Όταν γεννήθηκε η Αριστέα, κανένας δε χάρηκε...

Η τέταρτη κόρη, σε μια οικογένεια που μόνο στους γιους δίναμε αξία...

Λες και ο Θεός εκδικόταν τον πατέρα της, Μιχελή, τον έλεγαν...του έστελνε μόνο κόρες, επειδή τις μισούσε.

Η γυναίκα του, αγαθή και ήσυχη, δεν του αντιμιλούσε ποτέ, πάντα με το κεφάλι κάτω και όλο ναι του έλεγε, σε ότι παράλογο ξεστόμιζε εκείνος...

Όταν ήταν  στο σπίτι ο πατέρας, τα μικρά κοριτσάκια, τα είχε κλείσει η μάνα τους στην μικρό δωματιάκι, τους έκανε νόημα να μη μιλήσουν...και αυτά δεν έβγαζαν μιλιά, γιατί ήξεραν τι τα περίμενε...

Είχε ελπίδα, η καυμένη μάνα, πως η τελευταία εγκυμοσύνη της θα ήταν αγόρι, μπας και ηρεμούσε ο άντρας της....

Ήταν επικίνδυνος, όταν νευρίαζε, χτυπούσε και εκείνη και τα παιδιά, λες και είχε μπει ο διάολος μέσα του...ήτανε, σαν δαιμονισμένος ώρες ώρες...

-Κοπελιά και τούτη τη φορά, Μαριγώ μου...είπε η μαμή στεναχωρημένη...

Ένα μήνα έκανε να πατήσει στο σπίτι του ο Μιχελής από τα νεύρα του και από τον πληγωμένο εγωισμό του...

Είναι δυνατόν να κάνει μόνο κόρες, αναθεμά την ώρα που την παντρευότανε την Μαριγώ και του κανε μόνο θυληκά...

Φουριόζος μπήκε  στο σπίτι εκείνο το βράδυ...

-Ετοίμασε τη ν-Αργυρώ και τηνε Ερήνη, θα τση πάρει η ξαδέρφη μου η Ελπινίκη, που είναι άκλαιρη...

Στα γόνατα έπεσε η κακομοίρα η Αργυρώ και παρακαλούσε τον άντρα της να αλλάξει γνώμη...

Μια κλωτσιά εισέσπραξε με το στιβάνι στα μούτρα, για απάντηση...

Τα κοριτσάκια τα πήρε η ξαδέρφη και η Μαριγώ δεν τα ξανάδε...

Η Καλιόπη είχε μείνει  και η Αριστέα στο σπίτι να του θυμίζουν την ''κακή'' του μοίρα...

Έπρεπε να τις ξεφορτωθεί κι' αυτές και μετά θα ερχόταν και η σειρά της ''κεράς'' του, θα την έστελνε από κει που 'ρθε...

Τις παζάρευε σαν τα αρνιά, τις μικρούλες, τις πούλησε για λίγα φράγκα και τα έφαγε σε μια βραδιά στην πρέφα...

Η Μαριγώ, έπεσε σε μαύρη στεναχώρια, δεν ήξερε τι να κάνει, με αυτόν τον άχρηστο που την πάντρεψε ο πατέρας της και που θα βρει τα παιδιά της...

-Τ' άκουσες Μιχελή, πως ο Αυστραλός ο γιος του συχωρεμένου του Παναή, θα νε 'ρθει το καλοκαίρι να βρει κοπέλι να υοθετήσει και θέλει λέει να είναι κοπελιά...εσύ τση δωκες ούλες, χάρισμα...αυτός έχει παράδες και σχαράς τονε που θα κάμει μαζί ντου αλησβερίσι, θα χρυσοπλερώσει...

-Και για κιονα στεναχωράσε, μωρέ Γιαννάκο;...θα βάλω μπρος τη δουλειά και μέχρι να κοπιάσει ο Αυστραλός, θα τηνε 'χω έτοιμη, μα η Μαριγώ κατέει καλά τη ν-τέχνη...

Πάλι φούσκα η κακομοίρα, έκλαιγε εννιά μήνες για το κοπέλι που θα γεννήσει και δε θα το χαρεί...

-Ασερνικό Μαριγώ μου, έφώναξε με όλη τη δύναμή της η μαμή...

Ο Μιχελής''σαν'' τον παλαβό έτρεχε πάνω κάτω από τη χαρά του, μόλις του το προφτάξανε, πως έκαμε επιτέλους το γιο... Στη βιασύνη του τα θώρριε όλα σιώπατα, εμπέρδεψε σε ένα χαράκι και τσουροβόλησε, το γκρεμνό...

Άθρωπος δεν εδάκρυσε, εξεβρώμεσε ο τόπος είπαν, ακόμα και εκείνοι που έτρωγαν μαζί του τα λεφτά από τις ''πωλήσεις''...

Μεγάλο αγώνα έδωσε η Μαριγώ να μαζώξει πάλι τα κοπέλια της στο σπίτι, ζορίστηκε μα τα κατάφερε...

Και να... ένα ταιράστιο χαμόγελο στο πρόσωπό της, που δεν εσβυσε μέχρι την τελευταία της στιγμή, μετά από πολλά πολλά χρόνια...

Γιατί ο Θεός αργεί, μα δε λησμονεί...

Κατερίνα Βοτζάκη..