Του Κώστα Μανιά

Την περασμένη Κυριακή ο Δημήτρης Αετουδακης, πραγματοποίησε το καθιερωμένο κάλεσμα, των πολλών και εκλεκτών φίλων του, κρητικών και μη, στο ξενοδοχείο τιτάνια, για ένα καφέ που το έχει ονομάσει «μια κούπα αγάπη.»

Όταν αρχίσεις κουβέντα με τον Δημήτρη Αετουδακη, σε πολλά - ίσως - δεν θα συμφωνείς μαζί του.

Ο χειμαρρώδης όμως και αφοπλιστικός του λόγος, δεν θα σου αφήσει πολλά περιθώρια αντίδρασης.

Αρκετά πράγματα μπορεί να τα βλέπει κάποιος, από διαφορετική οπτική γωνιά, από διαφορετικό παράθυρο. Είναι όμως σίγουρο, πως τα βλέμματα θα συναντηθούν με το ίδιο πάθος, και την ίδια ένταση αγάπης, για την γοργόνα της μεσογείου την Κρήτη, και το μικρό μας μα πάντα αγαπημένο μας ρεθεμνος.

Τον Δημήτρη Αετουδακη ο συνομιλητής του, δεν θα τον δει ποτέ, όταν διαφωνεί, να βγαίνει, - όπως λέμε, - από τα.ρούχα του. Με την καλοσύνη και την λογική που τον διακρίνει, θα του κόψει την κουβέντα, αφήνοντας τον με την εντύπωση, πως η διαφωνία έκλισε με ισοπαλία.

Ο Δημήτρης Αετουδακης, κάθε Πάσχα κατεβαίνει στο Ρέθυμνο, - στο ατσυποπουλο, - για την καλοκαιρινή του διαμονή στο αγαπημένο του χωριό, συνοδεύοντας πάντοτε και από ένα πούλμαν από φίλους του, κατά κανόνα μη Κρητικούς, που αποτελεί  ένα μικρό λιθαράκι, στον τοπικό τουρισμό, που τόσο έχει ανάγκη, η μικρή κοινωνία του Ρεθύμνου.

Όποιος τον γνωρίσει, σύντομα θα καταλάβει, πως ένας τόπος που δεν διαθέτει έναν πνευματικό άνθρωπο του βεληνεκούς του Αετουδακη, αυτός ο τόπος είναι πνευματικά φτωχότερος.

Το φετινό καθιερωμένο κάλεσμα, συνέπεσε με την ημέρα των εκατό χρόνων, της ένωσης της μεγαλονήσου με την μητέρα Ελλάδα.

Έτσι στο αντάμωμα, δόθηκε ένας εορταστικός χαρακτήρας.

Στην εκδήλωση ο κύριος Αετουδακης, έκανε μια ιστορική αναδρομή για την Κρήτη, έξι χιλιάδες χρόνια πριν, μέχρι σήμερα, για να υπογραμμίσει τους αγώνες του κρητικού ανά τους αιώνες, τις βάρβαρες επιδρομές που πέρασε, - και ξεπέρασε, - για να είναι σήμερα ελεύθερη και δυνατή.

Μετά την ομιλία του οικοδεσπότη, η ηθοποιός κυρία Σπαντιδακη, διάβασε ένα εμπνευσμένο ποίημα του ιδίου του οικοδεσπότη, αφιερωμένο στην Κρήτη και στην ιστορία της.

Στη συνέχεια παραθέτω τελειώνοντας, τρία  αποσπάσματα από το εν λόγω ποίημα.

«Είμαι η Κρήτη, η Κρήτη του θρύλου, της ιστορίας και της παράδοσης.

Ζω και υπάρχω στα υγρά μονοπάτια του χρόνου, θαλασσινή νεράιδα, με τα ξύλινα κάστρα να κουρσεύουν το κορμί μου κατά καιρούς..

Και όταν ωρίμασαν οι χρόνοι, και άλλαξαν οι σκέψεις και οι λογισμοί, ήρθε εκείνος ο Αρχάγγελος της φυλής μου, ο ταγμένος από τη μοίρα να πιάσει το πληγωμένο μου χέρι και να με φέρει στην αγκαλιά της μάνας πατρίδας.

Και ήταν εκείνη η ευλογημένη μέρα, η πρώτη του Δεκέμβρη του χίλια εννιακόσια δεκατρία, ύστερα από τη σφαγή των λύκων στα βαλκανικά δάση, όταν το τουρκικό θεριό πέρασε κυνηγημένο από τις κατάρες και τις ιαχές των ενωμένων λαών, στην απέναντι όχθη του Αιγαίου με μπροστάρη και οραματιστή, τον Ελευθέριο Βενιζέλο, το κυνήγι που αυτός είχε χαράξει στα πεδία της ιστορικής μνήμης..

Έτσι τελείωσε εκείνη η ευλογημένη μέρα, με τον όρκο της ένωσης να κρατά στα στήθια του λαού μου την αιωνιότητα τούτης της μπαρουτοκαπνισμένης πίστης, για μια Ελλάδα ενωμένη, και δυνατή, και δοξασμένη για πάντα.»

Σ.Σ και που θα παραμείνει πάντα αγκαλιά, Μάνα και κόρη, όσο θα επιτρέψουν Σαμαράς, και Βενιζέλος, «ο μικρος» να υπάρχει Ελλάδα!!