Το 1973 έχοντας αποφοιτήσει το τότε 1ο Γυμνάσιο Αρρένων Ρεθύμνης, συμμετείχα στη δοκιμασία των πανελληνίων εξετάσεων επιλέγοντας, μόνο, τη σχολή των Πολιτικών Μηχανικών του ΕΜΠ.
Η δουλειά των ευλογημένων καθηγητών μου, η προσήλωση στο στόχο μου και η ΑΝΩΘΕΝ βοήθεια, “συνωμότησαν” ώστε με την πρώτη προσπάθεια το όνειρο μου να γίνει πραγματικότητα και να εισαχθώ στη σχολή που επιθυμούσα.
Εκεί στο κτίριο Γκίνη της σχολής των Πολιτικών Μηχανικών του ΕΜΠ επί της Πατησίων, το επαρχιώπουλο που για πρώτη φορά βρίσκεται στην πρωτεύουσα, χαμένο και ζαλισμένο από την αλλαγή κλίμακας μεγέθους ( της πρωτεύουσας Αθήνας σε σχέση με τη μικρή επαρχιακή πόλη το Ρέθυμνο) και μεθυσμένο από την επιτυχία του, συναντά το Ρεθυμνιώτη φοιτητή του 4ου έτους, τον Κώστα Λαμπρινό.
Δεν μπορείτε να φανταστείτε τη χαρά, την περηφάνεια και την ασφάλεια που ένιωσα τότε. Ήταν πλέον εκεί ο μεγάλος αδελφός μου από το Ρεθυμνάκι των 10.000 κατοίκων. Προστατευτικός, πρόθυμος να βοηθήσει, να ενημερώσει και να ενθαρρύνει ένα 18χρονο απολίτικο, μέσα σε ένα κλίμα “επαναστατικό” που μύριζε το άρωμα της επερχόμενης ανατροπής της δικτατορίας. Πρέπει να επισημανθεί για το απολίτικο μου, ότι όλες οι γυμνασιακές μου σπουδές έγιναν κατά την περίοδο της δικτατορίας (1967-1973).
Η σεμνότητά του, το ήθος του, η πίστη του στη δημοκρατία που εισέπραττες παρακολουθώντας τον, στις πολύωρες φοιτητικές συνελεύσεις στα αμφιθέατρα του ΕΜΠ, μπόλιασαν το απολίτικο μου, με αποτέλεσμα στο τελευταίο έτος σπουδών μου (1978) να κληθώ να συμμετέχω στο φοιτητικό ψηφοδέλτιο της ΠΑΣΠ με κυρίαρχο τότε σύνθημα <πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στον αγώνα>.
Ο Κώστας στη συνείδηση μου, κατατάσσεται δίπλα στον αείμνηστο συνάδελφο μας Μηχανικό, Γ. Γεννηματά που με τη στάση ζωής τους έδωσαν περιεχόμενο στην πολιτική. Κοινά χαρακτηριστικά τους ήταν : το ήθος τους, η εντιμότητά τους, η ανιδιοτέλειά τους, το πάθος τους, η αγωνιστικότητά τους, η ανθρωπιά τους, η πίστη τους στη δημοκρατία χωρίς κομματική μυωπία.
Κοινό υπήρξε και το πρόβλημα υγείας τους όπως και η αντιμετώπιση του, με απαράμιλλη γενναιότητα.
Ο Κώστας τίμησε τη Δημοκρατία και τον πολιτικό χώρο που υπηρέτησε και ο κόσμος, του το ανταπέδωσε όποτε τέθηκε υπό την κρίση του. Δημιούργησε με τη συνάδελφο σύζυγο του, Χρυσούλα, μια υπέροχη οικογένεια τριών αγοριών, μπολιάζοντας τους με το DNA της ανθρωπιάς και της προσφοράς. Η τοπική κοινωνία πάντα θα είναι έτοιμη στο πρόσωπο τους να ξανατιμήσει τον πατέρα τους, αποδεχόμενοι την προσφορά τους στα κοινά, όποτε το αποφασίσουν.
Στον επαγγελματικό στίβο, που συνεργάσθηκα μαζί του, τον διέκρινε η υπευθυνότητα, η σοβαρότητα, η γνωστική του επάρκεια και η συνεργασιμότητα. Παρέμεινε μάχιμος μέχρι να αναλάβει την τελευταία θέση ευθύνης στα κοινά, εκείνου του Αντιπεριφερειάρχη.
Αν και γνώριζε το προσωπικό του, προσδόκιμο όριο ζωής έφυγε ξαφνικά σαν να πήγε σε επείγουσα αποστολή της Περιφέρειας...στον άλλο κόσμο.
Μέχρι πρότινος είχαμε συχνές συζητήσεις όπου εισέπραττα την αγωνία του για την τύχη και την περαιτέρω προκοπή της πόλης που αγαπούσε όπως και τη θλίψη του για το θέμα του πλοίου για το οποίο πάλεψε ειλικρινά μέχρι το τέλος.
Είμαι σίγουρος ότι αναπαύεται πια, στη πνευματική περιοχή των ψυχών όπου περισσεύει η ΑΓΑΠΗ και απουσιάζουν οι ανθρώπινες αδυναμίες.
Κώστα, η ζώσα γενιά του Πολυτεχνείου, με πολύ σεβασμό, θα τιμά τη μνήμη σου γιατί ενσάρκωσες, με τη στάση ζωής σου, το διαχρονικό πολιτικο-κοινωνικό μήνυμα της 17ης του Νοέμβρη του 1973, ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ.
Ελπίζω ο Δήμος Ρεθύμνης, άμεσα, να δώσει το όνομα σου σε δημόσιο χώρο, σαν ελάχιστο φόρο τιμής, για την προσφορά σου στα κοινά.
Συναδελφικά
Γ. Ταταράκης Πολ/Μηχ ΕΜΠ
