ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ

E-mail: [email protected]

http://soixantedix.blogspot.com/

Κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και νομίζεις ότι αυτό που βλέπεις είναι ο εαυτός σου. Φτιάχνεις τα μαλλιά σου, ψάχνεις στους πόρους του προσώπου σου την επίδραση της κρέμας νυκτός και αισθάνεσαι ικανοποιημένη με το αποτέλεσμα. Βάφεσαι, φτιάχνεις τα φρύδια σου, βάζεις «eye liner», ψεκάζεις το άρωμά σου στον αέρα και «περνάς σφαίρα» από μέσα, φοράς το καλό σου ταγέρ κι εκείνο το ροζ φουλάρι που σου πάει, βάζεις την καλή γόβα σου, ρίχνεις μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη κάνοντας ένα γύρο γύρω από τον άξονά σου και βγαίνεις έξω. Πας στη δουλειά σου, στα ψώνια σου, στο γάμο του φίλου σου, στο τραπέζι της κολλητής σου, δεν έχει σημασία τελικά που πας. Σημασία έχει σε ποιόν ή ποιούς απευθύνεσαι και πως σε βλέπουν εκείνοι. Η ουσία δεν έγκειται σε αυτό που βλέπεις εσύ, αλλά σε αυτό που εισπράττουν οι άλλοι. Η δική σου κατεύθυνση -για σένα- είναι σωστή, αλλά η απεύθυνση στο «κοινό σου» δεν ήταν αυτό που εσύ φανταζόσουν. Κρίμα, γιατί περίμενες το θαυμασμό, την αποδοχή, την επιβράβευση, το άηχο χειροκρότημα των άλλων. Ατύχησες κι αναρωτιέσαι: «ποιά τελικά είσαι;  «Εκείνη που είδες στον καθρέφτη βγαίνοντας ή εκείνη που αντίκρισαν οι άλλοι μόλις σε είδαν; Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Μην απελπίζεσαι.  Σκέψου ότι δεν θα μπορούσε να γίνει κάτι διαφορετικό, μια και οι άλλοι δεν έχουν τα ίδια μάτια με σένα.

Η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας είναι «προς το μάλλον» λανθασμένη με την παραδοχή ότι δεν είμαστε αντικειμενικοί στην ατομική μας αξιολόγηση. Συνεπώς, πλην σπανίων περιπτώσεων, οι αξιολογήσεις των άλλων δεν συμπίπτουν με τη δική μας. Φυσικό είναι.  Αυτό που εμείς «γράψαμε» πάνω μας, μεταφράστηκε διαφορετικά από τους άλλους. Η εικόνα μας έγινε ένα αντικείμενο σε διήθηση από τα φίλτρα της κοινωνίας στην οποία απευθυνθήκαμε. «Πατήσαμε» πάνω στη δική μας θεωρία και ανακαλύψαμε ότι οι άλλοι δεν μπορούν να τη μετουσιώσουν σε πράξη. Το δικό μας είναι για τους άλλους ξένο. Κι όταν το ξένο των άλλων είναι αδιαμφισβήτητα ακατανόητο, ανοίκειο, μη γνώριμο, στρυφνό και δυσνόητο, τότε η μετάφραση δεν μπορεί να γίνει, όχι τουλάχιστον με τους όρους που εμείς θα θέλαμε. Το έργο του κάθε μεταφραστή συνίσταται στην διαπραγμάτευση της διαφοράς των δύο ακροατηρίων, των δυο πόλων της απεύθυνσης: του εαυτού μας και των άλλων. Ο μεταφραστής εισβάλλει και στους δύο αυτούς χώρους και στέκει στη μέση αυτής της διαφοράς. Με δυο λόγια για το πρώτο ακροατήριο η πηγή της εικόνας είναι κατανοητή, ενώ για το δεύτερο ακατανόητη.

Μην προβληματίζεστε φίλες και φίλοι. Αυτό συμβαίνει τις περισσότερες φορές όταν δεν είμαστε ο εαυτός μας, όταν θέλουμε να μιμηθούμε άκριτα κάποιον άλλον, όταν δεν έχουμε συναίσθηση της πραγματικής μας αξίας και γενικά όταν «καβαλήσουμε το καλάμι»  και η «φούντα του καλαμιού» είναι πίσω μας και δεν την βλέπουμε την ώρα που «βγάζει τα μάτια» των άλλων. Είτε απευθυνόμαστε ατομικά σε κάποιο πρόσωπο, είτε επαγγελματικά στους υφισταμένους μας, είτε κοινωνικά στον περίγυρό μας, ένα πράγμα πρέπει να έχουμε πάντα στο μυαλό μας: να είμαστε ο εαυτός μας χωρίς περικοκλάδες, αστερίσκους, υποσημειώσεις και παραπομπές. Να αποδεχτούμε τις δυνάμεις μας, να συνειδητοποιήσουμε την ηλικία μας και τις επιπτώσεις της φθοράς μας, να μην πετάμε πολύ ψηλά, να κρατάμε «μικρό καλάθι» και γιατί όχι; να συμβιβαστούμε με λιγότερα από όσα ενδεχομένως αξίζουμε. Και κάτι ακόμα: να απευθυνόμαστε με γνησιότητα χαρακτήρα και ψυχής σε εκείνους που αγαπάμε και όχι σε εκείνους που φαίνονται ή είναι σημαντικοί, τρανοί και μεγάλοι. Γιατί «όποιος ξεχνά τους εδικούς και περπατά με ξένους, τους ξένους κάνει εδικούς και τους δικούς του ξένους».