Γράφει ο Βάιος Ντάφος
Ο άνθρωπος την «ώρα του ψυχομαχητού» διατείνεται ανάμεσα στην διανόηση και την εμπειρία των απολαύσεων. Αυτό πραγματεύεται το μεταφυσικό έργο «Κωμωδία. Τραγωδία μονόπρακτη» το οποίο για πρώτη φορά στην Ελλάδα ανέβασε η ομάδα ΑΝΤΙΒΑΡΟ, σε σκηνοθεσία του Μανώλη Σειραγάκη στο χώρο του Θεατρικού Περίπλου.
Ένα άκρως πρωτότυπο και ενδιαφέρον έργο που θα μπορούσε κανείς να πει πως προαναγγέλλει μεταπολεμικές θεατρικές μορφές. Η σκηνοθεσία του έργου διανοητική, δραματουργική, υπαινικτική και άκρως ατμοσφαιρική. Αγκαλιάζεται εξαιρετικά από τον χώρο του Θεατρικού Περίπλου, ο οποίος λόγω της 25χρονης πορείας του με μπροστάρη το Θωμά Καντιφέ, διαθέτει μια θεατρική ενέργεια και υποβλητικότητα η οποία είναι καθοριστική τόσο για το έργο, όσο και για την κατάσταση των θεατών.
Μια ανοιχτή σκηνή πνιγμένη στο σκοτάδι, αποτελεί ένα δωμάτιο στο οποίο δυο γέροι μιλούν για τη ζωή τους περιμένοντας κάποιον· ο ένας ήταν άνθρωπος του στοχασμού και ο άλλος της εμπειρίας και των απολαύσεων.
Σιγά-σιγά, αρχίζουν να έρχονται διάφοροι άνθρωποι: ένα μικρό κορίτσι, ένας ευσεβής και φανατικός ασκητής, μια μοιχαλίδα, ένας νέος που φοβάται το θάνατο, ένας σακατεμένος εργάτης, ο «άφρων» της Καινής Διαθήκης, η μητέρα του κοριτσιού, ένας αμίλητος και υπερήφανος νέος. Ο ασκητής σχολιάζει επικριτικά, με έπαρση κάθε νέα άφιξη και διαρκώς επιβεβαιώνει ότι ο αναμενόμενος θα έρθει τα μεσάνυχτα, συνεπώς όλοι πρέπει να είναι προετοιμασμένοι και «πιστοί».
Όμως, τα μεσάνυχτα περνούν και δεν έρχεται κανείς. Απογοητευμένος και οργισμένος, ο ασκητής μιλά προκλητικά στο Θεό, αλλά δε λαμβάνει καμία απάντηση, ούτε καν τιμωρείται για τις ύβρεις του. Καθώς, σβήνει το τελευταίο κερί, όλοι οι παριστάμενοι ξεψυχούν και όλα ξεκινούν από την αρχή. Ένα δωμάτιο, δυο γέροι, ελπίδες και ευσεβείς πόθοι ποτισμένοι από το μάταιο της θεϊκής βοήθειας που τελικά δεν ήρθε ποτέ.
Με στατικότητα και απραξία κινήθηκαν οι ηθοποιοί οδηγώντας την παράσταση στην απόλυτη πνευματική μάχη του θεατή με τον ίδιο τον Καζαντζάκη. Ξεχώρισα το νέο που φοβάται το θάνατο, τον ασκητή καθώς και τον υπερήφανο νέο. Μια μικρή ενόχληση ένιωσα με την επιλογή του τραγουδιού της μοιχαλίδας ίσως γιατί με έβγαλε λίγο έξω από την παράσταση, λόγω του ότι είναι σύγχρονο.
Το έργο ανεβαίνει σε συμπαραγωγή με την Διεθνή Εταιρεία Φίλων Ν. Καζαντζάκη και τη δραστήρια Τοπική Επιτροπή του Νομού Ρεθύμνης. Θα παίζεται από τις 5 ως τις 9 Φλεβάρη, Τετάρτη ως Κυριακή(Σάββατο και Κυριακή διπλές παραστάσεις), στις 9 ακριβώς στην αίθουσα του Θεατρικού Περίπλου(Κουρμούλη 127) στο Ρέθυμνο με πρωτότυπη μουσική του Στέλιου Ζουμαδάκη, χορογραφία της Ειρήνης Μοσχάκη, φωτισμούς του Γιώργου Πριναράκη. Παίζουν Σπύρος Αλυσανδράτος, Κατερίνα Απλαδά, Δημήτρης Βαρελάς, Στέλιος Ζουμαδάκης, Ευθύμης Καρουζάκης, Μάνος Κελιγιαννάκης, Βασιλική Μάρκου, Ειρήνη Μοσχάκη, Ίλια Μοττάκη, Βασίλης Πελαντάκης, Γιώργης Σηφακάκης, Βασίλης Σταματάκης.
