O ''Μπισμπίκης'', ο γάιδαρος του Αποστόλη, ήταν στα μεγάλα του κέφια...Γκάριζε και χοροπηδούσε,
σαν το πουλαράκι, αν και τα είχε τα χρονάκια του...
Το όνομα του είχε εξαπλωθεί, σε όλα τα γύρω χωριά, για την λεβεντιά του και για την βαρβατοσύνη του...
''Κυπραίος'', ψηλός σαν το μουλάρι, μαύρος με άσπρο μουσούδι, είχε ''περιποιηθεί'', όλες τις γαϊδούρες, και είχε αποκτήσει λόχο, απογόνους...
Καλό μεροκάματο έπαιρνε ο Αποστόλης, γι' αυτό είχε παραιτήσει, τις πολλές δουλειές στα χωράφια και ασχολιότανε με την διατροφή και τα ραντεβού, του Μπισμπίκη...
Από μακριά ανέμιζε τις ''νύφες'' όταν ερχόταν και τα γκαρίσματα του, ακουγόταν μέχρι την άκρη του χωριού...
Οι γείτονες είχαν απελπιστεί, ησυχία δεν έβρισκαν, από το πρωί μέχρι το βράδυ...
-Να σιάξεις ένα στάβλο στο χωράφι σου, Αποστόλη, μας έχει κουζουλάνει ο γάιδαρος σου, του είπε ο Λευτέρης, ο ρημαδόρος του χωριού...
-Ήντα λέεις μωρέ Λευτέρη, επικοινωνείς με το νου σου... κι ανέ μου το ναι κλέψει κιανείς;
-Ναι θα τονε συνοριστούνε θέλει, απού γκαρίζει ουλημερνίς τση μέρας...
-Κουζουλός, είσαι, κουτσοβγάνω το ψωμί τω γ-κοπελιώ μου, από τούτονε το ζωντανό, σα ντα μάθια μου τονε 'χω...και αύριο το κολατσιό, ανημένω να μου φέρει τη γαϊδούρα ντου, ο ξάδερφος μου, ο μαραγκός και θα του τα αρπάξω χοντρά...
-Καλό βόλι τω λοιπός, Αποστόλη, μα καλιά να κάμεις κιόνα απου σου 'πα, αλλιώς ότι σου 'ρθει μη ντο βαρεθείς....μουρμούρισε ο Λευτέρης...
-Ηντα εμουρμούρισες μωρέ Λευτέρη;
-Πράμα, πράμα, ώρα καλή λέω...
-Να πάεις στο καλό...
Ησυχία δεν έβρισκε ο Λευτέρης, πήγαινε κι' ερχότανε μέσα στο καφενείο και είχε παίξει τα νεύρα στους πρεφαδόρους...
-Θα κάτσεις σε μια μεργιά μωρέ Λευτέρη, εζάλισες μας...
-Νικολή, μη μιλείς αδε κατέεις ήντα στεναχώρια τρώει το ν-άλλο...
Επέταξε τα χαρτιά ο Νικολής και ανταριασμένος τράβηξε τον φίλο του στην άκρη...
-Πε μου ήντα καημός σε τρώει, μυστικά μου κρατείς, εμείς είμαστονε αδερφοί μπλιο...Έστριψε τις μουστάκες του και σήκωσε τα μανίκια, έτοιμος για να'' καθαρίσει'' όποιον πείραξε τον φίλο του...
-Ο γάιδαρος του Αποστόλη φταίει, Νικολή για ότι μου συβαίνει..
-Αναθεμάσε Λευτέρη, μα ήντα περιμένει κιανείς από του λόγου σου, εσυχάθηκα με τσ' ιστορίες σου...Εκατέβασε τις μανίκιες του τάκα τάκα....
-Θα του το 'ναι πάρω 'γω που ο κόσμος να χαλάσει, Νικολή, μάτι δε γ-κλείνω, έχει με τροζαμένο σου λέω, μη γελάς, ξάνοιγε ήντα θα του κάμω...
-Θα τονε φάεις κι' αυτό σα ντο κούκλη τσ' Αργυρής, ικανό σ' έχω παλαβέ...
-Μη μου βάνεις ιδέες, Νικολή, μη μου βάνεις ιδέες, γιατί λίγο, λίγο το 'χω...Απόψε θα τονε βουτήξω και θέλω τη βοήθεια σου...
-Δε ντου σιμώνω εγώ του Μπισμίκη, με τον αφηνιασμό απου έχει, θα μα σε περάσει για φοράδες μες στη νύχτα, για σκέψου ήντα μπορεί να πάθουμε...Μαντινάδες θα μασε βγάλουνε, μόνο γύρευε τη δουλειά σου...
Εμπιστοσύνη δεν του είχε ο Νικολής και το βράδυ, πήγε έξω από το σπίτι του Λευτέρη και περίμενε...
Δεν πέρασε πολύ ώρα και η πόρτα του Αποστόλη άνοιξε και βγήκε έξω ο Λευτέρης...
-Ήντα 'κανες στο κονάκι του γειτόνου σου μωρέ, ήντα σκαρώνεις , θεοπάλαβε;
-Εκοίμησά τονε, Νικολή, εδά θα δεις λαχτάρα που του ετοιμάζω...Εσαμάρωσε το γάιδαρο, έκατσε κι΄απάνω να μην κουραστεί, κι' έσπασε πάνω στην ανηφόρα καβάλα, και εθάριε πως ήταν καουμπόης...
Σταματημό δεν έχει ο Μπισμπίκης, εγλάκα στην ανηφόρα κι' εγκάνιζε, δυο τρεις φορές εκόντεψε να γκρεμοτσακίσει τον Λευτέρη...
-Σταμάτα διαόλου πράμα, είπαμε εδά, μα συ επαράκαμές το...
Μια δυνατή τσινιά, έπεξε ο Μπισμπίκης και εβρήθηκε ανάσκελα πάνω στις αστιβίδες ο καουμπόης, να κοιτάζει τα άστρα...
Κανένας δεν είχε καταλάβει γιατί ο Λευτέρης, δεν μπορούσε να κάτσει ίσια στην καρέκλα, μόνο ο Νικολής που του έβγαζε την επόμενη μέρα τις τσίτες από τον πισινό και του έβγαζε μαντινάδες...
Στου μαραγκού, εβρήκανε, άκουσα το Μπισμπίκη
για ότι κάνεις στη ζωή, υπάρχει θεία δίκη...
Και σε Λευτέρη, ο πισινός, εγέμισ' ατριβόλους
που μέχρι δα καλίκωνες, μέχρι και τσι διαόλους...
Και του γαϊδάρου φάνηκε η γνώση πλια μεγάλη
και σ΄έφερε Λευτέρη μου, σε τούτονε το χάλι...
Ανέ ντο μάθουν χωριανοί, θα χουνε να γελούμε
γι αυτό να κάτσεις φρόνιμος, να μη ξεφτιλιστούμε...
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΒΟΤΖΑΚΗ
