Γράφει ο Μανώλης Σκαρσούλης
Ο υπουργός Οικονομικών διαβεβαιώνει κι αναπτύσσει :
Το 2013 έγινε σημαντικότατη δημοσιονομική προσαρμογή, υπερβήκαμε τον στόχο και πετύχαμε θετικό και ουσιαστικό πρωτογενές πλεόνασμα.
Παράλληλα μηδενίστηκε και το έλλειμμα του ισοζυγίου των τρεχουσών συναλλαγών.
Τα συνολικά φορολογικά έσοδα ως ποσοστό του ΑΕΠ, που συνεχίζουν να είναι λίγο πιο κάτω από το μέσο ποσοστό στην ευρωζώνη.
Μισθωτοί και συνταξιούχοι φορολογούνται με σχετικά υψηλούς ονομαστικούς φορολογικούς συντελεστές και είναι συνεπείς προς τις υποχρεώσεις τους ενώ άλλοι δεν συνεισφέρουν στα βάρη ανάλογα με τα εισοδήματά τους.
Η βελτίωση στα εισοδήματα θα αρχίσει από εφέτος, μαζί με τη διαφαινόμενη ανάκαμψη. Η ανεργία άρχισε έστω και οριακά, να μειώνεται από το δεύτερο εξάμηνο του 2013 και η μείωσή της σε μέσο ετήσιο ότι προβλέπεται να καταγραφεί εφέτος.
Έχουμε πλέον έναν σύγχρονο και δίκαιο μόνιμο φόρο ακινήτων, για τον οποίο δουλέψαμε πολλοί μαζί στο υπουργείο Οικονομικών, στο Μέγαρο Μαξίμου, και αρκετοί βουλευτές από τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ. Είμαι υπερήφανος…
Όλοι θέλουμε το ίδιο : να δοθεί η μεγαλύτερη ανακούφιση σε αυτούς που έχουν ανάγκη. Πιστέψτε με, η καλύτερη λύση είναι να δοθεί στοχευμένο επίδομα θέρμανσης. Γιατί δίνεται απευθείας και ολόκληρο σε αυτούς που το έχουν περισσότερο ανάγκη.
Υπολογίζω ότι το λαθρεμπόριο μειώθηκε προς όφελος των δημοσίων εσόδων τουλάχιστον κατά 80 εκατ. ευρώ ετησίως. Όταν αντιμετωπίσουμε και το λαθρεμπόριο στα ναυτιλιακά καύσιμα και τις εξαγωγές, το όφελος για τα δημόσια ταμεία θα είναι πολύ μεγαλύτερο. Τότε θα είμαστε σε θέση να επανεξετάσουμε τον φόρο στο πετρέλαιο θέρμανσης.
Η κυβέρνηση αυτή τολμά και λαμβάνει όλα τα απαραίτητα μέτρα για να βγάλει τη χώρα από την κρίση. Έχει κάνει παρεμβάσεις εξυγίανσης και εξορθολογισμού του φορολογικού συστήματος αλλά και των δαπανών του κράτους που λίγοι ή ουδείς τόλμησαν στο παρελθόν.
Διαχρονικά όλοι έχουμε ευθύνες, άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο, που αφήσαμε τα δημόσια οικονομικά της χώρας μας να εξελιχθούν όπως εξελίχθηκαν.
Θέλω να πιστεύω ότι οι προηγούμενες κυβερνήσεις, προσπάθησαν, στο μέτρο του δυνατού, να παραμείνει η χώρα μας στην ευρωζώνη. Τι σημασία έχει να συζητάμε τώρα αν υπήρχε άλλος δρόμος τότε; Θεωρητικά σε ένα πρόβλημα μπορούν να υπάρχουν τη δεδομένη στιγμή πολλές λύσεις. Πρακτικά όμως μπορεί να υπάρχουν ελάχιστα περιθώρια να γίνει οτιδήποτε.
Οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ δεν συνιστούν «εναλλακτική λύση»στη δική μας. Δεν είναι «εναλλακτική». Και πολύ περισσότερο δεν είναι «λύση». Δημιουργούν πρόβλημα χειρότερο από αυτό που τώρα ξεπερνάμε ! Το να λες ότι θα παραμείνουμε στο ευρώ ενώ ταυτόχρονα θα «κουρέψουμε» μονομερώς τόκους και χρεολύσια αγνοώντας ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, λαούς και κοινοβούλια προφανώς και δεν στέκει.
Σχεδιάζουμε να βγούμε στις αγορές μετά το πρώτο εξάμηνο του 2014. Το χρηματοδοτικό κενό για το δεύτερο εξάμηνο του 2014 και για το 2015 ανέρχεται σε περίπου 11 δις. ευρώ. Υπάρχουν βεβαίως πηγές χρηματοδότη-σης που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν.
Τόσο η συζήτηση στο Eurogroup για τη μείωση του χρέους όσο και αυτή για την κάλυψη του χρηματοδοτικού κενού προϋποθέτουν συμφωνία με την τρόικα για όλα τα ζητήματα που σήμερα βρίσκονται στο τραπέζι.
Τον Νοέμβριο του 2012, μεριμνήσαμε ώστε στη σχετική απόφαση του Eurogroup να υπάρχει πρόνοια για τη μείωση του χρέους εφόσον η Ελλάδα επιτύχει πρωτογενές πλεόνασμα. Πολλοί τότε αμφισβήτησαν, Μερικοί ξέχασαν όσα έλεγαν πριν από μόλις έναν χρόνο… Τώρα είμαστε έτοιμοι, μετά την πιστοποίηση του πρωτογενούς πλεονάσματος από την Eurostat τον Απρίλιο, να ξεκινήσουμε συζητήσεις στο Eurogroup.
Με τους ανθρώπους του Μεγάρου Μαξίμου με συνδέει το πατριωτικό καθήκον και η πεποίθηση ότι αυτό που κάνουμε είναι το σωστό για τη χώρα αυτή τη στιγμή. Κάποιοι πιστεύουν ότι είμαι αναλώσιμος, ευάλωτος, απροστάτευτος, «φαγώσιμος»… επειδή δεν ανήκω σε κάποιον πολιτικό σχηματισμό., Κάποιοι άλλοι, όπως λέτε, ενδεχομένως να θέλουν να με «φάνε» ίσως γιατί η πολιτική μας δεν είναι συμβατή με τα συμφέροντά τους. Δεν βρίσκομαι στη θέση αυτή προκειμένου να φτιάξω «πάτημα» για την επομένη.
Αναμένουμε οριακά θετικό ρυθμό ανάπτυξης στην οικονομία από μείον 4% πέρυσι. Περιμένουμε ακόμη πολύ υψηλότερο ρυθμό ανάπτυξης από το 2015 και μετά. Οι πηγές ανάπτυξης και χρηματοδότησης είναι σημαντικές.
¨Ολο το πλέγμα της πολιτικής μας αποβλέπει στην ανάπτυξη, η σταθεροποίηση της οικονομίας με τη μείωση των διδύμων ελλειμμάτων είναι αναγκαία προϋπόθεση για να επιστρέψουμε σε τροχιά βιώσιμης ανάπτυξης.
Η στήριξη των τραπεζών με την ανακεφαλαιοποίηση και τη σταδιακή επιστροφή στον ιδιωτικό τομέα και η εξόφληση των οφειλών του δημόσιου τομέα αποτελούν σημαντικές πηγές ρευστότητας.
Τα ειδικά προγράμματα του ΕΣΠΑ για την επιχειρηματικότητα, την έρευνα και τεχνολογία και τη νεανική επιχειρηματικότητα προσφέρουν επίσης νέες ευκαιρίες.
ΝΤΑΝΙΕΛ ΚΟΝ-ΜΠΕΝΤΙΤ
Ο ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
Το πρόβλημα είναι ότι οι Ευρωπαίοι δεν καταλαβαίνουν εντελώς τι σημαίνει ενωμένη Ευρώπη, τι σημαίνει ευρωπαϊκό δημοκρατικό κράτος. Και γι’ αυτό δεν είμαι πολύ αισιόδοξος ότι αυτό θα αλλάξει στις ερχόμενες ευρωεκλογές. Αυτές θα είναι περισσότερο ευκαιρία για τους ευρωσκεπτικιστές να βγάλουν τα απωθημένα τους. Οι φιλοευρωπαίοι, που υπερασπίζονται συναισθηματικά και πρακτικά την Ευρώπη είναι πλέον δυστυχώς λίγοι.
Ο Τσίπρας εκπροσωπεί ένα υπαρκτό πολιτικό ρεύμα στην Ευρώπη. Ομολογώ ότι δεν μου είναι ακόμη ξεκάθαρο ποια είναι η στάση του έναντι της Ευρώπης. Ασκεί κριτική στην ευρωπαϊκή πολιτική της Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου κάτι που καταλαβαίνω – το ίδιο κάνω κι εγώ. Αλλά δεν ξέρω αν εννοεί τελικά ότι η Ελλάδα, η Ισπανία, η Ιταλία ή η Γαλλία θα περνούσαν καλύτερα αν αποχωρούσαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση,.
Η απάντησή μου είναι ότι η Ευρώπη κάνει μια κατακριτέα πολιτική αλλά ότι η αντίδραση σε αυτό θα πρέπει να είναι η δημιουργία μιας ομοσπονδιακής Ευρώπής όχι η συντριβή της.
Ο Τσίπρας δεν είναι κουτός άνθρωπος από την άλλη όμως υπάρχει μια ισχυρή τάση στο κόμμα του, όπως και στην Ευρωπαϊκή Αριστερά, που είναι υπέρ της αποχώρησης. Εγώ είμαι υπέρ μιας ομοσπονδιακής ευρωπαϊκής δημοκρατίας – και μόνο επάνω σε αυτή τη βάση θέλω να αντιπαρατεθώ με το πολιτικό ρεύμα που εκπροσωπεί ο Τσίπρας.
Η Τρόϊκα είναι ένα όργανο που δεν ελέγχεται δημοκρατικά. Και αυτό επειδή ούτε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ούτε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο υπόκεινται σε δημοκρατικό έλεγχο. Η πολιτική της Ευρώπης έναντι της Ελλάδας θα πρέπει να εκπονείται αποκλειστικά από την Επιτροπή των Βρυξελλών, που με τη σειρά της θα λογοδοτεί στην Ευρωβουλή.
Η Τρόϊκα δεν έχει βρει τη δέουσα ισορροπία ανάμεσα στην αλληλεγγύη που πρέπει να παράσχει η Ευρωπαϊκή Ένωση στην Ελλάδα και στην υπευθυνότητα που πρέπει να δείξει η Ελλάδα στο θέμα των μεταρρυθμίσεων. Το μέγεθος της λιτότητας, την οποία απαιτεί η Τρόϊκα είναι κάτι που οι Έλληνες αδυνατούν να αντέξουν και – με το δίκιο τους- να αποδεχθούν. Από αυτή την άποψη είμαι κατά της πολιτικής της Τρόϊκας. Η Ελλάδα είναι θύμα της πολιτικής της Τρόϊκας, αλλά και του εαυτού της, θύμα μιας τριαντάχρονης πελατειακής πολιτικής.
Το γεγονός ότι ο Τσίπρας εκπροσωπεί ένα ορισμένα ρεύμα εντός της ευρωπαϊκής και όχι μόνο της ελληνικής Αριστεράς δείχνει ότι αυτή η Αριστερά έχει μια διεθνή κοσμοπολιτική ταυτότητα. Διαφορετικά δεν θα μπορούσε να ταυτισθεί με τον Τσίπρα. Και αντιστρόφως, αν ο Τσίπρας θέλει να είναι επικεφαλής του ψηφοδελτίου της ευρωπαϊκής Αριστεράς, πρέπει να έχει ευρωπαϊκές θέσεις, δεν μπορεί να λέει μόνο : «Ελλάδα, Ελλάδα» ! Αυτό είναι η καλύτερη απόδειξη ότι βρισκόμαστε μέσα σε μια ιστορική διαδικασία σε εκείνη της κατασκευής μιας ευρωπαϊκής ταυτότητας.
Η ικανότητα της Μέρκελ, όταν δεν καταλαβαίνει κάτι, συνίσταται στο να αφήνει άλλους να το κάνουν. Ο Σόϊμπλε, όσο και να τον κριτικάρει κανείς, έχει άποψη για την Ευρώπη. Το ίδιο σχύει και για άλλα στελέχη της κυβέρνησης, όπως ο υπουργός Εξωτερικών Φρανκ Βόλτερ Σταϊνμάγερ. Χάρη σε αυτούς η νέα κυβέρνηση θα κινηθεί αναγκαστικά ευρωπαïκά.
Η Μέρκελ πρέπει να συμβάλλει στο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους. Στο σύμφωνο του 1953 στο Λονδίνο, που ρυθμίζει το «κούρεμα» των γερμανικών χρεών από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, συμμετείχε και η Ελλάδα. Επιπλέον, η Γερμανία χρωστάει ακόμη στην Ελλάδα αποζημιώσεις ύψους δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εξίσου μεγάλο σκάνδαλο είναι και η πώληση πανάκριβων γερμανικών οπλικών συστημάτων στην Ελλάδα που συνέβαλαν στην γιγάντωση του ελληνικού χρέους. Η γερμανική κυβέρνηση όχι μόνο δεν εμπόδισε, αλλά, αντίθετα προώθησε αυτή την καταστροφική για την ελληνική οικονομία πώληση.
ΠΕΤΕΡ ΜΠΟΦΙΝΓΚΛΕΡ
Ο ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΣ ΓΕΡΜΑΝΟΣ
Το 2013 ήταν –και λόγω αριθμού –«γρουσούζικος» χρόνος, το 2014 υπόσχεται να είναι καλύτερος για την Ευρώπη.
Το Βερολίνο προσπαθεί όντως να ισορροπήσει σε τεντωμένο σκοινί. Από την μια δεν θέλει να αναλάβει τα «κόκκινα» δάνεια των ξένων τραπεζών, κάτι που είναι κατανοητό, επειδή δεν μπορεί να το πουλήσει αυτό εύκολα στους γερμανούς πολίτες. Από την άλλη, όμως, η σταθερότητα του ευρωπαϊκού τρα-πεζικού συστήματος εξαρτάται από τη Γερμανία.
Στην Ευρώπη οι τράπεζες είναι υπέρ το δέον διαδικτυωμένες και αυτό μπορεί να προκαλέσει ντόμινο χρεοκοπιών σε περίπτωση που η μια ή η άλλη τράπεζα έχει μεγάλες δυσκολίες. Ταυτόχρονα πρέπει να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα των παλιών χρεών μέσω της καθιέρωσης ενός φόρου περιουσίας. Τη νύφη θα πρέπει να την πληρώσουν οι πλούσιοι, όχι οι πιστωτές των τραπεζών.
Το σημαντικότερο για μένα είναι η επιστροφή στην ανάπτυξη. Αλλά οι τρέχοντες οικονομικοί δείκτες στην ευρωζώνη δεν είναι αντίστοιχα καλοί, η βιο-μηχανική παραγωγή είναι πεισμένη και το ευρώ υπερτιμημένο –κάτι που υπο-νομεύει τις προσπάθειες πολλών χωρών να μειώσουν τα έξοδα παραγωγής.
Για να αρχίσει να μειώνεται η ανεργία θα έπρεπε να προηγηθεί ανάπτυξη κατά 3% τα επόμενα δυο-τρία χρόνια. Αυτό δεν φαίνεται όμως στον ορίζοντα.
Πρωτοβουλίες, όπως εκείνη πρόσφατα για την καταπολέμηση της ανεργίας των νέων βοηθούν, αλλά από ποσοτική άποψη αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό. Τα χρήματα που θα δοθούν, σχετικά σε κάθε χώρα δεν ξεπερ-νούν τις μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ.
Τα προγράμματα που θα έπρεπε να μπουν αμέσως σε λειτουργία στην ευρωζώνη η δημοσιονομική ολοκλήρωση και ύστερα τα κίνητρα για επενδύσεις. Ο στόχος θα έπρεπε να είναι η ανάπτυξη και όχι η παραμονή στο σημερινό τέλμα.
Το όραμά μου για την Ευρώπη είναι να βρεθούν τολμηροί πολιτικοί οι οποίοι θα μετατρέψουν πάλι την ήπειρό μας σε περιοχή ανάπτυξης. Οι απλοί πολίτες δεν κρίνουν την Ευρώπη υπό το πρίσμα των μεγάλων προγραμμάτων αλλά της προσωπικής τους προοπτικής. Όταν είμαι άνεργος και έχω την αί-σθηση ότι τα επόμενα δέκα χρόνια δεν θα ξαναβρώ δουλειά και πως θα είμαι χειρότερα κοινωνικά ασφαλισμένος, δεν δίνω σημασία στα μεγαλεπίβολα προ-γράμματα. Η ιδέα της Ευρώπης μπορεί να αναβαθμιστεί μόνο αν μειωθεί η ανεργία και αυξηθεί η ευημερία. Γι’αυτό και η ανάπτυξη παραμένει πρώτη προ-τεραιότητα.
Η Ευρώπη της εκτελεστικής εξουσίας όπως την ξέρουμε σήμερα, είναι ξεπερασμένο μοντέλο. Η Τρόϊκα, η Κομισιόν και τα βοηθητικά τους όργανα όπως το ESM πρέπει να αντικατασταθούν από έναν ευρωπαίο υπουργό Οικο-νομικών ο οποίος θα αναλάβει τη λύση των τρεχόντων προβλημάτων και θα λογοδοτεί στο Ευρωπαϊκή Κοινοβούλιο.
Ο αντιπρόεδρος της Ευρωβουλής Τομάρ Κάρας ασκεί σκληρή κριτική στον βίο και στην πολιτεία της Τρόϊκας. Ποια θα έπρεπε να είναι η συν έπειτα αυτής της κριτικής, η βελτίωση της λειτουργίας της, ή η πλήρης κατάργηση της Τρόϊκας;
Ήμουν ανέκαθεν της άποψης ότι η Ευρώπη θα πρέπει να λύνει μόνη της τα προβλήματά της. Σίγουρο είναι ότι χρειαζόμαστε έναν θεσμό για τη διαχείρι-ση κρίσεων ο οποίος θα έχει διοριστεί από την Κομισιόν. Σε αυτόν δεν έχει θέ-ση το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Υπό την πίεση της Τρόϊκας η κυβερνητική πλειοψηφία ψήφισε πρόσφατα έναν νόμο που επιτρέπει υπό προϋποθέσεις τον πλειστηριασμό της πρώτης κατοικίας. Δικαιολογείτε ένα τέτοιο μέτρο ;
Δεν μπορώ να πάρω άμεσα θέση επειδή δεν γνωρίζω τις σχετικές λεπτο-μέρειες. Γενικά όμως νομίζω, όπως ανέφερα και προηγουμένως, ότι τέτοια προβλήματα πρέπει να λυθούν μέσω ενός φόρου επί της περιουσίας των πλουσίων που θα εισπραχθεί μόνο μια φορά. Όλα τα άλλα μέτρα περιπλέκουν τα προβλήματα και βαθαίνουν τις κοινωνικές αδικίες.
Πηγή: ΒΗΜΑ 5.1.2014 Χωρίς την προμετωπίδα
