ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Η ισχύς ενός ανθρώπου είναι τα μέσα που διαθέτει για την απόκτηση κάποιου μελλοντικού αγαθού. Διακρίνεται σε πρωτογενή και εργαλειακή. Πρωτογενής ή φυσική, είναι η υπεροχή των ικανοτήτων του σώματος ή του μυαλού, όπως η εξαιρετική δύναμη, η μορφή, η σωφροσύνη, η δεξιοτεχνία, η ευγλωττία, η γενναιοδωρία και η ευγένεια. Εργαλειακές μορφές ισχύος είναι όσες αποκτιούνται χάρη στις προηγούμενες ή και από τύχη. Αυτές αποτελούν μέσα κι εργαλεία για την απόκτηση κι άλλων, όπως είναι τα πλούτη, η καλή φήμη και η καλοτυχία. Κι αυτό γιατί η φύση της ισχύος είναι σαν εκείνη της φήμης: αυξάνεται καθώς προχωρά όπως και η κίνηση των βαρέων σωμάτων που όσο πέφτουν αυξάνεται και η ταχύτητά τους.
Η φήμη συνήθως, όσο μεγαλώνει τόσο παχαίνει και απλώνεται. Υπάρχουν άνθρωποι των οποίων η φήμη προηγείται της εντύπωσης που οι ίδιοι κάνουν στους άλλους. Το μυστήριο και η δίψα για ανακάλυψη της προσωπικότητάς τους την ενισχύουν και μάλιστα πολλές φορές η φήμη φτάνει στα όρια του μύθου και της δοξασίας. Η ίδια η φήμη παράγει ισχύ και εν πολλοίς η ισχύς παράγει φήμη. Δυστυχώς τις περισσότερες φορές ότι λάμπει δεν είναι χρυσός και αποδεικνύεται εκ των υστέρων ότι ο φημολογούμενος θησαυρός είναι άνθρακες χωρίς αξία και σημασία. Σε καιρούς δύσκολους οι λαοί έχουν ανάγκη να στηριχθούν σε κάποιο μύθο για να θρέψουν τις αυταπάτες τους. Αυτό είναι μια ψυχολογική ανάγκη που συναντάται σε όλες τις ιστορικές περιόδους από γενέσεως κόσμου. Δεν είναι κατακριτέο αλλά πολλές φορές γίνεται επικίνδυνο. Κι αυτό γιατί τις περισσότερες φορές οι προσδοκίες διαψεύδονται οικτρά και η επιστροφή στην πραγματικότητα καθίσταται εξαιρετικά οδυνηρή. Άλλοι αντέχουν και άλλοι όχι. Συνήθως, η ζωή τιμωρεί τους συνεπείς και επιβραβεύει τους τυχοδιώκτες. Και κάθε μέρα που περνά γίνεται βάσανο επιβίωσης, αγωνία για το αύριο και άγχος για το μεθαύριο.
Γρίφοι πάλι, θα σκεφτείτε. Όχι, φίλες και φίλοι. Σκέψεις μόνο για την ισχύ των λίγων έναντι στην αδυναμία των πολλών. Πολιτική ισχύς, οικονομική ισχύς, ισχύς «ex officio» και μια άλλη ισχύς που γνωρίζουν αρκετά λίγοι και ξέρουν τη δύναμή της ελάχιστοι: «η ισχύς εν τη ενώσει». Το «διαίρει και βασίλευε» υπήρξε διαχρονικά το πιο ισχυρό όπλο στα χέρια των κρατούντων. Ήταν εκείνος ο καταλύτης που διάβρωνε πάντα τους αγώνες, που προήγαγε τον κοινωνικό κανιβαλισμό, που έστρεφε την μια κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης. Οι μαζικοί αγώνες ήταν πάντα ο φόβος και ο τρόμος των κυβερνώντων. Η επιμέρους ισχύς πολλών ανθρώπων αθροιζόμενη λειτουργούσε πάντα πολλαπλασιαστικά και γινόταν χείμαρρος που έπνιγε στα ορμητικά του νερά κάθε σχέδιο καταπάτησης ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Ήταν το βουνό μπροστά στην κοίτη του ποταμού της κυβερνητικής αναλγησίας, ήταν το ανάχωμα σε κάθε σχέδιο εξόντωσης των ασθενέστερων κοινωνικών στρωμάτων, ήταν το πλήθος που διαδήλωνε και οι κρατούντες έτρεμαν.
Δυστυχώς σήμερα η τρομοκρατία που πηγάζει από συγκεκριμένους διαύλους (παρα-) πληροφόρησης δεν αφήνει περιθώρια δεύτερων σκέψεων για επαναστατικού τύπου λύσεις. Καθένας αγωνίζεται να περισώσει ότι του έχει απομείνει. Ο ατομισμός θριαμβεύει και οι συλλογικότητες εξαφανίζονται. Κι εμείς εκεί, σταθερά αδρανείς, μοιραίοι κι άβουλοι «πλέκουμε τα εγκώμια» των σωτήρων μας, όπως εκείνο το εγκώμιο σε έναν ύμνο του Ομήρου για τον Ερμή: ότι δηλαδή, γεννήθηκε το πρωί, εφηύρε τη μουσική μέχρι το μεσημέρι και πριν νυχτώσει είχε κλέψει τις αγελάδες του Απόλλωνα από τους βοσκούς του. Καλή Χρονιά.
