Της Βλασίας Μιχαηλίδου – Τριπολιτάκη
Φιλολόγου, Ιστορικού M.Sc.
Με τον ορισμό του τίτλου του σημερινού άρθρου θα ήθελα να επισημάνω την μεγαλύτερη αντίφαση, που βιώνει η ελληνική κοινωνία δεκαετίες τώρα. Η αντίφαση αυτή συνίσταται στην εξίσωση την πολιτικής του Νεοελληνικού κράτους με την επιστήμη της εξαπάτησης του λαού. Κι, αν η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα που απαιτεί ήθος, πολιτισμό ψυχής κι υψηλές αξίες, το σημερινό πολίτευμα που επικρατεί ομοιάζει περισσότερο προς την Αθλιοκρατία κι έχει ως βασικό σύνθημα τη σαρκαστική φράση του Μπ. Μπρεχτ «πρώτα έρχεται η μάσα κι έπειτα η ηθική». Και δυστυχώς, μείναμε μόνο στη μάσα, δίνοντας πρόσφορο έδαφος στην ευδοκίμηση κλίματος ηθικής παραλυσίας.
Χορός εκατομμυρίων ευρώ από τα δημόσια ταμεία και τις δημόσιες τράπεζες στους προσωπικούς λογαριασμούς των πολιτικών ταγών και των κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών σε βάρος πολιτών, που βλέπουν καθημερινά την τελευταία πενταετία τον οικογενειακό τους προγραμματισμό να ναυαγεί σε μία φουσκοθαλασσιά χρεών, χαρατσιών και κάθε είδους φόρων. Κυνηγάνε να κλείσουν φυλακή τον έμπορο, που η κρίση τον κατέστησε αδύναμο να ρυθμίσει τις οικονομικές του οφειλές ή παίρνουν το σπίτι από τον άνεργο, που δεν μπορεί πλέον να πληρώνει τις δόσεις του δανείου. Από την άλλη φοροδιαφεύγουν χιλιάδες επιχειρηματίες με off sores. Έχουν σκάφη ελλιμενισμένα στην Ολλανδία, ενώ οι ίδιοι δηλώνουν μηδενικά εισοδήματα. Και το πιο εκνευριστικό, να δίνονται στη δημοσιότητα τα ονόματα τους (βλέπε λίστα Λαγκάρντ) και να μην εισπράττει ούτε ένα ευρώ το Ελληνικό κράτος από αυτούς. Έλεος πια μ΄ αυτό το θράσος! Οι πολιτικές ατασθαλίες έχουν εξωθήσει την ελληνική κοινωνία στα άκρα, καθιστώντας την υπόδουλη σ΄ ένα αέναο χρέος, που εξυπηρετεί τους πανταχόθεν μνηστήρες της πολυπόθητης Πηνελόπης, με την σημαντικότατη προίκα φυσικού πλούτου (σε φυσικό αέριο, πετρέλαιο, χρυσό, ζεόλιθο κι άλλα ορυκτά).
Οι πολιτικοί μας απρόθυμοι, άτολμοι και, δυστυχώς, χειραγωγούμενοι από ξένα κέντρα εξουσίας ασκούν την πολιτική των υποχωρήσεων σε όλα τα κρίσιμα θέματα για τη χώρα (εθνικά, ενεργειακά, μισθολογικά, κ.ά). Το σκηνικό της ανέχειας με τους 1,5 εκ. ανέργους, ανασφάλιστους, τους εκατοντάδες απόρους, ρακένδυτους, άστεγους δεν φαίνεται να πτοεί τους υπηρέτες των ιδίων και ξένων συμφερόντων. Έχουμε τα μαύρα μας τα χάλια, γιατί γίναμε χαλιά να μας πατήσουν. Τώρα θέλουν να μολύνουν τη θάλασσά μας και με τα χημικά όπλα της Συρίας. Ας σταματήσει πια αυτή η πολιτική της αναισχυντίας! Ας τεθεί ως βασικός στόχος για το νέο έτος η διάφανη λειτουργία της Δημοκρατίας, η ενδυνάμωση του κράτους δικαίου και η καταπολέμηση της διαφθοράς σε κάθε κοινωνικό τομέα. Μόνο τότε η πολιτική θα γίνει η επιστήμη που διακήρυττε ο μεγάλος Έλληνας φιλόσοφος.
Απαιτούνται ισχυρά θεσμικά αντίβαρα ελέγχου, που θα εποπτεύουν την κομματική και κρατική νομενκλατούρα (την προνομιούχο ηγετική πολιτική - κοινωνική τάξη των κρατικών και οικονομικών αξιωματούχων). Κυρίως, όμως απαιτείται η ανάδειξη του πατριωτικού αισθήματος ως βασικού άξονα άσκησης πολιτικής. Είναι επιτακτική ανάγκη να υπάρξει εθνική συνεννόηση, για να δοθεί μια λύση στο δράμα της Ελλάδας, επωφελούμενοι και την περίοδο της προεδρίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ιρλανδία αποκατέστησε την εθνική της υπερηφάνεια, αποχαιρετώντας Τρόικα και μνημόνια. Ας οραματιστούμε μια άλλη πολιτική, με βασικό στόχο το εθνικό συμφέρον. Μόνο έτσι, θα υπάρξει ανάκαμψη στη χώρα μας κι ευημερία στην ατομική μας ζωή. Κι όταν εμείς ξαναβρούμε τις απολεσθείσες αξίες, τότε θα ανακτήσουμε την ικανότητα να αναδείξουμε ένα νέο Νικόλαο Πλαστήρα.
Κλείνω με δύο από τα πολλά αξιοσημείωτα περιστατικά που πιστοποιούσαν το ακέραιο ήθος του πρωθυπουργού Πλαστήρα, ο οποίος ζούσε σ΄ένα ενοικιαζόμενο δωμάτιο και κοιμόταν σε ράντζο, γιατί έδινε τα λεφτά του σε ορφανά και άπορους. Αφιερωμένα στους σημερινούς εθνοσωτήρες:
«Kάποτε, ο στενός του φίλος Γιάν. Μοάτσος, είχε πάρει την πρωτοβουλία να του εξασφαλίσει μόνιμη στέγη, για να μην περιφέρεται εδώ και εκεί σε ενοικιαζόμενα δωμάτια. Πήγε λοιπόν σε μία τράπεζα και μίλησε με τον διοικητή. "Τι;" απόρησε εκείνος. ''Δεν έχει σπίτι ο Πλαστήρας; Βεβαίως και θα του δώσουμε ό,τι δάνειο θέλει και μάλιστα με τους καλύτερους όρους''! Ο Μοάτσος έτρεξε περιχαρής στον Πλαστήρα, του το ανήγγειλε και εισέπραξε την αντίδραση: ''Άντε ρε Γιάννη, με τι μούτρα θα βγω στο δρόμο, αν μαθευτεί πως εγώ πήρα δάνειο για σπίτι;'' Έσκισε το έντυπο στα τέσσερα και το πέταξε.
Ο εκδότης Δημ. Λαμπράκης δώρισε κάποια στιγμή στον Πλαστήρα ένα ωραίο χρυσό στυλό κι αφού ο στρατηγός κάλεσε τον φίλο του Ανδρέα του λέει: "Εγώ δεν βάζω χρυσές υπογραφές. Μου φτάνει το στυλουδάκι μου. Να το στείλεις πίσω. - Μα θα προσβληθεί. - Δεν πειράζει. Δεν θέλω δώρα Ανδρέα. Γιατί τα δώρα φέρνουν και αντίδωρα"!»
