δεν φοβήθηκε η ψυχή τους τα μεγαλεία» (Καβάφης). Στον δρόμο προς την «αιώνια επιστροφή» επιτάσσεται διαλογισμός. Επαναθεώρηση. Επανατοποθέτηση. Στην διαδικασία αυτή, το πολιτικό σύστημα δεν χρειάζεται. Είναι ατομική υπόθεση του πολίτη. Οι πολιτικοί αυτοεκτροχιάζονται νομοτελειακά από μόνοι τους. Η συμμετοχή σε εκλογική διαδικασία τους τροχοδρομεί εξ’ αρχής. Τους απαλλάσσει. Τους δικαιώνει. Η αποχή, κατά τον Καβάφη, είναι μια στάση που νιώθει κανείς.
ΤΟ ΑΥΤΟΚΥΒΕΡΝΗΤΟ
Τι επιζητά ο πολίτης από τη δημοκρατία, αυτονομία για να κερδίσει μόνος του την ελευθερία μέσα σ’ ένα ιεραρχικό σύστημα αξιών (Πλάτων) ή αρέσκεται στην αφειδώς χορηγούμενη ελευθερία ως κοινωνικό αγαθό; Θα τον προσέλκυε τον Νεοελλαδίτη ένα μεικτό σύστημα διακυβέρνησης, δημοκρατίας και αριστοκρατίας (ψηφοδελτίου και λίστας προσωπικοτήτων), στη βάση της πολιτικής θεωρίας του Αριστοτέλη περί καλύτερων και λιγότερων καλών πολιτευμάτων; Θα τον ενδιέφερε το αυτοκυβέρνητο ως σύστημα σε όλες τις δημόσιες δραστηριότητες, με το κράτος αρμόδιο και υπεύθυνο μόνο για τα εθνικά-κρατικά συμφέροντα; Πώς θα ήθελε ο πολίτης τον βουλευτή, ως εκπρόσωπο δικό του και της περιφέρειας του ή εκπρόσωπο της πατρίδας;
Παραμένει αβέβαιο το τι θα διαγραφεί, το τι θα προγραφεί, το τι τελικά θα παραμείνει στην αναζητούσα Ελλάδα. Η παραπαίουσα πατρίδα, ωστόσο, διαθέτει (φαινομενικά) δύο ακλόνητα όπλα, αν και βάλλονται πανταχόθεν. Τη γλώσσα και τη θρησκευτική της πίστη. Είναι τα μόνα εναπομείνοντα στοιχεία της ταυτότητάς της. Αν επιζήσουν, μπορεί να αποτελέσουν μετά από χρόνια τον ζωογόνο αέρα της Ελλάδας (έστω της ημιθανούς).
- Ίσως τότε η Ελλάδα βρει τη θούρια αλκή της προς τη δημιουργία.
- ΄Ισως τότε βρει τη χαμένη οικουμενικότητά της.
- Ίσως τότε ανακαλύψει τις δικές της ουσίες του πολιτισμού της.
- Ίσως τότε η ματιά της ξεφύγει πέραν του εαυτού της.
- Ίσως τότε αντικρίσει προοπτικές και ορίζοντες.
- Ίσως τότε ν’ αντιλαμβάνεται σε βάθος
- Ίσως τότε να καταστεί ακτινοβολούσα χώρα (Αξελός)
Αυτή η ερατεινή χώρα, με τη σημερινή εντροπία, δεν πρέπει να εξολοθρευτεί. Δεν πρέπει να αφανιστεί, Δεν εξοντώθηκε (με θυσίες αίματος) σε ακόμη πιο δύσκολες και απάνθρωπες συνθήκες. Πάνω από δεκαέξι φυλές κατακτητών πέρασαν από το κορμί της. Ένα θελτικό ηλιοπερίχυτο σώμα είναι η Ελλάδα «με μύρον ιασεμιού ευωδιασμένο» (Καβάφης).
Πηγή: «Ηττηθήκαμε;»
Στέλιος Παρασκευόπουλος
Εκδόσεις ΣΙΔΕΡΗΣ
