Γράφει ο Μανώλης Σκαρσούλης
ΜΙΧΑΗΛ ΛΙΑΠΗΣ (Ν.Δ.), ΚΙΜΩΝΑΣ ΚΟΥΛΟΥΡΗΣ (ΠΑΣΟΚ)
Ο λαϊκισμός δεν θα μπορούσε ποτέ να αποτελέσει το μεγάλο ατού ενός bon vivant της πολιτικής όπως ο Μιχάλης Λιάπης.
Συνέντευξη στο PLAYBOY ΝΟΕΜ.2003
Δεν ξέρω αν το στυλ μου είναι ευρωπαϊκό. Ένα είναι βέβαιο:δεν είναι επιτηδευμένο. Συμπεριφέρομαι και στην προσωπική και στην πολιτική μου ζωή όπως ακριβώς είμαι. Δεν προσποιούμαι. Πρέπει να ομολογήσω βεβαίως πως ο συνδυασμός της πολιτικής με την προσωπική ζωή δεν είναι πάντα εύκολο. Άλλες οι νόρμες της πολιτικής συμπεριφοράς, άλλο οι ανάγκες της προσωπικής ζωής. Η πολιτική σου εικόνα αρκετές φορές προσδιορίζει –για να μην πω παρασύρει-και την προσωπική σου συμπεριφορά. Πάντως, όσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο περιορίζονται για μένα τα «πρέπει» και αντικαθίστανται από τα «θέλω».
Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται ακόμα υπό διαμόρφωση. Δεν έχει κατασταλαγμένα πρότυπα. Είναι μια σμίξη αντιλήψεων, νοοτροπιών μιμητισμός. Η οικονομική μας πρόοδος, αναμφισβήτητη τις τελευταίες δεκαετίες, δεν αντιστοιχεί στην πολιτισμική μας πρόοδο. Γι’αυτό κι εγώ ως πολιτικός ιεραρχώ ως πρώτη ανάγκη την παιδεία. Μόνο με ποιοτική εκπαίδευση, εκσυγχρονισμό θεσμών και εξευρωπαϊσμό νοοτροπιών θα αντιστοιχίσουμε οικονομική και πολιτισμική πρόοδο. Αισθάνομαι λοιπόν, όχι ξένος στον τόπο μου, αλλά απόμακρος από αυτό το νέο στυλ, των «δήθεν» και των «καθωσπρέπει».
Κάποτε στην Ελλάδα υπήρχαν κοινωνικές τάξεις. Τώρα πια δεν υπάρχει αυτό. Υπάρχει μια ευρύτερη αξία και μια γρήγορη εξέλιξη που τα έχει παρασύρει όλα. Σε αυτή την εξέλιξη υπάρχει ένα πολιτισμικό και παιδευτικό κενό.
Η πολιτική απαξιώνεται καθημερινά. Κάποτε οι πολίτες έδειχναν σεβασμό στο δικαστή, στον αξιωματικό, στον καθηγητή πανεπιστημίου. Σήμερα θαμπώνονται από τον ηθοποιό, τον τραγουδιστή, τον παίκτη του «Big Brother». Επειδή ζούμε σε αυτή την κοινωνία του ευδαιμονισμού και της εικόνας, περισσότερο δίνουμε προσοχή στο «φαίνεσθαι» παρά στο «είναι».
Υπάρχουν πολλοί συνάδελφοι που δεν έχουν το βάθος, το εύρος της γνώσης ή ακόμη την ηθική ακεραιότητα που ο αξίωμα απαιτεί. Είναι, όπως λέω εγώ, «αφρόψαρα» και όχι «ψάρια του βυθού». Για ορισμένους μάλιστα η προβολή έχει γίνει αυτοσκοπός. Θυσιάζουν τη σοβαρότητά τους, στην εικόνα.
Έχουν γίνει «μαϊντανοί» σε όλες τις εκπομπές. Ενδίδουν στην εφήμερη εικόνα και όχι στην ποιότητα. Η εμφάνιση ΄’όμως για την εμφάνιση, χωρίς ουσία, χωρίς περιεχόμενο, με βαρετές επαναλήψεις και βαρύγδουπους νεολο-γισμούς, έχει ημερομηνία λήξης. Ο κόσμος πέφτει σε κορεσμό, με συνέπεια αυτοί να γίνονται βορά στην τηλεοπτική του βουλιμία.
Εγώ νομίζω πως η πολιτική, όπως την αντιλαμβάνομαι και την ασκώ, έχει να κάνει κυρίως με την πολιτική σχολή που φοίτησα. Γι’ αυτό και δε φιλοτεχνώ επιμελώς το προφίλ μου. Ο καθένας έχει τη δική του διαδρομή, τα βιώματά του και έχει επιλέξει έναν τρόπο ζωής. Δεν θα έλεγα πως η δική μου πολιτική συμπεριφορά αντιστοιχεί σε αυτό που λέμε απλουστευτικά «το παιδί του λαού». Αντιδρώ, ενεργώ και συμπεριφέρομαι όπως πιστεύω για το καλό της παράταξης και του τόπου. Και λέω τα πράγματα με το όνομά τους.
Αν τώρα, αυτό έχει αντίκτυπο στην εκλογική βάση και δίνει ψήφους ή όχι, μικρή σημασία έχει για μένα. Εντάχτηκα στην πολιτική για να προσφέρω και όχι για να ικανοποιήσω στοιχεία της φιλαυτίας μου. Πάντως, ο κόσμος που με τιμά με την ψήφο του δείχνει να αναγνωρίζει τη σχέση που έχω με την πολιτική.
Δυο είναι οι βασικές παράμετροι για το επιτυχές αποτέλεσμα των εκλογών (Μαρτίου 2004).
Η πρώτη είναι νομοτελειακή. Είναι η κόπωση που έχει προκαλέσει το ΠΑΣΟΚ στο εκλογικό σώμα. Είναι μια αβάντα για τη Ν.Δ. Επιτέλους τους βαρέθηκε ο κόσμος! Έχουν απογοητεύσει το λαό με την αλαζονεία της εξουσίας, αυτό που λέμε εμείς «καθεστωτική συμπεριφορά». Αυτό θα το πληρώσουν διότι ο κόσμος δεν ανέχεται αυτή την έπαρση. Κι αυτή λοιπόν είναι η αρνητική ψήφος που θα ζήσουμε.
Εμείς ζητάμε τη θετική ψήφο –να εμπιστευτεί ο κόσμος το εκλογικό μας πρόγραμμα. Διότι δεν θέλουμε μια ευκαιριακή νίκη. Θέλουμε την επόμενη μέρα να σταθεί ο κόσμος δίπλα μας. Θέλουμε ένα κοινωνικό μέτωπο, σταθερό, μάχιμο και κυρίως συνεπές με την ψήφο του. Όχι να μας στηρίζουν την Κυριακή των εκλογών και να μας εγκαταλείπουν την Δευτέρα.
Είναι πρόκληση για τη Ν.Δ.: να αντισταθούμε στον πειρασμό. Να αλλάξουμε αυτόν το σημερινό διεφθαρμένο κώδικα, ηθικής, οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής συμπεριφοράς. Αυτό είναι το μεγάλοι στοίχημα για μας. Το σίγουρο είναι πως εμείς διαθέτουμε την πολιτική βούληση για να αλλάξουμε αυτή την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της σήψης, της αρπαχτής και του βολέματος. Με τη δική μας προσωπική συμπεριφορά μπορούμε να παραδειγματίσουμε σωστά τον κόσμο.
Το ιδανικό σενάριο ξεκινάει με μια μεγάλη πλειοψηφία στις εκλογές και μια ισχυρή κυβέρνηση για να μπορεί να κάνει τις βαθιές μεταρρυθμίσεις που απαιτούν οι καιροί.
Τρείς είναι οι βασικές μας προτεραιότητες : η επανίδρυση του κράτους, μια δυναμική πορεία ταχείας οικονομικής ανάπτυξης και η επένδυση στην παιδεία. Για να τα κάνει όλα αυτά όμως, πρέπει, πρωτα απ’ όλα να αποκτήσει δημόσια διοίκηση αξιόπιστη και παραγωγική. Και ασφαλώς έντιμη. Υπηρέτη των πολιτών και όχι δυνάστη. Από εκεί, λοιπόν, θα ξεκινήσουμε. Η σημερινή δημόσια διοίκηση είναι τροχοπέδη. Να σας δώσω ένα παράδειγμα. Για να πάρεις μια άδεια για μια νέα επιχείρηση, θα πρέπει να αντιμετωπίσεις απέραντη γραφειοκρατία, πάνω από 20 υπογραφές και σπατάλη χρόνου –για να μη μιλήσουμε για το φακελάκι, το «γρηγορόσημο».
Πρόγραμμα έχουμε, θέσεις έχουμε, προτείνουμε λύσεις, αλλά, για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω αν πραγματικά ο κόσμος γνωρίζει τι θα κάνουμε . Κι εδώ η Ν.Δ. χρειάζεται να κάνει μεγάλη προσπάθεια. Μπορούμε να βελτιώσουμε κατά πολύ την εικόνα μας, παρόλο90 που ζούμε σε «επικοινωνιακό εχθρικό περιβάλλον».
Οι πολιτικές μάχες δεν κερδίζονται με εξειδικευμένες προτάσεις. Ήμουν το 1997 στην Αγγλία, όπου ο Μπλέρ κέρδισε τις εκλογές με τρείς κουβέντες.
«Σχολεία, σχολεία, σχολεία!». Δεν μπορείς να δεσμεύεσαι υπέρμετρα για ένα μέλλοντα χρόνο, που δεν ξέρεις τι θα παραλάβεις και δεν ξέρεις ποιες θα είναι οι ανάγκες της εποχής. Άλλο να βάλεις ένα πλαίσιο αρχών και μελλοντικών πολιτικών ως αντιπολίτευση κι άλλο να γνωρίζεις ως κυβέρνηση με λεπτομέρεια τα προβλήματα του υπουργείου σου.
Ιδέες έχουμε και ικανά πρόσωπα διαθέτουμε. Κατηγορεί το ΠΑΣΟΚ τη Ν.Δ. πως δεν έχει στελέχη. Μπορεί ένα κόμμα που εκπροσωπεί σχεδόν το ήμισυ του λαού να μην έχει στελέχη; Μόνο από την κοινωνία να ψάξεις τους καταξιωμένους επαγγελματίες οπαδούς της Ν.Δ. ιδού τα στελέχη μας.
Με πανστρατιά. Με μια ενωμένη ισχυρή κεντροδεξιά, που θα αγκαλιάσει όλα στα στελέχη της. Εκείνοι που έχουν απομακρυνθεί, αν εκφράσουν την επιθυμία τους να επιστρέψουν, είναι ευπρόσδεκτοι. Εδώ τείνουμε χείρα συνεργασίας σε ψηφοφόρους άλλων κομμάτων…
Το όνομα και το τζάκι παίζουν ρόλος την πολιτική αναμφίβολα. Διευκολύνθηκα πολύ στα πρώτα μου πολιτικά βήματα. Μην κρυβόμαστε λοιπόν πίσω από το δάχτυλό μας. Το επίθετο και η καταγωγή έχουν σημασία. Βεβαίως, αυτό είναι για την αφετηρία, διότι στην συνέχεια αρχίζει η σύγκριση. Ο κόσμος σε κρίνει αυστηρότερα.
Η διαχωριστική γραμμή την οποία δεν ξεπερνώ ποτέ στην πολιτική που ασκώ είναι να μην βλάψω το κόμμα και την κοινή προσπάθεια. Όλα όσα έχω κάνει –και οι διαφορές που είχα με τον Μητσοτάκη παλαιότερα και με τον Έβερτ-τα έκανα γιατί αυτά που πίστευα τα έλεγα δημόσια, φωναχτά και τα στήριζα μαχητικά. Κι αυτή είναι η δημοκρατία, διάλογος, σύγκρουση, ζύμωση, αλλά τελικά συναίνεση. Και ασφαλώς σύνθεση. Έτσι είναι η παιδεία μου.
ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ – ΕΞΑΠΑΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥ ΛΑΟΥ
Και πάλι δεν μπορώ να αποφύγω την κριτική που θα τους έκανε ο Μέγας Άρχων, αν αεριζόταν σε καθεστώς ελευθερίας.
Κρινεί τους πτωχούς του λαού και σώσει τους υιούς των πενήτων και ταπεινώσει συκοφάντων.
Μετά τις άοκνες προσπάθειες των σωτήρων μας, που ασφαλώς αποσκοπούν στην σωτηρία μας στην μέλλουσα ζωή, νομίζω ότι οι αλγεβρικές εξισώσεις της οπισθιολογίας δεν υστερούν του σωτηρίου εξ εργολαβίας σωστικού έργου.
Η εξίσωση της οπισθιολογίας
Αγαπημένο και αρχετυπικό θέμα κουβέντας μεταξύ των ανδρών : η οπισθιολογία. για πολλούς, τα οπίσθια εκφράζουν την πεμπτουσία της ανθρώ- πινης ανατομίας, ανάλογη με εκείνη που διαθέτουν τα περισσότερα supermo- dels βραζιλιάνικης κοπής. Για άλλους όμως αποτελούν αντικείμενο εξονυχιστι-κής μελέτης και παρατήρησης. Ο Ντέϊβοντ Α. Χολμς, ψυχολόγος στο Πανεπι-στήμιο του Μάντσεστερ, δεν του είχε περάσει από το μυαλό του να μελετήσει την οπίσθια ανθρώπινη ανατομία, ώσπου ένας υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων των ιπποδρομιών τον ρώτησε αν ήταν δυνατόν να υπολογιστεί επιστημονικά ποιος θα ήταν ο ιδανικός πισινός ενός τζόκεϊ. Ο Χολμς γνώριζε ότι δεν ήταν εύκολο εγχείρημα. Ο πισινός είναι ένα ανεξάντλητο θέμα καταλήγει. Η εξίσωση που περιγράφει ποιοτικά τα θηλυκά οπίσθια, σύμφωνα με τον Χολμς είναι :
(S + C) X (B + F)
T – V
όπου S = γενικό σχήμα
C = κυκλικότητα
Β =παράγοντας αναπήδησης
Τ =υφή επιδερμίδας
V = κατακόρυφη αναλογία
Οι αριθμητικές τιμές που εισέρχονται στην εξίσωση προέρχονται από μια λίστα περιγραφών. Για παράδειγμα, για τον υπολογισμό του Β΄ «ύστερα από ένα ελαφρό τίναγμα με το δάχτυλο το οπίσθιο ταλαντεύεται για 30 δευτερόλεπτα και σου δίνει την τιμή 2, ενώ «κατά τη διάρκεια αεροβικής άσκησης δεν τρεμοπαίζει» και δίνει την τιμή 5. Κατά τον Χολμς, η εξέταση των οπισθίων είναι μια εξαιρετικά σοβαρή υπόθεση.
Ξεκινώντας από τη λογική βάση ότι για να αξιολογήσουμε έναν πισινό πρέπει να τον δούμε, κι επειδή δεν είναι εύκολο να ξεβρακώσεις, χιλιάδες ανθρώπους, οι ερευνητές, μαζί με τα ερωτηματολόγια, υποβάλανε και τα σχέδια δέκα διαφορετικών πισινών, σε άντρες και γυναίκες ηλικίας από 18 μέχρι 50 ετών. Τα σχέδια ήταν μόνο γυναικείων πισινών, επειδή γι’ αυτούς ενδιαφέ- ρονταν το εργοστάσιο. Επρόκειτο, δηλαδή για πισινούς στην υπηρεσία των πωλήσεων.
Γενικά οι ερευνητές, σημείωσαν ότι οι άνθρωποι με ωραίους κώλους θριαμβεύουν στη ζωή. Οι όμορφοι πισινοί ανήκουν σε ανθρώπους δραστή-ριους, έξυπνους και αποφασιστικούς. Ειδικότερα όμως ο πισινός που θεωρείται σέξι πρέπει να διαθέτει και ορισμένα άλλα προτερήματα: οι γλουτοί να είναι περισσότερο γεμάτοι, χωρίς να πλησιάζουν τον τύπο του τεμπέλη, και οι μηροί να είναι σχετικά λεπτοί. Οι πισινοί αυτού του είδους ανήκουν συνήθως σε ανθρώπους εξωστρεφείς. Από την έρευνα φάνηκε ακόμη ότι οι άνθρωποι με μεγάλη καρδιά έχουν και μεγάλο πισινό.
Μια έρευνα με τον τίτλο «Ο κώλος στη διαφήμιση» θα απαιτούσε μακρόχρονη εργασία από πλήθη μελετητών.
Πριν επέλθει ο μοιραίος κορεσμός ο λεγόμενος δυτικός κόσμος φάνηκε να μετατρέπει τα οπίσθια των γυναικών σε άξονα της ύπαρξής του και την οπή σε ομφαλό της γης. Ξαφνικά ο κώλος θεωρήθηκε ο μόνος και υποχρεωτικά in και όλα τα άλλα βρέθηκαν out! Ακραιφνείς εμπορικές και αφιλοσόφητες υπερβολές. Kiss my ass! που θα ΄λεγαν και οι Αμερικάνοι. Και θα είχαν δίκιο !
