23-01-2014. Σαράντα μέρες ΑΚΡΙΒΩΣ από τον αποχωρισμό του φίλου μας του Αντρέα από τα γήινα και την ύλη. Τονίζω το ΑΚΡΙΒΩΣ και ο λόγος και η αξία του θα φανεί παρακάτω.
Σαν γεγονός μπορεί οι περισσότεροι να το έχουμε αποδεχθεί. Η αποδοχή όμως από την οικογένεια θα αργήσει, καθώς είναι φυσιολογικό και ανθρώπινο. Λένε πως ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός του πόνου. Αυτό ισχύει, με εξαίρεση τον πόνο του γονιού που χάνει το παιδί του, και του παππού ή της γιαγιάς που χάνει το παιδί του παιδιού του.
Εμείς σαν τρίτοι, έχουμε ιερή υποχρέωση να τους συμπαρασταθούμε, να τους κατανοήσουμε, να τους βοηθήσουμε για να απαλύνομε και όχι να εξαλείψομε τον πόνο τους.
Κάνουμε ότι έχει διδάξει ο Απόστολος Παύλος. Κλαίετε μετά κλαιόντων και χαίρεστε μετά χαιρόντων.
Θα αποφύγω να αναφερθώ για το ποιος ήταν ο Αντρέας μας, και λέω μας, γιατί είχε δώσει το δικαίωμα να τον θεωρούμε δικό μας άνθρωπο, είτε σαν συγγενή, είτε σαν φίλο. Και αυτό αποδείχθηκε από το πλήθος του κόσμου που παρευρέθηκε στον αποχαιρετισμό του και από τη σημερινή παρουσία όλων εμάς, στο μνημόσυνο που τελούμε.
Σύμφωνα με την εκκλησία μας, η ψυχή του ανθρώπου παραμένει για 40 ημέρες στο γήινο περιβάλλον και κινείται στους χώρους όπου έζησε. Γι’ αυτό θεωρείται και το 40ήμερο μνημόσυνο το πιο δυνατό, γιατί τότε γίνεται ο αποχαιρετισμός της ψυχής στα γήινα και την ύλη. Εδώ θα ήθελα να συγχαρώ την οικογένεια για αυτή τους την επιλογή, δηλαδή την τέλεση του μνημόσυνου ακριβώς στις 40 μέρες. Ακολουθεί η μετάβαση της ψυχής στα ανώτερα πνευματικά επίπεδα. Οδεύει στην Άνω Ιερουσαλήμ, εκεί που κάποτε θα καταλήξουμε όλοι μας, εκεί που θα είναι πλέον η αιώνια ζωή μας, σε αντίθεση με την προσωρινή παρουσία μας στη γη, η οποία έχει ημερομηνία λήξης, για άλλους με λιγότερα και για άλλους με περισσότερα χρόνια.
Για να δώσουμε περισσότερη αξία στο σημερινό γεγονός του μνημόσυνου θα προχωρήσω σε σκέψεις και προβληματισμούς πιο πέρα από τους συνηθισμένους.
Αυτά θα είναι όσο αφορά τη ζωή – το θάνατο – το Θεό.
Αυτός που ψάχνει ευτυχισμένη ζωή στο σύνολό της, θα πρέπει να καταλάβει ότι κινείται εκτός τόπου και χρόνου. Το λέω αυτό, γιατί η ζωή μας αποτελείται από στιγμές και περιόδους, άλλες ευτυχισμένες και άλλες δυσάρεστες.
Και αν τώρα οι ευτυχισμένες στιγμές και περίοδοι, υπερτερούν τις δυσάρεστες, τότε μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τη ζωή μας ευτυχισμένη.
Άρα, κάποια πράματα είναι σχετικά και έτσι πρέπει να τα βλέπομε και όχι απόλυτα, για να μπορέσουμε να αντέξουμε στη ζωή, η οποία απαιτεί συνεχείς αγώνες που μια θα έχομε νίκες και την άλλη ήττες. Αυτή η απολυτικοποίηση του σχετικού μας δημιουργεί πολλές φορές προβλήματα και άγχος στη ζωή μας, με το να κάνουμε λανθασμένες εκτιμήσεις σε θέματα που μας απασχολούν.
Το βασικό όμως είναι να μην παραδοθούμε, να μη σηκώσουμε τα χέρια μας ψηλά γιατί θα μας παρασύρει το ρέμα. Προπάντων όταν η ήττα αυτή έχει να κάνει με το θάνατο, χρειάζεται να καταβάλλουμε περισσότερη δύναμη, ΔΥΝΑΜΗ ΨΥΧΗΣ. Θα πρέπει να γίνει σωστή εκτίμηση της νέας κατάστασης. Να ενεργοποιήσουμε το όπλο της ΑΓΑΠΗΣ απέναντι στο Θεό και τον άνθρωπο για να βρούμε το απαραίτητο κουράγιο για τον εαυτό μας, τους δικούς μας, τους τρίτους.
Πρέπει να ανασυντάξουμε τις δυνάμεις μας και να δούμε τι διδάγματα μπορούμε να πάρουμε από τα γεγονότα της ζωής μας, όπως είναι αυτό το δυσάρεστο γεγονός που συνέβη στο φίλο μας και την οικογένεια του.
Έχει παρατηρηθεί ότι μετά από ένα θάνατο, ο άνθρωπος έρχεται πιο κοντά στο Θεό, ανεβαίνει πνευματικά, καταλαβαίνει τις αδυναμίες του σαν ύλη, αναγνωρίζει την αξία της ζωής και του δημιουργούνται πολλά ερωτηματικά για θέματα που πριν δεν τον απασχολούσαν καθόλου.
Όλο αυτό το διάστημα που μας λείπει ο Αντρέας πλανάται σε όλους μας ένα τεράστιο ΓΙΑΤΙ.
Αυτό το ΓΙΑΤΙ σηκώνει πολύ συζήτηση, για το οποίο όμως δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να το αναλύσουμε σε βάθος. Ο καθένας μας ας ψαχτεί, ανάλογα με τη θέση του , τις γνώσεις του και τα ενδιαφέροντά του για το συγκεκριμένο θέμα.
Εγώ θα ήθελα να σταθώ σε κάποια άλλα πιο συγκεκριμένα ΓΙΑΤΙ, τα οποία θεωρώ ότι έχουν μεγάλη σημασία και επηρεάζουν την ζωή όλων μας.
ΓΙΑΤΙ θυμόμαστε την αξία της ζωής μόνο όταν αποχαιρετούμε ένα συνάνθρωπο μας από αυτόν τον κόσμο;
ΓΙΑΤΙ είμαστε σκεφτικοί και προβληματισμένοι και φιλοσοφούμε τη ζωή μόνο όσο κρατά το μυστήριο της κηδείας ή του μνημόσυνου;
ΓΙΑΤΙ μόλις τελειώσει το μυστήριο και απομακρυνθούμε από το χώρο της εκκλησίας συμπεριφερόμαστε σαν να ζήσουμε εμείς αιώνια επί της γης;
ΓΙΑΤΙ βλέπουμε τον συνάνθρωπό μας πολλές φορές, σαν εχθρό η σαν αντικείμενο, όταν ο ίδιος ο Χριστός ( για όσους τον πιστεύουν) είχε πει ότι στο πρόσωπο του συνανθρώπου μας πρέπει να βλέπουμε τον ίδιο το Χριστό;
ΓΙΑΤΙ ξεχνάμε το όποιο γεγονός ή περιστατικό που προκάλεσε τέτοιο μεγάλο πόνο;
ΓΙΑΤΙ επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη που προκάλεσαν αυτό το γεγονός;
ΓΙΑΤΙ δεν κρατάμε ΧΑΤΙΡΙ και δε λέμε ότι στη μνήμη του τάδε φίλου μας δεν θα πιώ ξανά ή δεν θα μεθύσω ξανά ή δεν θα ξεκινώ με το αυτοκίνητο αν δε βάλω ζώνη ασφαλείας ή δεν θα οδηγήσω ξανά μεθυσμένος ή δεν θα τρέχω;
ΓΙΑΤΙ δεν ευχαριστούμε και δεν ευγνωμονούμε το δωροδότη Θεό όταν γεννηθεί ένα παιδί και του ζητάμε ευθύνες όταν πεθάνει κάποιος;
ΓΙΑΤΙ ψάχνουμε για θαύματα γύρω μας για να πιστέψουμε στο Χριστό, όταν εμείς οι ίδιοι είμαστε ένα θαύμα, αφού είμαστε πηλός από χώμα και νερό, ο οποίος κινείται, μιλάει και σκέφτεται;
ΓΙΑΤΙ επιτρέπουμε να μας καταστρέφει ο εγωισμός μας;
ΓΙΑΤΙ ξεχνάμε το Θεό όταν περνάμε καλά και τον ψάχνουμε μόνο στις δυσκολίες, στις αρρώστιες και στο θάνατο;
ΓΙΑΤΙ δεν πιάνομε φιλίες με το Θεό στις καλές μέρες, που να μας γνωρίζει όταν θα του φωνάζουμε βοήθεια στις δύσκολες μέρες;
ΓΙΑΤΙ ξεχνάμε ότι οι άνθρωποί μας που έφυγαν δε μπορούν πλέον να βοηθήσουν την ψυχή τους και εμείς έχουμε ιερό καθήκον απέναντί τους, να προσευχόμαστε γι’ αυτούς και να τους προσφέρουμε έτσι ένα ποτήρι κρύο νερό για να δροσιστούν, είτε μέσω των μνημόσυνων, είτε να δίνουμε τα ονόματά τους για μνημόνευση στις λειτουργίες, είτε κάνοντας ελεημοσύνη στη μνήμη τους, είτε όταν αναφερόμαστε σ’ αυτούς, να μιλάμε με σεβασμό και αγάπη, σαν να ήταν παρών;
Αυτό το ιερό καθήκον στη ζώσα ψυχή του φίλου μας του Αντρέα, μας έφερε σήμερα εδώ.
Για να τον φέρουμε στη μνήμη μας, να θυμηθούμε τις όμορφες στιγμές και τις παρέες που κάναμε, να θυμηθούμε τις ανθρώπινες αξίες του, και να τον συγχωρέσουμε αν κάπου μας στεναχώρησε και να προσευχηθούμε γι’ αυτόν.
Γιατί ο άνθρωπος δεν πεθαίνει, όταν το σώμα του σταματήσει να κινείται. Πεθαίνει όταν εμείς οι υπόλοιποι που ζούμε ακόμη, σταματήσουμε να τον έχουμε στη μνήμη μας, να τον μνημονεύουμε.
Ο πόνος της οικογένειας μεγάλος. Της μάνας μεγαλύτερος. Ο πόνος των συγγενών και φίλων κι αυτός μεγάλος.
Ας ευχηθούμε όλοι μαζί στην οικογένειά του και στους ανθρώπους που τον έζησαν και τον αγάπησαν περισσότερο, ο Θεός να τους δίνει δύναμη, κουράγιο, υπομονή και αγάπη για να μπορέσουν να αντέξουν αυτό το μεγάλο σταυρό, που τους δόθηκε να σηκώσουν. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η ζωή για τους υπόλοιπους της οικογένειας και μας, συνεχίζεται με τις χαρές και τις λύπες, άλλες μικρότερες και άλλες μεγαλύτερες και με τις υποχρεώσεις, είτε προσωπικές, είτε οικογενειακές, είτε κοινωνικές, να τρέχουν σ’ ένα δύσκολο περιβάλλον που απαιτεί ομόνοια, αγάπη, δύναμη, αυτογνωσία, καθαρό μυαλό για να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε και να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων.
Και επειδή ο άνθρωπος παρηγορείται όταν ακούσει ότι υπάρχει και αλλού πόνος, μπορεί και πιο μεγάλος, παραγγέλνω του φίλου μας του Αντρέα, να δώσει χαιρετίσματα στον πατέρα μου το Χρήστο, τη μάνα μου την Αμαλία, στον αδελφό μου τον Αντώνη, στον αδελφό μου το Γιάννη, στην αδελφή μου την Ευτυχία και στην αδελφή μου την Αμαλία.
Ας προβληματιστούμε όλοι μας με αυτά τα λίγα που ανέφερα και με αυτά που βιώνει ο καθ ένας μας χωριστά.
Ας δώσει ο καθ ένας μας τις δικές του απαντήσεις στα παραπάνω ΓΙΑΤΙ.
Ας γίνει ο Αντρέας αφορμή για να έχουμε λιγότερα θύματα στην άσφαλτο.
Ας προσευχηθούμε όλοι μαζί και να πούμε το
ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΑΝΑΠΑΥΣΟΝ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΟΥ ΔΟΥΛΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΗΣΟΝ ΑΥΤΟΥ ΠΑΝ ΠΛΗΜΜΕΛΗΜΑ ΕΚΟΥΣΙΟΝ ΤΕ ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΙΟΝ.
ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η ΜΝΗΜΗ
ΦΙΛΕ ΑΝΤΡΕΑ.
Τζανιδάκης Αντρέας
του Χρήστο και της Αμαλίας
από την Ελεύθερνα
