Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
Επειδή η ελπίδα πεθαίνει πάντοτε τελευταία, οφείλουμε να αισιοδοξούμε για το 2014 με πολλές, βεβαίως, επιφυλάξεις. Διότι, ποια μπορεί να είναι τα όρια της αισιοδοξίας αυτής, όταν σε πρόσφατη δημοσκόπηση ένα ποσοστό που αγγίζει το 70 % θεωρεί ότι τα χειρότερα είναι μπροστά μας και επτά στους δέκα περιγράφουν το μέλλον με λέξεις όπως «καταστροφή», «στασιμότητα» και «κρίση».
Όσον αφορά την Ελλάδα που ακόμη περιδινείται, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε μια χώρα που έγινε κράτος με δανεικά και με δανεικά πορεύτηκε και πορεύεται, χωρίς όλο αυτό το τεράστιο διάστημα να έχει καταφέρει να αυξήσει την παραγωγική της βάση, κάτι που θα μείωνε τη δανειακή μας εξάρτηση και θα μας καθιστούσε λιγότερο ευάλωτους σε μια διεθνή οικονομική κρίση, που θα οδηγούσε σε πιστωτικούς περιορισμούς. Ας μην ξεχνάμε ότι στη Βουλή ο Μητσοτάκης, όταν ήταν πρωθυπουργός, είχε παρουσιάσει την εξόφληση του εθνικού ομολόγου της δεκαετίας του 1830! Μερικά χρόνια αργότερα, εξόφληση ομολόγου του 1897 είχε παρουσιάσει ο Πάγκαλος.
Κάπως έτσι κινούμαστε επί δεκαετίες. Κάπως έτσι κινούνται και άλλοι. Η διαφορά είναι ότι επί τόσα χρόνια μπορούσαμε να τα ξεπληρώνουμε, επειδή είχαμε κάποια στοιχειώδη κρατικά έσοδα. Τώρα, με την ύφεση, μας έλειψαν και αυτά. Όμως, για να μας δανείσουν οι αγορές ξανά, πρέπει να είναι σίγουρες, όχι αν κατεβάσαμε το έλλειμμα, αλλά αν παράγει η οικονομία μας χρήμα για να τους ξεπληρώνουμε τα τοκοχρεολύσια. Αυτό θέλουν οι αγορές, διότι και αυτές από αυτά που δανείζουν ζουν. Είναι αμφίβολο αν, με την ιστορική εμπειρία, θα μπορέσουμε να ξεφεύγουμε από το δανειακό σπιράλ με το οποίο μεγαλώσαμε ως κράτος.
Όμως, μια καλή αρχή, η οποία θα αποδώσει μετά από μια δύο γενιές, θα ήταν να αλλάξουμε το παραγωγικό μοντέλο της χώρας. Στις υπηρεσίες που προσφέρουμε και μπορούν να φέρουν συναλλαγματικά έσοδα όπως η ναυτιλία και ο τουρισμός, να έχουμε για τη μεν πρώτη το πλαίσιο που χρειάζεται ώστε να θεωρείται συμφέρουσας για τη χώρα, ως βάση της. Για τον τουρισμό, να επιβάλει το κράτος πλαίσιο που να τηρείται, ώστε ο παραγωγικός αυτός κλάδος, να είναι πραγματική βιομηχανία και όχι επιχειρήσεις «άρπα κόλα» για κέρδη μιας περιόδου και εκτεταμένη φοροδιαφυγή.
Συγχρόνως, να επανασυστήσουμε την αγροτική οικονομία και να περιορίσει το κράτος τον κομματικό συνδικαλισμό, έτσι ώστε, αν ευερεθιστεί κανένας ξένος κεφαλαιούχος να επενδύσει στη χώρα, να μην είναι δέσμιος του κάθε Βαλασόπουλου, Φωτόπουλου και τόσους άλλους που από τη θέση του συνδικαλιστή είδε ότι ο λαός είναι στην εξουσία.
Προϋπόθεση για όλα αυτά, είναι να υπάρχουν πολιτικοί που λένε την αλήθεια για τον τόπο και όχι για να χαϊδεύουν αυτιά για τους ίδιους...
