Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
Όσοι ασχολούνται σοβαρά με την πολιτική, γνωρίζουν πως δεν είναι δυνατόν να αδιαφορούν μόνιμα για την πραγματικότητα και να προσπαθούν να την παρουσιάσουν όπως εκείνοι θέλουν ή τους βολεύει να είναι. Αλλά, δυστυχώς, υπάρχουν κάποιοι - και μάλιστα απο τον χώρο των Μ.Μ.Ε - που αν και γνωρίζουν άριστα τα γεγονότα αλλά και το παρακήνιο της τελευταίας 50ετίας, δε διστάζουν να υιοθετούν ή και να καλλιεργούν ψευδαισθήσεις για όσα είναι ενδεχόμενο να ακολουθήσουν και σε ποιό βαθμό είναι δυνατόν να ελεγχθούν.
Παράδειγμα, η σχέση του Τσίπρα με τον Ανδρέα Παπανδρέου και του ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ. Είναι γνωστή η προσπάθεια ορισμένων - και τελευταία επαναλαμάνεται - να προωθήσουν την άποψη πως «μην ακούτε, κι ο Αντρέας Παπανδρέου έλεγε υπερβολές, αλλά όταν ήρθε η ώρα της εξουσίας σοβαρεύτηκε». Έτσι είναι! Αλλά το 2014 δεν είναι 1981, ο Τσίπρας δεν είναι Αντρέας και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ΠΑΣΟΚ. Το 1981 η κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα άφηνε μεγάλα περιθώρια για μεγαλοστομίες, ο Ανδρέας έλεγχε απόλυτα το κόμμα και διέγραφε όποιον τολμούσε να διαφωνήσει στο παραμικρό, ενώ ο Τσίπρας ελέγχει μόλις το 55% και κάθε τόσο αναγκάζεται να καταπίνει «επαναστατικές» αρλούμπες του κάθε Στρατούλη, του κάθε Λαφαζάνη, του κάθε Διαμαντόπουλου και τόσων άλλων. Πολύ απλά, οι δυνατότητες του Τσίπρα για κωλοτούμπες είναι περιορισμένης εμβέλειας.
Και για να πάμε και σε πιο επίκαιρες ψευδαισθήσεις, θυμηθείτε τα μεγαλόπνοα σχέδια για τη «συμμαχία του Νότου» για πανευρωπαικές διασκέψεις για το πρόβλημα του χρέους και για κινητοποιήσεις των λαών για μια «άλλη Ευρώπη». Τέτοιες προοπτικές ούτε υπήρξαν, ούτε και είναι δυνατόν να υπάρξουν. Μπορεί ο Τσίπρας να μεγαλοπιάνεται, αλλά μόνο μέσα στον ασφυκτικά περιορισμένο χώρο της Ριζοσπαστικής Αριστεράς θα κινηθούν οι όποιες φιλοδοξίες του.
Η Ιρλανδία ξεμπέρδεψε με το μνημόνιο και όπου να ’ναι ξεμπερδεύει και η Πορτογαλία. Η Ισπανία το απέφυγε και η Ιταλία φρόντισε να μην μπλέξει. Έκανε μόνη της τα απαραίτητα. Ποιός και γιατί θα συμπορευτεί με τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ; Πού και πως θα βρει συμμάχους ένα κόμμα που τάσσεται υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης προβάλλοντας ακραία αντι-ευρωπαϊκή ατζέντα;
