Με μεγάλη λύπη πληροφορήθηκα το θάνατο του πολύ αγαπητού, καλού φίλου και συγχωριανού, Νίκου Ηλία Χατζηγιάννη.
Ο Νίκος είχε γεννηθεί στην Πηγή του Ρεθέμνους στις 15.2.1916.
Ήταν πρωτογιός του Ηλία και της Καλλιόπης Χατζηγιάννη, το γένος Κωστάκη. Πήρε τ’ όνομα του παππού του Νικολάκη Χατζηγιάννη.
Φοίτησε κι αποφοίτησε από το διθέσιο Δημοτικό σκολειό της Πηγής, ως αριστούχος μαθητής στα 1928. Την ίδια χρονιά ήρθε στο Ρέθεμνος. Γράφηκε, φοίτησε στο Γυμνάσιο του Ρεθέμνους κι αποφοίτησε από αυτό και πάλι αριστούχος και σημαιοφόρος στα 1934.
Η καθόλου κατάσταση των πολιτικών, οικονομικών, και, κατά συνέπεια, κοινωνικών πραγμάτων, της Ελλάδας κ ιδιαίτερα της Κρήτης, ήταν και τότ’ εξαθλιωμένη. Ο πρωτογενής τομέας της οικονομίας δεν απέδιδε όσα χρειαζόταν μια εφταμελής αγροτική οικογένεια, με μικρό γεωργικό κλήρο, για να επιβιώνει με αξιοπρέπεια και να της περισσεύουν και για σπουδές των μελών της. Κι ο Ηλίας δεν είχε γεωργική εκμετάλλευση τέτοια, που να του επιτρέπει την οικονομική ευχέρεια να στείλει το Νίκο γι’ ανώτερες, τουλάχιστο, σπουδές.
Έτσι ο αριστούχος και πολυτάλαντος αυτός μαθητής, βρήκε δουλειά κ εργάστηκε ως βοηθός φαρμακοποιού σε φαρμακείο του Ρεθέμνους, στην οδό Αρκαδίου, αριθμός 121. Του ίδιου αυτού φαρμακείου ανέλαβε και συνέχισε τη λειτουργία, μετά το θάνατο του προκατόχου του, ο γνωστός στους συμπολίτες μας φαρμακοποιός Ευάγγελος Νησιανάκης.
Ο Νίκος δεν επιβάρυνε πια την πατρική του οικογένεια στο ελάχιστο. Διέμενε στο σπίτι της γιαγιάς από τη μητέρα του στην οδό Χαιρέτη, αριθμός 22, σε απόσταση περί τα 100 μέτρ’ από το φαρμακείο.
Για κακή του τύχη όμως ο Φαρμακοποιός πέθανε σύντομα κι ο Νίκος έμεινε χωρίς δουλειά. (Σχετικό, το διήγημά του «ο Συνάδελφος», στη Συλλογή «ο Άνθρωπος, που μιλούσε με τα πουλιά»).
Ύστερ’ από μεγάλη προσπάθεια κατάφερε να πάρει τη θέση Σταθμάρχη στο ΚΤΕΛ Μυλοποτάμου…
Στα 1937 προκηρύχτηκαν εξετάσεις εισαγωγής στο δεύτερο τμήμα της Σχολής της Αεροπορίας, που λειτουργούσε τότε στο Τατόι, από τη Μεταξωτή Διχτατορία. Ο Νίκος εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία.
Πέρασε στις εξετάσεις. Φοίτησε κι αποφοίτησε από τη Σχολή στα 1939, ως «Χειριστής – Βομβαρδιστής», με πολύ καλές επιδόσεις και σημειώσεις. Κι αυτό σημαίνει πως είχε άριστη κατάρτιση και σωματική, πνευματική και πολιτική υγεία. Χωρίς αυτό να υπονοεί πως ήταν φαλαγγίτης, ή οπαδός της 4ης Αυγούστου στο ελάχιστο, όπως δεν ήταν και κανέν’ από τα μέλη της πατρικής του οικογένειας.
Η διεθνής κατάσταση ωστόσο έφερε πολλά νέφη και στον Ελληνικό Ουρανό. Ύστερ’ από τη Μικρασιατική καταστροφή, επακολούθησε το «κραχ» του ’29, που η Ελλάδα το αιστάνθηκε υστερότερα, κατά το ’32. Αυτό διαδέχτηκε η ανώμαλη πολιτική κ οικονομική κατάσταση, που οδήγησε, με τις ευλογίες του ξένου παράγοντα, στο κίνημα του ’35 κι αυτό στη Διχτατορία της 4ης Αυγούστου. Ένας πόλεμος, ήταν ό,τι θα χρειαζόταν η Ελλάδα στη συνέχεια! Κ ήρθε κι αυτός!
Έτσι μεθοδεύεται η καταστροφή από το Αφεντικό. Τα γεγονότα δεν είναι τυχαία. Αποτελούν στημένο κομβόι.
Πάνω στην ώρα ο Νίκος αποφοίτησε και τοποθετήθηκε στη Μονάδα βομβαρδιστικών Potez, ως μάχιμος πιλότος – βομβαρδιστής.
Η Μονάδα του έκανε χρήση των «προκεχωρημένων πολεμικών αεροδρομίων» Λάρισας, Νηόματων, Καζακλάρ και Πτολεμαϊδας.
Ο Νίκος πήρε μέρος σε πολλές αναγνωριστικές και βομβαρδιστικές επιχειρήσεις.
Ύστερ’ από ένα πεντάμηνο περίπου, η Λουφτβάφε ανέτρεψε τα σχέδια της Ελληνικής πολεμικής Αεροπορίας. Η κατάληψη της Ελλάδας από τους ΝΑΖΙ σε λίγο ήταν γεγονός. Οι Νικημένοι μετατράπηκαν σε νικητές κ οι ως τότε νικητές, πήραν τη θέση των νικημένων.
Ο Νίκος δεν πρόφτασε να κατέβει στην Κρήτη. Εγκλωβίστηκε στην Αθήνα. Κ εκεί τον βρήκε η Εθνική Αντίσταση. Πετράλωνα, Θησείο, Κουμουνδούρου, Μεταξουργείο, Κολωνός, ήταν οι περιοχές όπου ανέπτυξε σημαντική δράση, οργανωμένος στο ΕΑΜ, ως αξιωματικός του μάχιμου ΕΛΑΣ.
Οι Γραικύλοι πράχτορες της Κομαντατούρ γρήγορα επισήμαναν και κατέδωσαν το Νίκο και τη σημαντική δράση του. Τα τσιτσέκια του εχθρού ήταν έγκαιρα μεταφυτεμένα σ’ όλα τα παρτέρια της Ελλάδας.
Ο Νίκος κυκλοφορούσε πια ως «Παύλος», ως «Τάκης», ως «Μιχάλης», ανάλογα με το που βρισκόταν και με ποιους θα συνομιλούσε. Ξεγλυστρούσε σα χέλι και χανόταν όπως ο κερομύτης κοτσυφός από τόπο σε τόπο.
Η Κυβέρνηση του «Ευπατρίδη» Ράλλη υποχρεώθηκε να τον επικηρύξει. Βλέπετε η Εθνική Αντίσταση από αγνή πατριωτική απελευθερωτική οργάνωση, γλήγορα μεταβλήθηκε και κατακερματίστηκε σε πολιτικές φατρίες, εμπλουτισμένες από «ρουφιάνους» των ΝΑΖΙ και των «Συμμάχων» μας! Όπως καταλαβαίνετε σ’ όλα τα παρτέρια, όταν αυτά δε βοτανίζονται, πέραν από γαρύφαλλα και τριαντάφυλλα φυτρώνουν και τσουκνίδες. Έτσι καπελώθηκε και διαιρέθηκε η Εθνική Αντίσταση, για να καταλήξει σε αρκετές περιπτώσεις να υπηρετεί συμφέροντα ξένα προς το σκοπό για τον οποίο συστάθηκε. «Διαίρει και Βασίλευε»! Απαράγραπτο!
Ο Νίκος εγκλωβίστηκε σ’ αυτή. Κ επειδή δεν ήθελε να τον φάνε «μπαμπέσικα», έπαιξε το παιγνίδι «Αρματολοί και Κλέφτες» για όσο διάστημα μπόρεσε. Κατάφερε να επιβιώνει στην παρανομία γύρω στα τρία χρόνια, υπερπηδώντας χίλια μύρια εμπόδια.
Όταν ανέτειλε ο ήλιος της «Λευτεριάς» το βρήκε στου Ψυρρή αξιωματικό του ΕΛΛΑΣ.
Αυτούς, που στα ’21 τους έλεγαν «φιλέλληνες», ύστερα τους είπαν «Παρατηρητές των Δυνάμεων». Τότε τους έλεγαν «Συνδέσμους των Συμμάχων». Τώρα τους ονομάζουν «Σύμβουλους» κ είναι «τίγκα» τα Υπουργεία κι όχι μόνο αυτά, από δαύτους. Η περίοδος έγινε πιο εκρηχτική και πιο επικίνδυνη απ’ όσο ήταν πρωτύτερα…
Τους ΝΑΖΙ διαδέχτηκαν οι Βρετανοί. Αγκαλιά και χέρι-χέρι με τον Παπανδρέου. Του Σκόμπυ τα κανόνια δεν άργησαν να βροντήξουν.
Ανήμερα του Αγίου Σπυρίδωνος, 12.12.1944, στην άψη των Δεκεμβριανών αποβιβάζεται στο «Χασάνι» κι ο «Μαύρος Καβαλάρης», προοριζόμενος κι αυτός, από Κουίσλιγκ των ΝΑΖΙ, που επιδίωξε να γίνει, μαντρατζής των Ελλήνων στη Βρετανική «στρούγκα»! Έτσι αναίρεσε το «Μαύρο Καβαλάρη του 1919-1922.
Τον παρέλαβε Βρετανικό θωρακισμένο και τον πήγε στο «Μεγάλη Βρετανία». Γιατί χωρίς μεγάλη ή μικρή Βρετανία τίποτα (κακό) δε γίνεται ποτέ στην Ελλάδα. Εκεί τον περίμεναν «Βοσκοί αγραυλούντες» και σε λίγο κατέφθασαν και οι «Μάγοι με τα Δώρα».
Αποτέλεσμα: Στις 16.12.1944 να πέσουν από αεροπλάνα προκηρύξεις σε όλη τη Χώρα, χωρίς αλεξίπτωτα.
Ο Νίκος βρήκε την «ευκαιρία» τότε και, σύμφωνα με τις προκηρύξεις, βγήκε στον …ελεύθερο αέρα ως …ελεύθερος πολίτης και με λαχτάρα να επανενταχτεί στην Αεροπορία, με την αναδιοργάνωση του Ελληνικού Στρατού.
Ανήμερα Χριστούγεννα κατέφτασε στην Αθήνα ο μεγαλομασόνος σιωνιστής Τσόρτσιλ! Επακολούθησαν συσκέψεις στο «Μεγάλη Βρετανία». Και στις 3.1.1945 ο Πλαστήρας σχημάτισε Κυβέρνηση, που έπλασαν στο πλαστήρι του «Μεγάλη Βρετανία»…
Ο «Ελληνικός» Στρατός άρχισε ν’ ανασυντάσσεται από νεοσύλλεχτους, που πύκνωναν τις τάξεις του, ύστερ’ από την προσκόμιση Πιστοποιητικού Κοινωνικών Φρονημάτων. Όποιοι όμως από τους παλιούς αξιωματικούς ήθελαν την επανένταξή τους, περνούσαν, άλλοι από βολιστή με χοντρές τρύπες, άλλοι από κόσκινο, άλλοι από κνησάρα (κρησάρα).
Ο Νίκος τότε δεν διέθετε ούτε Πιστοποιητικό Κοινωνικών Φρονημάτων, ούτε μπάρμπα στην Κορώνη. Ποιος θα του το έδιδε; Κατηγορήθηκε λοιπόν σα «φυσικός αυτουργός» των Δεκεμβριανών κι αντί να παραμείνει στην Αεροπορία, τον συνέλαβαν, τον πέρασαν Στρατοδικείο και πήγε φυλακή.
Έκαμαν έτσι δώρο στον Κομμουνισμό ένα πατριώτη ιδεαλιστή, που, ούτε πριν από την ένταξή του στο ΕΑΜ, ούτε και μετά, δεν είχε καμιά σχέση με τον Κομμουνισμό.
Ο Νίκος άρχισε να διακινείται από φυλακή σε φυλακή, σαν έπιπλο, που προσπαθούν οι νοικοκυραίοι να βρουν που ταιριάζει καλύτερα μέσα στο χώρο που διαθέτουν.
Κρατήθηκε αρχικά στα «Παραπήγματα» της οδού Βουλιαγμένης. Επισκέφτηκε το Αερονομείο. Πήγε Χατζηκώστα. Και κατέληξε στο Τατόι.
Από κει τους έφυγε. ( Διήγμα: «Το θλιβερό τριήμερο ενός… αιμοσταγούς δολοφόνου», ό.π.).
Αμέσως, «η Πατρίς ευγνωμονούσα», επικήρυξε το Νίκο ως δραπέτη θανατοποινίτη. Παρά τις προφυλάξεις που έπαιρνε, ύστερ’ από σχετικά μικρό χρόνο, πιάστηκε και τον έκλεισαν σε αυστηρή απομόνωση. Αυτός όμως τους ξανάφυγε.
Όμως δε στάθηκε τυχερός. Ο παλιός «σύντροφος» και συνεργάτης του στην Αντίσταση, αυτό το κακό συναπάντημα του Νίκου ήταν «χαφιές». Αυτός τον κάρφωσε και τον έπιασαν για τρίτη φορά.
Τότε τον πήγαν πλατεία Κολιάτσου στο ξενοδοχείο «Κρυστάλλη», που λειτουργούσε τότε κάτι σαν ΕΑΤ-ΕΣΑ. Σ’ αυτό παραθέριζαν μόνο βαρυποινίτες. Τον υπέβαλαν και σε κούρ’ αποτοξίνωσης κ εξυγίανσης. Απέδρασε όμως κι από ‘κεί, γιατί οι υπηρεσίες του ξενοδοχείου δεν ανταποκρινόταν στις απαιτήσεις του!
Εεε, αυτοί τον ξανάπιασαν. Κι αυτός τους ξαναξέφυγε!
Τότε αυτοί πείσμωσαν κι όταν τον ξανάπιασαν, τον έκλεισαν στις Σ.Φ.Α. (Στρατιωτικές Φυλακές Ασφαλείας), που τις μετέφεραν και λειτουργούσαν στην εξαιρετικά τουριστική Μακρόνησο…
Ωστόσ’ ο Σοφούλης της Κυβέρνησης Πλαστήρα, εξέδωσε, αρχές της δεκαετίας του 1950, απαλλαχτικό Βούλευμα για όλους τους πολιτικούς κρατούμενους. Ο Νίκος αυτή τη φορά βγήκε από την κυρία είσοδο-έξοδο των φυλακών και με το κατευόδιο των φυλάκων.
Μετά την αποφυλάκισή του, ο Νίκος πήγε και παρέμεινε για λίγες μέρες Αθήνα και μετά ταξίδεψε για τη Χαλκίδα. Ανυπομονούσε βλέπετε να συναντήσει και συνάντησε τη Μαρία! Αυτή τη μεγάλη του αγάπη, που τον περίμενε με την ίδια μεγάλη λαχτάρα και νοσταλγία, με μια μεγάλη ανθοδέσμη από κόκκινα τριαντάφυλλα κι ανοιχτές τις αγκάλες…
Στη Χαλκίδα δεν έμεινε για πολύ. Προγραμμάτισαν, με τη Μαρία Κουτέλου, τους γάμους τους και στη συνέχεια κατέβηκε στην Κρήτη. Ήρθε στην Πηγή να δει τους γονείς και τις αδελφές του, που από το 1937 δεν είχε συναντήσει. Ωστόσο αυτές είχαν αποχτήσει δικές τους οικογένειες. Συνταράχτηκε από τον άδικο χαμό του Γιώργη τους, που δεν είχε πληροφορηθεί, αν κ είχε συμβεί από τις 18.10.1944, γιατί πάνω από μια δεκαετία είχε να επικοινωνήσει με τους δικούς του.
Πολλές φορές μου είπε με παράπονο μεγάλο:
«Δεν αξιώθηκα να παραβρεθώ στο γάμο, ούτε της Μαρίας, ούτε της Φερενίκης, ούτε του Γιώργη μας». Κ εννοούσε το θάνατο του παλληκαριού…
Τότε αντάμωσα πρώτη φορά και γνώρισα το Νίκο.
Ήταν μέρες της Λαμπρής. Μετά την Ανάσταση στήθηκε γλέντι στο χωριό και κατά τη διάρκεια της παραμονής του όλο και κάποια ευκαιρία δινόταν στους γλεντζέδες να διασκεδάσουν και να ξεδώσουν παρέα με το Νίκο.
Οι γονείς του ήταν καταχαρούμενοι και βαθιά συγκινημένοι από τον ερχομό του.
- Δόξα τω Θεώ, που μας αξίωσε να ξαναδούμε το παιδί μας, το Νίκο μας! Δόξα τω Θεώ!... Έλεγαν και ξανάλεγαν σ’ όσους τους συγχαιρόταν.
Η παραμονή του Νίκου στην Πηγή διάρκεσε λίγους μήνες. Τον επισκέφτηκα και κάναμε πολλές φορές παρέα, αν κ η διαφορά ηλικίας που μας χώριζε ήταν εικοσαετής.
Θυμούμαι τότε πως η Νονά μου η Βαγγελίτσα Μουρτζανού, δασκάλα τότε στο μονοθέσιο της Λούτρας, ήθελε να κάμει μια θεατρική παράσταση, για την οικονομική ενίσχυση του σχολικού ταμείου κι ο Νίκος τη βοήθησε πρόθυμα στην επιλογή του έργου, στη σκηνοθεσία και στην όλη προετοιμασία του Εθνικού Δράματος.
[caption id="attachment_281523" align="aligncenter" width="458"]
Από την εκδήλωση στη Λούτρα.
Ο Νίκος κουκουβιστός με τα γιαλιά.[/caption]
Πολλές φορές τον συνόδεψα ως τη Λούτρα και παρακολούθησα τις πρόβες των ερασιτεχνών νεαρών, που προσφέρθηκαν και βοήθησαν στο ανέβασμα του έργου ως ηθοποιοί κ.λπ. …
Μετά την επιστροφή του στη Χαλκίδα έπιασε δουλειά ως λογιστής στο εμπορικό κατάστημα ηλεκτρικών ειδών Γεωργιάδη στην Αβάντων. Εκεί στο νυφοπάζαρο. Το Αφεντικό ενθουσιάστηκε από την εργατικότητα, την ταξινόμηση κι ακριβή τήρηση βιβλίων και στοιχείων και των καρτελών των πελατών. Από την άψογη λειτουργία γενικά του λογιστηρίου. Από τις φιλικές σχέσεις, που ανέπτυσσε ο Νίκος με τους πελάτες και την εμπιστοσύνη, που έδειχναν οι τελευταίοι στο πρόσωπό του. Από τις επαγγελματικές σχέσεις του Νίκου με τους προμηθευτές. Και την υπακοή και σεβασμό του προσωπικού προς το Νίκο.
Έτσι ο Νίκος γρήγορα προβιβάστηκε σε αρχιλογιστή και παρέμειν’ εργαζόμενος στου Γεωργιάδη ως τη συνταξιοδότησή του.
Σύντομα επισκέφτηκαν τη Χαλκίδα οι γονείς του Νίκου, για να παρασταθούν στους γάμους του με τη Μαρία Κουτέλου. Κατά το γάμ’ ο κυρ Ηλίας κ η κυρά Καλλιόπη δεχόταν μαζί με τα συγχαρητήρια κ ύμνους επαινετικούς για το χαραχτήρα, το ήθος και τη σεμνότητα του γιού τους κι αυτό τους ανέβαζε στους Ουρανούς.
Κ ήταν πολύς και καλός ο κόσμος, που παραστάθηκε στους γάμους του Νίκου και της Μαρίας, γιατί εχτός από την εχτίμηση στο πρόσωπο των νιόνυμφων κ η οικογένεια Κουτέλου είχε όνομα καλό στην κοινωνία της Χαλκίδας και πολλές φιλίες, γνωριμίες και συμπάθειες. Ο Αναστάσης Κουτέλος ήταν ονομαστός ράφτης της υψηλής κοινωνίας της Χαλκίδας, με πολλές συμπάθειες και φιλίες.
Οι γονείς κ οι συγγενείς του Νίκου εντυπωσιάστηκαν από τη μεγάλη κοινωνική αποδοχή και τη γρήγορη ένταξη στην Κοινωνία της Χαλκίδας του Παιδιού τους, σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα.
Από τότε ο Νίκος έμεινε σώγαμπρος στη Χαλκίδα. Πάντοτε όμως δήλωνε «Πηγιανός της Διασποράς». Αγαπήθηκε κι αγάπησε πολύ την πόλη του Ευρίππου. Ανταπέδωσε την αγάπη και τη ζεστασιά, που του προσέφερε η Κοινωνία της και με το ήθος, την εργατικότητα, την εντιμότητα, την ταπεινοφροσύνη και γενικά το χαραχτήρα του. Αλλά και με την πνευματική του προσφορά.
Δημοσίευε στον τοπικό κι όχι μόνο Τύπο ως επιφυλλίδες, χρονογραφήματα, διηγήματα κ.λπ. πολύ αξιόλογα κείμενα. Συμμετείχε στις πνευματικές εκδηλώσεις, πολλές από τις οποίες ο ίδιος οργάνωνε. Έκαμε πολλές παρουσιάσεις από τον Τύπο, το Ραδιόφωνο, την τηλεόραση.
Ίδρυσε την Ένωση Αναπήρων Καλλιτεχνών Ελλάδας «Μπορείς» κι ανέδειξε στο Πανελλήνιο τους αξιοθαύμαστους αυτούς ανάπηρους καλλιτέχνες, οι πολλοί από τους οποίους ήταν αλλοδαποί. Ζούσαν και δημιουργούσαν και θαυμάζονταν στο εξωτερικό. Οργάνωσε και διακίνησε με τη μορφή καρποστάλ τα έργα τους με συνδρομητές σ’ όλη την Ελλάδα. Συνέγραψε ολόκληρο βιβλίο με τίτλο: «Με την ψυχή στο στόμα και στα πόδια», που πρόβαλε το έργο και την καλλιτεχνική αξία, την επιμονή κ υπομονή, που χαραχτήριζε τη δημιουργία των ανθρώπων αυτών (1971).
Ίδρυσε το «Ερασιτεχνικό Θέατρο Χαλκίδας», με τη συμπαράσταση του Δημάρχου Χαλκίδας Γ. Σπανού. Προέδρευε, επέλεγε «ρεπερτόριο» και σημείωσε μεγάλες επιτυχίες.
Ίδρυσε κατά το Φλεβάρη του 1984 τον Πολιτιστικό Σύλλογο «Φίλοι του Γιάννη Σκαρίμπα» και Προέδρευε σ’ αυτόν τουλάχιστο ως το 2008. Στέγασε και διεύθυνε το «Πολιτιστικό Κέντρο Σκαρίμπα» στην πλατεία Αγ. Νικολάου, Κακαρά, 3, στο κέντρο της Χαλκίδας.
Οργάνωσε και μ’ επιτυχία εκτέλεσε το «Α’ Πανελλήνιο Συνέδριο για το Γιάννη Σκαρίμπα» από 11-13.11.2005, ως Πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου.
Ίδρυσε τη «Φωτογραφική Λέσχη Χαλκίδας». Με συνιδρυτές αξιόλογους Χαλκιδαίους.
Κι όχι μόνον αυτά, αλλά γράφει και κυκλοφορεί και τα βιβλία:
«Ο άνθρωπος που μιλούσε με τα πουλιά» και το «Ένα βουργιάλι χαμόγελα» (2001).
Κι άφησε πίσω του σημαντικό ανέκδοτο πνευματικό έργο.
Αυτός ήταν με λίγα λόγια ο πολύ σημαντικός αυτός «Πηγιανός της Διασποράς», Νίκος Ηλία Χατζηγιάννης, που τίμησε πολύ την Πηγή και το Ρέθεμνος σε πανελλήνιο επίπεδο! Αυτός ο πολύ αγαπητός φίλος, που μας έφυγε την Παρασκευή 7.2.2014 πλήρης ημερών και κηδεύτηκε το Σάββατο 8.2.2014, ώρα 12,00’ από το ναό του Αγ. Νικολάου. «Έχω πολύ καλούς γείτονες. Μα ο πιο καλός μου γείτονας είναι ο Άγιος Νικόλαος», μου έλεγε στα 1958/59, που κάναμε παρέα στη Χαλκίδα. Και πρόσθετε. «Τον άφησα στην Πηγή φεύγοντας, κ ήρθα και τον βρήκα να με περιμένει στην πόρτα του σπιτιού μας στη Χαλκίδα». Το σπίτι της Μαρίας, όπου εγκαταστάθηκε το ζηλευτό ζευγάρι αμέσως από τους γάμους του είναι στην πλατεία του Αγ. Νικολάου στη Χαλκίδα, όπως προανέφερα. Σ’ αυτό το ναό μπήκε ο Νίκος γαμπρός κι από αυτόν αποχώρησε για την αιωνιότητα ως τιμημένος Έλληνας Πολίτης. Χαλκιδεύς, «Πηγιανός της διασποράς».
Σήμερα, μια βδομάδ’ από το θάνατό του, κάνω αυτό το μνημόσυνο, με την ευκή ν’ αναπαύσει ο Θεός την ψυχή του και να παρηγορεί τη μοναχοπαίδα κι αντάξιά του Κάλλια, που τόσο αγάπησε…
Γράφηκε 13/14.2.2014
Διαβάζετε τα blog: «Σπέρνω στην Ξέρα» και «ellinikisalpigga»
Αναρτήθηκε στο Σπέρνω στην Ξέρα 14.2.2014
