ΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΥΧΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΑ ΑΦΟΣΙΩΜΕΝΗΣ ΣΥΖΥΓΟΥ
Πολύ συγκινητικός ήταν ο λόγος που έγραψε η Χρυσή Τσουπάκη Ματθαιουδάκη εις μνήμην του αγαπημένου της συζύγου Ιωάννη Νικ. Τσουπάκη. Ο λόγος αυτός ανεγιγνώσθη στην ‘Ιερά Μονή του Σωτήρος Κουμπέ’ στο ετήσιο μνημόσυνο του, που έγινε στις 24 Νοεμβρίου του 2013, ήταν λιτός μεν αλλά γεμάτος συναίσθημα γιατί έβγαινε με πόνο από τα μύχια της ψυχής της αιώνια αφοσιωμένης συζύγου, η οποία απώλεσε τον συντρόφο μια ολόκληρης ζωής. Η Χρυσή ήταν η ‘χρυσή ευκαιρία΄στη ζωή του Γιάννη, που με την αγάπη, την συνεχή φροντίδα, την αφοσίωση και την αυτοθυσία της επεμήκυνε τον βίο του, κατά κοινή ομολογία των συγγενών και των θεραπόντων ιατρών. Αυτά τα λόγια ψυχής έκαναν το εκκλησίασμα να δακρύσει και να νοσταλγήσει τον θανόντα ο οποίος έδωσε στην κοινωνία αγάπη, αρωγή, ελπίδα κι αισιοδοξία, άρχιζαν ως εξής:
«Έχει περάσει ένας χρόνος από τότε που έφυγες. Σαν σήμερα πριν ακριβώς από ένα χρόνο την ίδια μέρα 24 Νοεμβρίου και την ίδια ώρα που εμείς όλοι ευρισκόμεθα εδώ και προσευχόμεθα για σένα εσύ έδινες την τελευταία μάχη για τη ζωή, στην οποία και νικήθηκες διότι οι δυνάμεις που διέθετες ύστερα από την πολύχρονη αρρώστια σου δεν σου επέτρεπαν να προχωρήσεις άλλο. Ένας χρόνος πάρα πολύ δύσκολος για μένα. Μάταια σε αναζητούσα να σε δω στην θέση που κάθιζες ή στο κρεβάτι σου το τελευταίο διάστημα. Μου έλειψε η παρουσία σου , το βλέμμα σου, η ανάσα σου, τα ξενύχτια, η επικοινωνία μαζί σου, μολονότι η δύσκολη αρρώστια σε ταλαιπωρούσε επί 17 χρόνια. Δυστυχώς Γιάννη μου η κατάστασή σου χειροτέρευε και καθώς περνούσες από το ένα στάδιο στο άλλο η επικοινωνία μας αυτή χανόταν, πράγμα πολύ οδυνηρό για το οικογενειακό σου περιβάλλον και ιδιαίτερα για μένα.
Τα δυο μας αγγελούδια, τα εγγονάκια μας, ο ‘Ιωάννης – Ελλήνοος’ και η ‘Αμαρυλλίς’ που εσύ δεν χάρηκες, ήταν το αποτελεσματικότερο φάρμακο για μένα και στο διάστημα στης αρρώστιας σου και τώρα στην απουσία σου.
Ζήσαμε 47 χρόνια μαζί. Οι δρόμοι μας συναντήθηκαν τον Ιούλιο του 1965. Από τότε πιασμένοι χέρι - χέρι δεν χωρίσαμε ποτέ, εργαζόμασταν μαζί, είχαμε ωραία συνεργασία σε όλα τα θέματα που απασχολούσαν την οικογένειά μας, μαζί στις χαρές μαζί και στις αντιξοότητες της ζωής που περνά κάθε ζευγάρι. Ήσουν πάντα πρόσχαρος, γελαστός, και πιο αισιόδοξος από μένα. Με την συνεννόηση βρίσκαμε πάντα τη λύση στα προβλήματά μας και μετά λέγαμε ο ένας στον άλλο, είδες πάλι μας βοήθησε ο θεός και έτσι προχωρούσαμε στη ζωή. Πιστεύω και παρακαλώ τον θεό εκεί που είσαι ‘να κατέχης μια καλή θέση’».
ΝΙΚΟΛΕΩΝ .Ι. ΤΣΟΥΠΑΚΗΣ
