Ο Ολάντ ερωτεύτηκε. Και σκέψου ότι ακόμα δεν καταλάγιασε η σκόνη που σήκωσε ο Ομπάμα στην κηδεία του Μαντέλα, φλερτάροντας τη Δανή Πρωθυπουργό.

Συνεχίζουμε την παράδοση της θέασης από την κλειδαρότρυπα στην κρεβατοκάμαρα των πολιτικών και τρώμε και το κουτόχορτο μας βλέποντας τις ειδήσεις...

Είμαι απ’ αυτούς που ουδέποτε κατάλαβα γιατί ο ιδιωτικός βίος των δημόσιων λειτουργών και δη των πολιτικών θα έπρεπε να μας αφορά, να τον βάζουμε στο μικροσκόπιο και να έχουμε άποψη για τους έρωτες, τα πάθη και τα μίση τους. Άσε που μεταξύ μας μύθοι είναι τα πιο πολλά. Εγώ θέλω να ασχολούμαι με το εάν και σε τι βαθμό ένας πολιτικός έχει συναίσθηση της ευθύνης του και πως διαχειρίζεται και αξιοποιεί στο βέλτιστο την εξουσία που του δώσαμε....

Μ' αυτά κι αυτά όμως ανάθεμα κι αν πρόσεξε κανείς ότι ο Ολάντ πούλησε "επανάσταση" στους Γάλλους προεκλογικά, και μετά έγινε δεξιότερος των δεξιών. Ανάθεμα αν κανείς θυμάται ότι μιλούσε για "Περισσότερη Ευρώπη", "Λιγότερο Κράτος" , κοινή φορολογία, ότι πρέσβευε την απλοποίηση της νομοθεσίας και έβλεπε ευνοϊκά την υιοθέτηση ενιαίας μεταναστευτικής πολιτικής στα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αλλά το ακόμα χειρότερο είναι ότι ο αιώνιος αντίπαλος Ντομινικ Στρως Καν συνελήφθη με αφορμή το ροζ σκάνδαλο με την καμαριέρα και βγήκε από τη μέση σε μια νύχτα. Θυμάται μήπως κανείς ότι ο εν λόγω κύριος ήταν ο άνθρωπος που σθεναρά προωθούσε την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους κι αν είχε παραμείνει στην ενεργό πολιτική, πιθανά και να μην είχαμε τώρα την οικτρή αυτή οικονομική ύφεση που έχουμε;

Αλλά είπαμε, αυτά δεν είναι πιπεράτες διαπιστώσεις... Καταλαβαίνετε τον τίτλο του άρθρου λοιπόν, από επανεκτέλεση γνωστού λαϊκού άσματος σε ποπ εκδοχή . Όπως κι η μοίρα μας...