Γράφει ο Νίκος Θεωδοράκης

Δημοσιογράφος

http://www.thrapsaniotis.gr/

Η διαδικτυακή επανεμφάνιση του Χριστόδουλου Ξηρού μέσω ανακοίνωσης και βίντεο και η με η ένα 24ωρο διαφορά δημοσίευσης της επιστολής του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ με την οποία επιτίθεται με βαρύς χαρακτηρισμούς κατά του πρώην συγκατηγορουμένου του, μας έχει βάλει σε πολλές σκέψεις και ανησυχίες τις οποίες θεωρούμε χρήσιμο να τις καταθέσουμε εδώ, προς δημόσιο προβληματισμό.

Η “17 Νοέμβρη”, είτε συμφωνεί κανείς με τις πρακτικές της, είτε όχι, κατάφερε ως ένα βαθμό να εκφράσει τη λαϊκή βούληση. Κι αυτό γιατί κάθε πράξη της ήταν μια ανακούφιση γι' αυτήν.

Αλλά σίγουρα κάποιος ευθύνεται γι' αυτόν τον παραλογισμό... Κάποιος έχει φέρει στα όρια της μια ολόκληρη κοινωνία... Κάποιος με τις απαράδεκτες πολιτικές του. Και είναι αντιληπτό ότι δεν μιλάμε για ένα άτομο, αλλά για πολλούς που εκφράζουν τις κυβερνητικές πολιτικές. Και βεβαίως μας είναι αδιάφορο το όποιο “μαλλιοτράβηγμα” των καταδικασμένων για τρομοκρατική δράση. Η αίσθηση μας είναι ότι πρόκειται για ανθρώπινες αδυναμίες δικές τους που σε καμιά περίπτωση δεν αφορούν το λαό στο όνομα του οποίου, υποτίθεται, λειτουργούν.

Η εποχή των Ρομπέν των δασών, μάλλον έχει τελειώσει οριστικά. Ατομικές πρωτοβουλίες ίσως να τονώνουν την ματαιοδοξία τους, αλλά δεν βοηθούν το λαϊκό κίνημα να κινηθεί κάπως πιο οργανωμένα για να υπάρξουν αποτελέσματα και ανατροπές πολιτικών. Διαφορετικά το πιο σίγουρο είναι ότι φτάνουμε μέχρι σε μια τρύπα νερό...

Ο κόσμος έξω υποφέρει. Έχει υποστεί ένα σοβαρό σοκ καθώς βρίσκεται σε μακροχρόνια ανεργία χωρίς να βλέπει μπροστά του κανένα φως ελπίδας. Κι αυτό το σοκ τον έχει οδηγήσει στην κατάθλιψη. Και η κατάθλιψη είναι ότι χειρότερο μπορεί να βιώσει ο άνθρωπος. Χαμηλή αυτοεκτίμηση, έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτό μας, καμιά ελπίδα για κοινωνική συνύπαρξη...

Υπ' αυτήν την έννοια, ούτε η απόδραση του Ξηρού τον ενδιαφέρει, ούτε ο υποτιθέμενος σχεδιασμός για τα νέα θύματα του σε συνεργασία με τους νέους πυρήνες του χώρου, ούτε οι όποιες αντιδράσεις και καταγγελίες συγκρατουμένων του. Το έργο είναι πολυπαιγμένο. Το έχω ξαναδεί. Ακόμα και για μας τους δημοσιογράφους είναι υπόθεση ρουτίνας ανάλογα περιστατικά. Το έχουμε επισημάνει στο παρελθόν μέσα από την ίδια αυτή στήλη κι έχουμε εξηγήσει αναλυτικά το γιατί. Επομένως δεν υπάρχει λόγος να το κάνουμε για άλλη μια φορά.

Προσωπική εκτίμηση και μακάρι να πέφτω έξω, είναι ότι για άλλη μια φορά, τέτοια γεγονότα προκύπτουν όταν θέλουν να στρέψουν αλλού το ενδιαφέρον των πολιτών. Δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά τις ίδιες αυτές μέρες μας προέκυψε η έκθεση της επιτροπής προϋπολογισμού της Βουλής που λέει ξεκάθαρα ότι πρέπει να παρθούν κι άλλα μέτρα με τη μορφή μνημονίου, μέχρι τον Απρίλιο.

Τι σημαίνουν νέα μέτρα, υποθέτω το αντιλαμβάνεστε. Περισσότερη εξαθλίωση. Κι άλλα άτομα που οδηγούνται σε βίαιη φτωχοποίηση, κατεδάφιση της μεσαίας τάξης. Και ποια είναι η μεσαία τάξη; Είναι η ραχοκοκαλιά της κοινωνίας που έχει γονατίσει, καθώς υφίσταται στο πετσί της, αυτές τις πολιτικές που ασκούν σε βάρος τηςυ.

Δύσκολες εποχές, όπως και να το δει κανείς... Αναγκαία η όποια μορφής ενεργοποίηση σε κοινωνικές δράσεις. Ας τεθεί σε κουβέντα για προβληματισμό και είμαι βέβαιος ότι θα βρεθούν πολλές προτάσεις που σίγουρα θα φέρουν αποτέλεσμα...