ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Ενός λεπτού σιγή σε όσα δεν μοιραστήκαμε. Σε όλα εκείνα που χαρήκαμε χωρίς να είναι δικά μας. Ενός λεπτού σιγή για τις ψήφους μας, που δόθηκαν σε χαμηλής νοητικής και ηθικής στάθμης πολιτικό προσωπικό. Στις «συγγνώμες» που δεν ζητήσαμε. Στους ανθρώπους που πατήσαμε. Στα «σ’ αγαπώ» που δεν ξεστομίσαμε. Στη ντροπή που δε νιώσαμε. Στην ανθρωπιά που χάσαμε. Στις ρίζες μας που ξεχάσαμε. Στο φόβο που αγνοήσαμε. Στα λάθη που δεν πληρώσαμε. Στα χρέη που δυο και τρεις φορές εξοφλήσαμε. Στους πρώτους και στους στερνούς μας έρωτες. Στις νύχτες τις αξημέρωτες. Στη ζωή που κυλάει σαν άμμος μέσα από τα χέρια μας. Στους χειμώνες και στα καλοκαίρια μας. Στα σημάδια που έμειναν στην ψυχή μας. Στις σκιές του προσώπου μας. Στο «τίποτα» του σήμερα και στο «ελάχιστο» του χτες. Ενός λεπτού σιγή στην αυτοκριτική που ξεχάσαμε να κάνουμε. Στην ανύπαρκτη τσίπα των κακών. Στη μετάνοια των αμαρτωλών. Στο θάρρος που μας έλλειψε. Στο θράσος που περίσσεψε. Στην αγάπη που χάθηκε. Ενός λεπτού σιγή για το άλλο μας μισό.
Ενός λεπτού σιγή στους ανθρώπους που χάθηκαν. Στα θύματα του ανύπαρκτου Βόρειου Οδικού Άξονα. Στο ζεστό αίμα που χύνεται στην άσφαλτο. Στον ιδρώτα για το μεροκάματο. Στην λοξοδρόμησή μας, στην «στραβή μας», στην πιο κακή στιγμή μας. Στην πρόφαση που έγινε επίφαση κι απόφαση. Στην άρνηση που έγινε κατάφαση. Στα λόγια που θέλαμε να εκφράσουμε και δεν ξεστομίσαμε. Στην ανδρεία μας στο λόγο και στη δειλία μας στην πράξη. Ενός λεπτού σιγή για κάθε φορά που όλα πήγαιναν στραβά κι εμείς λέγαμε «εντάξει». Στην συνειδητή μας επιλογή να επιβιώσουμε κι όχι να ζήσουμε. Στον φόβο μας να μεθύσουμε. Στην αγωνία του λάθους, στην έκσταση του πάθους, στο κανένα περιθώριο του λάθους.
Ενός λεπτού σιγή στις μέρες που έχουμε τις «κλειστές μας». Ενός λεπτού σιγή στην απάθεια, στην μετριοπάθεια, στη σεισάχθεια. Ενός λεπτού σιγή στη λάθος κατεύθυνση, στην ανώμαλη προσγείωση, στην απότομη ενηλικίωση. Ενός λεπτού σιγή για την επικίνδυνη μοναξιά μας. Στη χαμένη τη μαγκιά μας. Στα όνειρα που δεν κυνηγήσαμε. Στα ηλιοβασιλέματα που χάσαμε. Στις πανσέληνους που ζήσαμε κοντά σε εκείνους που αγαπήσαμε. Και ενός λεπτού σιγή για τη ζωή που περνάει και χάνεται.
Σιγή για τη σιωπή που γίνεται μαρτύριο. Τα λίγα λόγια ζάχαρη και τα καθόλου μέλι. Στις χίλιες σιωπές που δεν μπορέσαμε να αφουγκραστούμε. Στο βουβό θρήνο εκείνων που ξαφνικά βουβάθηκαν. Στην ηχηρή αφωνία των φίλων μας. Στη σιωπή που συνοδεύει το σάστισμα των παιδιών μας για τον κόσμο που τους παραδίδουμε. Στη σιωπή που ακολούθησε μετά τα δανεικά που δώσαμε. Στον κόσμο που σιώπησε όταν έπρεπε και φώναξε χωρίς λόγο και αιτία. Στην αγάπη και στη θυσία. Στην κακομοιριά και στη μιζέρια. Στα τρεμάμενα και άδεια χέρια. Στα κάθε λογής μαχαίρια, που οι καλοί μας φίλοι κάρφωσαν στην πλάτη μας. Στα λόγια που ειπώθηκαν και πόνεσαν. Στην ερημιά του κόσμου και στην αδικία της ζωής. Στα αθώα θύματα, στα γεμάτα μνήματα, στα αναπάντητα μηνύματα. Στα δάκρυα που χύσαμε όταν σκεφτόμασταν εκείνους που μας λείπουν. Σε όσους παλεύουν και δεν εγκαταλείπουν. Σε αυτούς που ξέχασαν να πάνε και σε κείνους που λησμόνησαν να επιστρέψουν. Στη σιωπή που μιλάει, στα μάτια που λένε πολλά. Σε εκείνους που ευχόμαστε κάθε μέρα να είναι καλά.
Σιγή και σιωπή λοιπόν. Ήχος και κρότος. Βουβαμάρα και θλίψη. Ενός λεπτού σιγή στα παγωμένα χαμόγελα και στις ατομικές προσευχές. Στις μαργαρίτες που μαδήσαμε. Στα άλαλα χείλη των ασεβών. Στα κυπαρίσσια που δείχνουνε μεσάνυχτα. Ενός λεπτού σιγή στην Ελλάδα του ύψους και του βάθους.
