ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Υποχωρώ σημαίνει οπισθοχωρώ. Κάνω πίσω για λόγους τακτικής, στρατηγικής, φόβου, σωφροσύνης, επιβίωσης. Συνήθως η υποχώρηση εκλαμβάνεται ως ήττα. Και σίγουρα αποτελεί συμβιβασμό. Γιατί κανείς δεν νίκησε υποχωρώντας. Κανένας μέχρι σήμερα δεν έμεινε στην Ιστορία εξαιτίας μιας «ένδοξης» υποχώρησης. Και σίγουρα κανείς δεν άφησε όνομα επειδή υποχωρούσε είτε από τα λεγόμενά του, είτε επειδή έχανε έδαφος. Μια συνετή και ψύχραιμη εξέταση των γεγονότων από την άλλη, επιβάλλει να υποχωρούμε κάποιες φορές. Άλλες φορές επειδή κάναμε λάθος κι άλλες επειδή θέλουμε να πάρουμε φόρα και να φτάσουμε στο στόχο μας με μεγαλύτερη ορμή. Ειδικά όταν υπάρχει σφοδρή επιθυμία για κάτι, ο «σκοπός αγιάζει τα μέσα» και η προσήλωση στην επίτευξη του στόχου δεν αφήνει περιθώρια για συναισθηματι-σμούς και δεύτερες σκέψεις.
Οι υποχωρήσεις λαμβάνουν χώρα τόσο σε ατομικό, όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Υπάρχουν άνθρωποι χωρίς σταθερή γνώμη, χωρίς επιχειρήματα, «ανεμόμυλοι» που προσαρμόζονται στις περιστάσεις, συμφωνούν συγκαταβατικά όταν συνδιαλέγονται με κάποιον σημαντικό και λένε «ναι» σε όλα. Από την άλλη υπάρχουν εκείνοι που αρνούνται να κάνουν πράγματα που είναι ενάντια στις αρχές τους, ακόμα κι αν αυτό είναι αναγκαίο για το συμφέρον τους ή ακόμα και για την επιβίωσή τους. Συνήθως η σταθερότητα της άποψης και ο ανθρώπινος βίος που στηρίζεται σε αρχές και αξίες δεν βρίσκουν μεγάλο και ευήκοο ακροατήριο. Είναι δύσκολο να χτυπάς τη γροθιά στα καρφιά, να ματώνεις κι εκείνα να στέκονται εκεί αιχμηρά κι αλύγιστα.
Υπάρχουν και εκείνες οι μεγάλες υποχωρήσεις σε εθνικό επίπεδο που επέφεραν οδυνηρές συνέπειες στη χώρα. Στο Κυπριακό, όπου από το 1954 και την αυτοδιάθεση, φτάσαμε στην πρόταση για ένα δυσλειτουργικό πείραμα δύο κρατών στη συσκευασία του ενός με την Τουρκία να έχει τον πλήρη έλεγχο του βορείου κρατιδίου και το μερικό έλεγχο του νοτίου. Στο θέμα του Αιγαίου που ενώ το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας μας δίνει το δικαίωμα για Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) κι εμείς δεν τολμάμε καν να την ανακηρύξουμε. Στο «Μακεδονικό» δεν δεχόμασταν το όνομα «Μακεδονία» ούτε ως σύνθετο, ούτε ως παράγωγο και τώρα μόνοι μας δεχθήκαμε τη σύνθετη ονομασία αποθρασύνοντας την εθνικιστική ηγεσία των Σκοπίων. Στο «Βορειο-Ηπειρωτικό» παρότι ισχύει εκατό χρόνια τώρα το «Πρωτόκολλο της Κέρκυρας» με τη διοικητική και εκπαιδευτική αυτονομία των Ελλήνων εντός Αλβανίας, το ξεχάσαμε κι αυτό και σήμερα οι Βορειοηπειρώτες έχουν αφεθεί στην τύχη τους και στις ορέξεις των Αλβανών. Η κάθε μας υποχώρηση εκλαμβάνεται ως ήττα. Τελικά είναι κιόλας.
Υποχωρήσαμε παντού. Στη ζωή μας, στη δουλειά μας στο σπίτι μας. Λέγαμε μεγάλα λόγια και όταν ήρθε η ώρα να τα κάνουμε πράξη κατάπιαμε τη γλώσσα μας και βάλαμε το κεφάλι κάτω. Δεν θελήσαμε να πάμε παρακάτω τη ζωή μας και φτάσαμε στον πάτο. Κουρνιάσαμε στην ασφάλεια του άκοπου και γίναμε λεία του ανελέητου. Ξεχάσαμε ότι εκτός από τα χρήματα υπάρχουν άνθρωποι, συναισθήματα και προπάντων μικρά παιδιά που θα δυστυχήσουν στο μέλλον. Αφήσαμε στην τύχη τους εκείνους που μας βοήθησαν κάποτε, τους ξεχάσαμε και τους λοιδορήσαμε επιπλέον. Μας καθόρισε το «πλέον» και αδυνατούμε να προσαρμοστούμε στο «έλασσον». Παρακολουθούμε εσχάτως εκείνο το πανίσχυρο σύστημα του εσμού των εκδοτών και των τραπεζών να μεταλλάσσεται φορώντας την αποκριάτικη στολή του και να σημαίνει συναγερμό μην τυχόν και αλλάξουν τα πράγματα. Εφευρίσκει «ποτάμια», «ελιές», «γεφύρια» και προτάσσει τους καρνάβαλους της δήθεν a-politic κεντροαριστεράς για να υφαρπάξουν την ψήφο των πολιτών για μια ακόμη φορά. Δεν «μασάει» όμως ο κόσμος πλέον. Αρκετά. Ούτε να το σκέφτεστε. Ούτε καν.
