ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Στην Ελλάδα του Μνημονίου ο τραπεζικός δανεισμός έχει εξαφανιστεί, ο ιδιωτικός δανεισμός δεν είναι πάντα εφικτός και ο διατραπεζικός δανεισμός τελεί υπό τον ασφυκτικό έλεγχο των ευρωπαϊκών και ξένων τραπεζικών οργανισμών. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ελέγχει τη ροή του χρήματος και η ευχέρεια έκδοσης τραπεζογραμματίων από τις χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν υπάρχει πια. Η ασφυκτική χειραγώγηση των χρηματικών ροών δημιουργεί προβλήματα ρευστότητας που επιβραδύνουν την ανάπτυξη και επιταχύνουν την ύφεση. Συνεπώς η εξάρτηση των πολιτών προς τα τραπεζικά ιδρύματα γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη, την ώρα που η εξάρτηση των κρατών από το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα γίνεται με όρους αποικιοκρατίας, στυγνής οικονομικής εκμετάλλευσης, ασφυκτικού οικονομικού ελέγχου και ανελέητης δέσμευσης πάσης φύσεως περιουσιακών στοιχείων και πλουτοπαραγωγικών πηγών.
Με απλά λόγια φίλες και φίλοι. Όποιος σε δανείζει σε ελέγχει. Το δάνειο καλείται εξυπηρέτηση και το χρέος υποχρέωση. Οι δανειστές μας εξυπηρετούν πρόθυμα κι εμείς είμαστε υπόχρεοι και υποχρεωμένοι απέναντί τους. Κι όταν δεν θα μπορούμε να εξοφλήσουμε το χρέος μας -κάτι που έχει ήδη συμβεί- τότε θα αρχίσει η άλωση. Άλωση όχι με όπλα, αλλά με σύγχρονα οικονομικά εργαλεία, με δημεύσεις περιουσιών, πλειστηριασμούς, εξώσεις, ποινικές διώξεις, φυλακίσεις και προσωπικά αδιέξοδα που οδηγούν καθημερινά σε αυτοκτονίες.
Στην Ελλάδα της κρίσης ο κάθε Έλληνας που ανήκει στην υπό εξαφάνιση πλέον μεσαία τάξη, χρωστάει από ένα σπίτι μέχρι ένα αυτοκίνητο. Η συνεχής φορολόγηση κινητών και ακινήτων οδηγεί σε αδυναμία πληρωμής και υπερχρέωση. Ένας άνθρωπος που αδυνατεί να πληρώνει δόση δανείου ύψους τριακοσίων euro, καλείται μέσα στον επόμενο χρόνο να πληρώσει πολλαπλάσια δόση λόγω καθυστερημένων οφειλών. Πώς μπορεί να γίνει αυτό όταν οι υποχρεώσεις βαίνουν αυξανόμενοι και οι μισθοί -για όσους ακόμα εργάζονται- βαίνουν μειούμενοι; Πολύ απλά: δεν γίνεται. Και τι μέλλει γενέσθαι; Κίνηση μέτρων αναγκαστικής είσπραξης, κατάσχεσης, εκποίησης, δίωξης, σύλληψης και φυλάκισης.
Από την άλλη έχουμε το επίσημο κράτος. 1% για κάθε μήνα καθυστέρησης οφειλών στη Δ.Ο.Υ. Διπλασιασμός τελών κυκλοφορίας για όσους δεν μπόρεσαν να τα εξοφλήσουν μέχρι το τέλος του χρόνου. 15% για κάθε καθυστερημένη δόση που έχει ρυθμιστεί με διακανονισμό (ρύθμιση) προς το Δημόσιο. 30% μετά την παρέλευση ενός έτους για ληξιπρόθεσμες οφειλές και 40% μετά την παρέλευση δύο ετών. Υποχρέωση ασφάλισης όλων των κινουμένων η μη οχημάτων και υποχρεωτικός έλεγχος σε Κέντρα Τεχνικού Ελέγχου. Προσεχώς υποχρεωτική ασφάλιση κατοικιών, αποθηκών, εγκαταστάσεων και κτισμάτων. Φορολόγηση αγρών και αγροτεμαχίων ασχέτως απόδοσης. Εξοντωτική φορολογία μέσω ΔΕΗ, μηνιαία παρακράτηση φόρου σε μισθωτούς και συνταξιούχους, κατάργηση αφορολόγητου ορίου, αύξηση τιμής ηλεκτρικού ρεύματος, εκτόξευση τιμής πετρελαίου θέρμανσης, αύξηση κόστους καυσίμων κίνησης, νερού και τηλεφωνικών συνδιαλέξεων, δέσμευση ποσών από τραπεζικούς λογαριασμούς, αύξηση ειδών σίτισης, ένδυσης, υπόδησης και εστίασης και γενικά κλείσιμο κάθε χαραμάδας εξοικονόμησης χρημάτων για τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις που αγωνίζονται να επιβιώσουν.
Που οδηγεί αυτή η πολιτική; Είναι βέβαιο ότι οδηγεί σε εξαθλίωση και περιθωριοποίηση μεγάλων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας. Είναι σίγουρο ότι οδηγεί σε εμφύλιο σπαραγμό και σε βίαιη διάρρηξη του κοινωνικού ιστού. Είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο ότι μια τέτοιου είδους πολιτική δεν έχει λαϊκό έρεισμα κι απήχηση, όση προπαγάνδα και να γίνει, όσο μελάνι και να χυθεί, όσα «παπαγαλάκια» κι αν κράξουν. Τα δάνεια φέρνουν χρέη και τα χρέη φέρνουν νέα δάνεια συντελώντας στην λειτουργία ενός φαύλου κύκλου χωρίς τέλος. Το ζητούμενο πλέον για την ελληνική κοινωνία δεν είναι το χρέος που οφείλει το κράτος, εμείς δηλαδή, (άραγε σε ποιούς;) αλλά το Χρέος που έχει ο καθένας απέναντι στα παιδιά του κι απέναντι στις επόμενες γενιές. Κι η ψήφος χρέος είναι. Ιερό μάλιστα.
