ΕΙΝΑΙ ΔΕΙΛΙΑ ΝΑ ΑΝΑΘΕΤΕΙΣ ΣΕ ΜΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΝΑ ΕΚΔΙΚΗΘΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΤΩΧΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ ΝΑ ΚΑΘΕΣΑΙ ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΚΑΙ ΝΑ ΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΕΙΣ
Το ίδιο βέβαια ισχύει και για όλους όσους κάθονται στο καναπέ και περιμένουν ότι κάποιο κόμμα ή βουλευτής θα του λύσει το πρόβλημα της επιβίωσης
«Εδώ που έχουμε φτάσει, δεν υπάρχει πια κανένα περιθώριο ούτε για αυταπάτες ούτε για μοιρολατρίες. Αν δεν θέλουμε να γίνουμε συνεργοί στην καταστροφή που επέρχεται πρέπει να σημάνουμε κατεπειγόντως γενικό συναγερμό, να κινητοποιήσουμε κάθε διαθέσιμη δύναμη αντίστασης και ταυτόχρονα να αρχίσουμε πυρετώδεις προετοιμασίες για μια σύγκρουση με το σύστημα εκμετάλλευσης.
Περισσότερο κι από ειρωνεία της ιστορίας είναι… τραγωδία της ιστορίας ότι, μετά από 40 χρόνια, το σύνθημα των εξεγερμένων του Πολυτεχνείου «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία» όχι απλώς παραμένει επίκαιρο, αλλά είναι σήμερα πιο επίκαιρο από ποτέ. Κι όποιος αμφιβάλλει, ας αναρωτηθεί: μήπως δεν είναι τώρα που λέμε περισσότερο κι από τότε το ψωμί ψωμάκι;…
Μετά τον Β παγκόσμιο πόλεμο νομίζαμε ότι πάμε μπροστά και ξαφνικά να ανακαλύπτουμε ότι δεν έχουμε κάνει παρά έναν κύκλο και ξαναβρισκόμαστε εκεί από όπου ξεκινήσαμε…
Δίκαια λοιπόν αναρωτιόμαστε: τι απέγινε η τυφλή πίστη που καλλιέργησε το καπιταλιστικό σύστημα για την «νομοτέλεια της προόδου», που τόσο ταλαιπώρησε, και ταλαιπωρεί, την Αριστερά όλων των αποχρώσεων; Σε μια περίοδο που τα χθεσινά «αδιανόητα» -από την ανεργία του 30% μέχρι την κατάργηση του 8ωρου και των συλλογικών συμβάσεων και από την προελαύνουσα Χρυσή Αυγή μέχρι τους μισθούς των 200-300 ευρώ- στοιχειώνουν την καθημερινή μας πραγματικότητα, είναι πια ώρα όχι απλώς να πετάξουμε τη «νομοτέλεια της προόδου» στον κάλαθο των αχρήστων, αλλά και να ετοιμαστούμε για κάθε ενδεχόμενο, ακόμα και το χειρότερο, το πιο ασύλληπτο και αγριανθρωπικό. Από εδώ και πέρα τα πάντα είναι, δυστυχώς, δυνατά.
Μόνο που, στον φετινό χειμώνα, αυτό το «ασύλληπτο και αγριανθρωπικό» ενδεχόμενο δεν φαντάζει πια τόσο μακρινό. Την ώρα που το ακροδεξιό τσουνάμι που ετοιμάζεται να σαρώσει την ήπειρό μας είναι κιόλας τόσο ορατό, που ακόμα και ο Μπαρόζο των Βρυξελλών δεν αμφισβητεί την έλευσή του στους λίγους επόμενους μήνες, οι μεγάλες πολιτικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις των Ευρωπαίων μισθωτών που, λογικά, θα έπρεπε να σημάνουν γενικό συναγερμό, μοιάζουν άβουλες και ανήμπορες και δείχνουν να σταυρώνουν τα χέρια περιμένοντας μοιρολατρικά να έλθει το μεγάλο κακό.
Αλίμονο, δεν πρόκειται όμως μόνο για τα –τόσο αναμενόμενα– θηριώδη ποσοστά της ακροδεξιάς που θα βγάλουν οι κάλπες τη νύχτα των ευρωεκλογών του προσεχούς Μαΐου. Πρόκειται, κυρίως, για το βαθύ ρίζωμα αυτής της ακροδεξιάς στις περισσότερες από τις ευρωπαϊκές κοινωνίες μας, για την επιδημία του πιο θανατερού ρατσισμού που σαρώνει τις ευρωπαϊκές μας πόλεις, από τη Μόσχα και το Κίεβο μέχρι τη Βουδαπέστη, το Παρίσι και την Αθήνα, για τα προεόρτια της γενικής επίθεσης ενάντια στην ίδια την ύπαρξη της Αριστεράς και των οργανώσεων των εργαζομένων που πληθαίνουν από μέρα σε μέρα…
Είναι που ο ανοιχτός και βίαιος ρατσισμός δεν φωλιάζει πια αποκλειστικά και μόνο στην πολιτική ακροδεξιά αλλά διαπερνάει πια όλα τα κόμματα, όλες τις ηγεσίες τους, και εκφράζεται μαζικά και καθημερινά με τρόπους που μας ξαναφέρνουν πίσω στη δεκαετία του 1930: ίδιο κυνήγι ολάκερων κοινοτήτων-αποδιοπομπαίων τράγων (τότε οι Εβραίοι, τώρα οι Ρομά και οι μετανάστες, και τώρα τελευταία τους βαλκάνιους λαούς που τάχα απειλούν το κοινωνικό κράτος των Βορειοευρωπαίων), που προσφέρονται από τους μαθητευομένους μάγους της εξουσίας, βορά στη λαϊκή απελπισία που θρέφουν οι βάρβαρες πολιτικές λιτότητας και η διαφθορά των ελίτ.
Και όλα αυτά ενώ η Αριστερά –πλην απειροελάχιστων εξαιρέσεων- δείχνει ανίκανη να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, κολλημένη στον κοινοβουλευτικό κρετινισμό.
Ωστόσο, εδώ που έχουμε φτάσει, δεν υπάρχει πια κανένα περιθώριο ούτε για αυταπάτες ούτε για μοιρολατρίες. Αν δεν θέλουμε να γίνουμε συνεργοί στην καταστροφή που επέρχεται πρέπει να σημάνουμε κατεπειγόντως γενικό συναγερμό, να κινητοποιήσουμε κάθε διαθέσιμη δύναμη αντίστασης .Το ποιο βασικό που οφείλουμε να κάνουμε άμεσα είναι να αποτινάξουμε από πάνω μας τις εύκολες λύσεις , να ξεχάσουμε ότι κάποιος άλλος θα λύσει το πρόβλημα μας και μείς θα καθόμαστε στον καναπέ μας. Η λύση δεν είναι εύκολη αν όμως σπάσουμε τον φόβο την ανασφάλεια μας και διεκδικήσουμε το δικαίωμα στη ζωή, στον έρωτα, στις καλές σχέσεις, σε ένα ανθρώπινο περιβάλλον θα βρούμε τρόπους μη κανιβαλικούς να επιβιώσουμε, και να φτιάξουμε ένα κόσμο πραγματικά ελεύθερο και δημοκρατικό χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο..
Ο φασισμός δεν αμφισβητεί το σύστημα που δημιουργεί την φτώχεια ,σφάζει εξοντώνει τους φτωχούς (τους μετανάστες –τον Φύσα) και όσοι απομείνουν τους θέλει φοβισμένους σκλάβους στην υπηρεσία της ολιγαρχίας των εφοπλιστών – κεφαλαιοκρατών
ΗΛΙΑΚΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ
