Της Βλασίας Μιχαηλίδου – Τριπολιτάκη Φιλολόγου,
Ιστορικού M.Sc.
Μία ακόμη τραγωδία εκτυλίχθηκε προ ημερών στο θαλάσσιο χώρο κοντά στο – όνομα και πράμα- Φαρμακονήσι. Πρόκειται για ένα ακόμη ναυάγιο αναξιοπιστίας, που εκθέτει την Ελλάδα διεθνώς, καθώς επιρρίπτονται στους λιμενικούς βαριές καταγγελίες. Οι ελληνικές θάλασσες έχουν μετατραπεί δεκαετίες τώρα σε υγρό τάφο αμέτρητων μεταναστών κι η χώρα μας από Γη της Επαγγελίας σε κόλαση με στρατόπεδα κράτησης, με άθλιες συνθήκες διαβίωσης, με κυνήγι από χρυσαυγίτες, με έντονη την αγανάκτηση των γηγενών. Η ελληνική κυβέρνηση διαιωνίζει ένα οξύτατο κοινωνικό πρόβλημα, που έχει λάβει επικίνδυνες διαστάσεις για την κοινωνία μας και διασύρει τη χώρα μας διεθνώς.
Γιατί, όμως, εξακολουθούν ορδές εξαθλιωμένων μεταναστών να πασχίζουν να εισέλθουν στην Ελλάδα; Η αυτοεξορία υπαγορευόταν ανέκαθεν από το ένστικτο της επιβίωσης. Πρόκειται για Ιστορικά απαρέγκλιτη αρχή, που ακολουθούν ολόκληροι λαοί, προσπαθώντας να σωθούν από τη λαίλαπα ενός εμφύλιου πολέμου, τις σφαγές θρησκευτικά φανατισμένων, από σεισμούς, λιμούς και κάθε είδους καταποντισμούς. Ως οικονομικοί μετανάστες έχουν ταξιδέψει κι οι Έλληνες σ΄ όλη την υφήλιο. Την απελπισία όμως αυτών των προσφύγων, που έρχονται στη χώρα μας κυνηγημένοι από κάθε είδους δεινά, εκμεταλλεύονται διάφοροι επιτήδειοι, που πληρώνονται αδρά ως διακομιστές προς το νέο τόπο σωτηρίας(6.5οο € είχε πληρώσει ένας από τους διασωθέντες, που έχασε στο προαναφερθέν ναυάγιο γυναίκα και παιδί).
Οι δυτικές χώρες που υπηρετούν τη Νέα Τάξη Πραγμάτων, μέσω ανθρωπιστικών επεμβάσεων προσπαθούν να εγκαθιδρύσουν ένα παγκόσμιο σύστημα εξαθλίωσης ολόκληρων κοινωνιών, ενισχύοντας καθεστώτα τρομοκρατίας κι δυσπραγίας. Κι η Ελλάδα, με εξέχουσα στρατηγική θέση στη διεθνή σκακιέρα, βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της πολιτικής. Οι πολιτικοί της, ωστόσο, ανίκανοι να αρθρώσουν γνήσιο πολιτικό λόγο – και σ’ αυτό τον τομέα – μένουν καθηλωμένοι σε μια επονείδιστη απραγία, μια τακτική ανοχής, ευελπιστώντας πως αυτές οι άθλιες συνθήκες κι αυτά τα θλιβερά ναυάγια θα λειτουργήσουν αποτρεπτικά στους μελλοντικούς μετανάστες. Ήδη, όμως, το 7% του πληθυσμού της χώρας μας είναι μετανάστες από χώρες εκτός ΕΕ, καθώς από το 1989 που δημιουργήθηκε το πρώτο κύμα οικονομικής μετανάστευσης από την ανατολική Ευρώπη (κυρίως από την Αλβανία, Βουλγαρία και Ρουμανία) διαμέσου των βόρειων συνόρων, στη συνέχεια προστέθηκαν μετανάστες από χώρες της Αφρικής και της Ασίας και κατά τη δεκαετία 2000 - 2010 η Ελλάδα έγινε πόλος έλξης εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών από ολόκληρο τον κόσμο
Οι Έλληνες από την άλλη, είτε έχουν πάρει τις αποσκευές στο χέρι, αποζητώντας κι οι ίδιοι μια άλλη χώρα, για να εκπληρώσουν το όνειρό τους για μια καλύτερη ζωή, είτε είναι κυριευμένοι από αισθήματα αγανάκτησης για την ανέχεια σε οικονομικό και ηθικό επίπεδο. Ο καθένας κοιτάζει τι θα περισώσει από το τσουνάμι των φόρων. Πώς θα επιβιώσει, χωρίς στέγη, χωρίς ρεύμα και φάρμακα. Η δυσαρέσκεια διογκώνεται όσο ξεσπούν νέα σκάνδαλα με δυσθεώρητα ποσά κατάχρησης, με μια ανήλεη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος. Νιώθουμε ξένοι προς την πατρίδα, που μας πληγώνει με τις αδικίες, την αναξιοπιστία, την αναξιοκρατία και την απαξίωση της ανθρώπινης ζωής. Έχουμε γίνει μετανάστες στην ίδια μας τη χώρα. Το γράφουν οι τοίχοι, το φωνάζουν τα στόματα των απανταχού απελπισμένων, αλλά οι πολιτικοί ταγοί δεν επιδεικνύουν την πολιτική βούληση, που θα τους επιτρέψει να οργανώσουν καλύτερα τις εγχώριες κοινωνικές υποδομές και να επιδιώξουν μια ριζική αναθεώρηση της μεταναστευτικής πολιτικής της Ευρώπης, ειδικά τώρα που η Ελλάδα προεδρεύει στην ΕΕ, ώστε να αποφευχθούν στο μέλλον νέα ναυάγια ψυχών και, κυρίως, να αποσοβηθούν οι κοινωνικές εντάσεις, προερχόμενες από ανθρώπους που ζητούν δικαίωση.
Πώς να μην συμπονέσουμε την τραγική μάνα της άτυχης Μυρτώς, που το κορμί της κι η ζωή της έγιναν κουρέλι από τα ζωώδη ένστικτα ενός Πακιστανού; Πώς να μην κατανοήσω την αγανάκτηση γνωστού μου επιχειρηματία, που προσπαθούσε να βρει το δίκιο του, όταν ένας Σύριος κατέστρεψε μέρος της περιουσίας του, εκδικούμενος τις προτροπές του πρώτου να αφήσει ήσυχους τους πελάτες του; Η αγανάκτηση αυτή πυροδοτεί έκρυθμες καταστάσεις, ειδικά στο κέντρο της Αθήνας, που συνοικίες ολόκληρες έχουν μετατραπεί σε γκέτο μεταναστών και οι δρόμοι σε πεδία μαχών. Πολιτικά κόμματα εξεγείρουν το κοινό αίσθημα, προκειμένου να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα και να αναρριχηθούν στην εξουσία. Το μίσος, όμως, δεν μπορεί να αποτελεί λύση σ΄ ένα έννομο κράτος. Η εκδίκηση δεν μπορεί να αποτελεί πρακτική στην κοινωνία του Χριστού.
Ο ελληνισμός έχει τέτοιο ιστορικό μέγεθος, που μπορεί να επιβιώσει από οποιοδήποτε κύμα καταστροφής. Ας κλείσουμε το μεγαλείο της Ελλάδας μέσα μας, να νιώσουμε μεγάλοι. Έχουμε τέτοιο πολιτισμό, τέτοιο επιστημονικό δυναμικό, τέτοιο ενεργειακό πλούτο, που μπορούμε να ανατρέψουμε το αρνητικό κλίμα. Ας πιστέψουμε στον εαυτό μας κι ας δώσουμε στους δουλοπρεπείς πολιτικούς ιθύνοντες να καταλάβουμε ότι απαιτούμε εθνική αξιοπρέπεια, αποζητάμε το σεβασμό του κάθε πολίτη. Δε θέλουμε να είμαστε μετανάστες στην ίδια μας τη χώρα.
