-Καλησπέρα, καλώς τσι γειτόνισσες! Καλά μωρέ το κάμετε κι ήρθετε επαδά στο κονάκι⁽¹⁾ μου, ν’ αποσπερίσομενε μια ουλιά⁽²⁾ ώρα, να κλέψομενε, κι άλλη μια του Χάρου, γιατί δε γατέει⁽³⁾ κακομάζαλες κιαείς, ανέ ζει ως ταχιά, έλεγενε η Νικολάκαινα κι αποδέχουντανε, τη Ζαμπιά του Ελιδομανώλη, την Αγγελική του Λιγνογιάννη και τη Μαλαματένια του Μουλτεζύμη.

Γιάε, άναψα  τη φωθιά, έβαλα σκιζαράκια στη μ-παρασθιά⁽⁵⁾, νάχομενε ζέστα.

-Επά θωρείς το ν-άθρωπο κι είναι στα σιόγκαλά ν-του και ξαφνικά του χτυπά και τεζέρνει⁽⁶⁾… Ετσά δε ν-το παθενε ο κακομοίρης ο Μηνάς ο Φρυσάρης, απού τονε θάφτανε οπροχθιάλλες! Από σπέρας εζευγάτιζενε στου κόρακα το Δέτη και τοδέ ταϋτέρου⁽⁷⁾ του ‘ρθενε, ξαφνικά κόλπος, εκειδά απού φόρτωνε ν-τα ζυγάλετρα, κι εγίνηκενε ένας σωρός, έλεγενε η Ζαμπιά κι αναστουλούχανε⁽⁸⁾, γιατί ‘τανε συγγενής τση.

-Το χειρότερο απ’ ούλα είναι το πάθημα του Σεβνταλομανώλη του αλευρομυλωνά… κοντό Θεέ μου δ ν-ακούσετε πράμα; Αναρώτανε τσι γειτόνισσες η Μαλαματένια και κούνιενε τη γ-κεφαλή τζη.

-Όϊ μωρή, είντα ‘παθενε ο μορφονιός, ο τσελεπής, ο μερακλής του χωριού μας; Ξεψυχισμένη η Αγγελική μόλις άκουσενε το μαντάτο, ανασηκώθηκενε κι έκανε ν-το σταυρό τζη «Θεέ μου και ξεμίστεψε⁽⁹⁾ το ξαθέρι⁽¹⁰⁾ του χωριού μας» έλεγενε.

-Γροικάτε γειτόνισσες το μαντάτο, απού τόχουνε κρυφό οι γι-εδικοί ν-του. Εχάθηκενε νεραϊδάρης έκλεισενε το μύλο, δε γ-κατέει κιανείς ντουρά⁽¹¹⁾ ν-του.

-Κρίμα το γ-κοπελολόγο! Έλεγε η Νικολάκαινα. Ούλες τσι χάρες του τσι χενε δοσμένες ο Μεγαλοδύναμος. Στο χορό και στο τραγούδι ξεφτέρι… στα νύχια πάνω εχόρευγενε… η φωνή ν-του ίδια τ’ αηδονιού! Έπαιζενε σάντρα⁽¹²⁾ - πάτρα⁽¹²⁾ τη λύρα. Στη γ-καλοσύνη όμως και στην αξιοσύνη, πρώτος.

-Μπεγιεντισμένο⁽¹³⁾ τον άκουες και στα γυρωχώριουλα. Ούλοι τονε γνωρίζανε., γιατί δε ν-άφηνε πανηγύρι να μη φανεί και να μη χορέψει… έλεγενε και η Ζαμπιά.

-Παρατσουτσουρίζεται⁽¹⁴⁾ πως τονέ πήρανε οι νεράιδες. Ο αλευρόμυλος είναι κοντά στο φαράγγι. Ούλος κεινοσάς ο τόπος λέγεται «Νεραϊδωτό» γιατί τον έχουνε μπαμπα⁽¹⁵⁾ μαλί⁽¹⁵⁾ οι νεράιδες. Είναι το βασίλειό ν-τωνε.

-Ετουτανά για τσι νεράιδες δε ντα πολυπιστεύγω γω, έλεγενε η Ζαμπιά. Ο Σεβνταλομανώλης εχαΐνεψε⁽¹⁶⁾και ο Θεός κατέει ποια ν-έκλεψενε και μόλις τα βρούνε με τη δικολογιά τζη, θα παρουσιαστεί να τη βλοηθεί.

-Μη θαρρεύγεσαι του νου σου Ζαμπία, μα από ντα ν-εγγενήθηκα ακούω πως υπάρχουνε νεράιδες και είναι πονηρά πλάσματα, θυλικοί δαιμόνοι, διαολογυναίκες, νύμφες του νερού τσι λένε. Ζούνε τσι θάλασσες, τσι λίμνες, τσι ποταμούς, στα δάση, τσι κάμπους. Προτιμούν να μένουν στα δροσερά μέρη. Είναι γυναίκες όμορφες με μακριά ξανθά μαλλιά, αγαπούν τα τραγούδια τη μουσική, το χορό. Τραγουδούν όμορφα και χορεύουν. Μερικές φορές αγαπούνε και ερωτεύονται ωραίους άντρες και τσι πρεμαζώνουνε τσι σπηλιές τωνε μέχρι να τσι βαρεθούν και ν’ τσ’ αποβγάλουνε. Αγαπούνε τη μουσική, συμπαθούν ιδιαίτερα τσι λυρατζήδες, τσι ξεμυαλίζουν καιτ σι παίρνουνε μαζί ν-τωνε. Τους κάνουνε μαϊκά και γίνονται ξαθέρια στη τεχνική τση λύρας, γίνουνται ξακουστοί λυράρηδες. Όποιος θνητός κατορθώσει ν’ αρπάξει το πέπλο της νεράιδας, γίνεται δική ντου. Γεννά παιδιά μαζί τζη και τα λένε «νεράϊδογενημμένα». Αυτά έχω ακουστά, αυτά σας σε λέω, θέλετε πιστέψετέ τα, θέλετε μη ν-τα πιστεύγεται, είπενε η Νικολάκενα και σηκώθηκενε να συμπαρδουλίσει τη φωθιά να μη σιοσβήσει.

Λέξεις

⁽¹⁾ κονάκι = σπίτι

⁽²⁾ σε μια ουλιά ώρα = σε μια στιγμή, σε λίγη ώρα

⁽³⁾ γατέει = ξέρει

⁽⁴⁾ γιάε (για ιδέ, για δε, γιαέ, γιάε) = δες, παρατήρησε από τη φράση για ιδέ, μόριο παρακελευσματικό

⁽⁵⁾ παρασθιά = τζάκι

⁽⁶⁾ τεζέρνει (από το ιταλικό tesare) = τεντώνω, τεντώνομαι, πεθαμένος

⁽⁷⁾ ταϊτέρου = ταχιά, αύριο

⁽⁸⁾ αναστουλουχώ – κλαίω με αναφιλητά

⁽⁹⁾ ξεμίστεψε = λύτρωσε

⁽¹⁰⁾ ξαθέρι = η πιο καλή ποιότητα, το εξαιρετικό

⁽¹¹⁾ ντουρά (από το αρχαίο ντορός = ίχνος πατήματος) = εμφάνιση, παρουσίαση

⁽¹²⁾ σάντρα – πάτρα = μέσες – άκρες

⁽¹³⁾ μπεγεντισμένος = αξιοθαύμαστος

⁽¹⁴⁾ παρατσουτσουρίζεται = ψιθυρίζεται

⁽¹⁵⁾ μπαμπά μαλί (επίρρημα, τούρκικο  baba mali) = πατρική περιουσία

⁽¹⁶⁾ εχαΐτεψενε = επαναστάτησε, έγινε αντάρτης (τούρκικο hain = αχάριστος)