Μέχρι τα μέσα του περασμένου αιώνα, οι κτηνοτρόφοι πηγαίνανε τα κοπάδια τους στα χειμαδιά. Ειδικά στα Σφακιά, χόρτα δε βγάζει ο τόπος. Για να διαθέτουνε κτηνοτροφές, δεν είχανε λεφτά να τις αγοράζουνε, αυτοκινητόδρομοι δεν ήτανε να τις μεταφέρουνε, υπόστεγα δεν είχανε να τις ταϊζουνε και καταναγκαστική λύση ήτανε το χειμαδιό.
Κάθε χρόνο καθίζανε και κάνανε Χριστούγεννα στα σπίτια τους και μετά πηγαίνανε στα χειμαδιά και κάνανε μέχρι τέλους Μαρτίου. Εμένανε σε κακόσπιτα που τα λέγανε «κατούνες». Δεν είχανε πολλή επικοινωνία με κόσμο. Δεν είχανε τότε ούτε ένα τραζιστοράκι να ακούσουνε λίγη μουσική ή κανένα νέο. Για να σπάσει λίγο η ανία για ελάχιστο υποκατάστατο της ψυχαγωγίας άλλοτε τραγουδούσανε, άλλοτε αστειεύανε μεταξύ τους και καμιά φορά προσπαθούσε ο ένας να ρίξει τον άλλο σε γκάφα για να γελάσουνε όλοι. Σε κάθε κατούνε μένανε συνήθως 3-4 άτομα.
Άμα ήτανε στην παρέα κανείς «μεσοκακόμοιρος» τον είχανε σαν αντικείμενο ψυχαγωγίας.
Σε μια κατούνα κάνανε κάπου – κάπου «τη μακρέ χέρα» και αρπούσανε κανένα αρνάκι από τα ξένα κοπάδια «για να αλλάξει μια ουλιά το φαητό ντωνε». Ο «μεσοκακόμοιρος» τους βέβαια δεν ήτανε ικανός ούτε για να κλέψει, όμως μια φορά του είπανε: «Είδες που σου κουβαλούμενε και τρώεις κρέας; Να ‘ρθεις κι εσύ κιαμιά βραδιά στην κλεψιά». Όπως ήτανε τσεβδός, των είπε: «Ναι, ναρσω σέλει κι εγώ κιαμιά βραζιά». Όταν του ορίσανε βραδιά για συμμετοχή, την ώρα που του είπανε: «άντε πάμε», αυτός είπε: «Κι α μασε ζούνε; Κι α μασε νιώσουνε; Όι ζεν έρχομαι». Αυτοί πήγανε και φέρανε ένα αρνάκι και άμα το σφάξανε στείλανε το μεσοκακόμοιρο να πλύνει τα εντόστια στο ποταμάκι που ήτανε εκεί κοντά.
Την ώρα που έπλυνε αυτός αμέριμνος την κοιλιά, όπως ήτανε νύχτα, παρουσιαστήκανε ξαφνικά ο έναςο του σύντροφος απο τη μια μεριά και ο άλλος από την άλλη και ανοιγοσφαλίζοντας τα κινητά ουραία (δήθεν για να βάλουνε φυσέκι στη θαλάμη), προσποιούμενοι τους κατόχους του κλεμένου αρνιού του φωνάζουνε άγρια: «Μωρέ άτιμε εσύ που χαντάς πως θα μασε κάμεις να μην έχωμε οζά, εμείς θα σε κάμομενε να μην αναπνέεις και να μην ξαναπειράξεις κιανένα». Ο φίλος μας ο μεσοκακόμοιρος εσηκώθηκε τρομοκρατημένος και για να βρει κατανόηση έβρισε τους συντρόφους του: «Ζε φταίω εγώ, ζε φταίω! Ο γάζαρος ο Γιάννης και ο γάζαρος ο Νικολής τα κλέψανε».
Φυσικά οι σσυντρόφοι του μεσοκακόμοιρου δεν το γράψανε στα υπόψιν το ότι τους έβρισε διότι κάποιες φορές οι μεσοκακόμοιροι βρίσκονται στο απυρόβλητο λόγω βλακείας.
Είναι μια αληθέστατη ιστορία μόνο τα ονόματα δεν είναι τα αληθινά.
Για το νέο έτος 2014
Το δυο δέκα τέσσερα εύχομαι να μας κάνει
Τον κόσμο μας καλύτερο κι ο πόνος μας να γιάνει
Να ξαναορθοποδίσομε εις την οικονομία
Το άγχος ν’ απομακρυνθεί από την κοινωνία
Να ξανανοίξουνε δουλειές, να πάψει η ανεργία
Αγάπη και ομόνοια να δώσει η Παναγία
Και η εφημερίδα μας πάντα να προοδεύει
Νέα καλά κι ευχάριστα να μας δημοσιεύει
Εύχομαι στη διεύθυνση και στο προσωπικό τους
Η Παναγία κ ο Χριστός να είναι βοηθός τους
Κανάκης Ι. Γερωνυμάκης
