Της Βλασίας Μιχαηλίδου – Τριπολιτάκη
Φιλολόγου, Ιστορικού M.Sc.
Η ανθρώπινη συμβίωση βασίζεται σε απλές καθημερινές καταστάσεις, που καθορίζουν τις προσωπικές μας επιλογές αλλά και τις σχέσεις μας με τους άλλους. Δε θέλω να αναφερθώ στην εξέλιξη της τεχνολογίας, που έχει αλλοτριώσει το σύγχρονο άνθρωπο, την οικονομική κρίση των ημερών μας που έχει εξαθλιώσει πολλούς συνανθρώπους μας. Θα ήθελα, όμως, μιας κι έρχονται άγιες ημέρες, να επισημάνω πόσο λίγο εκτιμάμε αυτά τα απλά πράγματα που συνθέτουν την καθημερινότητά μας, που εμείς, λόγω πίεσης χρόνου και φόρτου εργασίας κι επειδή τα θεωρούμε δεδομένα, δεν τους δίνουμε την αρμόζουσα σημασία.
Θεωρείς δεδομένο τον σύζυγό σου, με τον οποίο συνεχώς τσακώνεσαι για τις δουλειές και την ευθύνη των παιδιών, κι έρχεται η διάγνωση, πως αυτός έχει πληγεί από μια ανίατη ασθένεια, να αλλάξει όλο το σκηνικό. Βρίσκεσαι τους επόμενους μήνες καταρρακωμένη να συμπαραστέκεσαι στο σύντροφο της ζωής, που λιώνει μέρα με τη μέρα. Θεωρείς δεδομένο το παιδί σου, με το οποίο είσαι συνεχώς στην πίεση να διαβάσει, να φάει, και μεγαλώνοντας είσαι με το άγχος να γυρίσει νωρίς σπίτι, να μην κάθεται τόσες στον υπολογιστή, κι έρχεται μία αναπάντεχη ανακοίνωση πως έπεσε θύμα θανατηφόρου τροχαίου και στέκεσαι πάνω από ένα φέρετρο να νεκροφιλήσεις το σπλάχνο σου. Θεωρείς δεδομένο το γείτονα, που προσπερνάς βιαστικά κάθε μέρα, και μαθαίνεις ξαφνικά ότι εκείνος έδωσε βίαιο τέλος στη ζωή του. Εκνευρίζεσαι που όλη μέρα τρέχεις σε ένα σωρό υποχρεώσεις εντός κι εκτός οικίας, κι έρχεται μία παραλυσία να σε ακινητοποιήσει σε ένα κρεβάτι και μένεις ανέλπιδα ανήμπορος να εκτελέσεις την πιο απλή κίνηση.
Τίποτα δεν είναι δεδομένο στη μάταιη κι εύθραυστη ζωή μας. Από τη μια στιγμή στη άλλη από πολύτεκνος μένεις άκληρος, από πλούσιος γίνεσαι ζητιάνος, γιατί δεν είχες προβλέψει την αλλαγή των οικονομικών συνθηκών, από σοφός μετατρέπεσαι σε άνου, έχοντας προσβληθεί από εκφυλιστική ασθένεια που προσβάλει τα κεντρικό νευρικό σύστημα.
Δεν είχα πρόθεση να σε βαρύνω ψυχολογικά, καθώς πλησιάζουν οι γιορτές, αν και η δύσκολη καθημερινότητα έχει προ πολλού δυσχεράνει το όποιο εορταστικό κλίμα. Ήθελα μόνο να προβώ σε κάποιες πολύ καίριες επισημάνσεις, που κάνουν τη διαφορά στην ποιότητα ζωής μας, όσο αντίξοες κι αν οι συνθήκες διαβίωσης. Λέμε καθημερινά στους ανθρώπους μας πόσο πολύ τους αγαπάμε; Τους το δείχνουμε εμπράκτως; Με το χαμόγελό μας, με το χάδι μας, με τον ενθαρρυντικό λόγο μας, με την υπομονή μας, τη διάθεση να τους ακούσουμε;
Δεν είναι εύκολο, το γνωρίζω. Δεν μπορείς να χαμογελάς, όταν σου έχουν κόψει το ρεύμα. Η υπομονή έχει εξαντληθεί, όταν ο σπιτονοικοκύρης ζητά επιτακτικά τα χρωστούμενα ενοίκια. Όλα, όμως, μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο, όταν όλοι ποτίσουμε την άνυδρη ψυχή μας από τα νάματα της χριστιανικής αγάπης, που αποτελεί μια αστείρευτη δύναμη ζωής. Ας διώξουμε, λοιπόν, τα φετινά Χριστούγεννα κάθε αμαρτωλή σκέψη κι ας προϋπαντήσουμε το νιογέννητο Χριστό, για να πάρουμε δύναμη και φώτιση να βελτιώσουμε τα δεδομένα στη ζωή μας.
Να μπορούμε να θερμάνουμε τους συνανθρώπους μας με τη ζεστασιά της δικής μας βαθιάς αγάπης. Να σκορπίζουμε το χαμόγελο της καλοσύνης καθημερινά σε όλους. Να έχουμε σύνεση στη διαχείριση υλικών αγαθών και να αποθησαυρίζουμε αρετές, που να ενισχύουν τον πλούτο της ψυχής. Να υπομένουμε στωικά το βαρύ Σταυρό, που με την απέραντη σοφία Του εναπόθεσε Εκείνος στους ώμους μας. Να ανεχόμαστε, όσους μας πικραίνουν και να προσευχόμαστε να λάβουν κι αυτού το φως της Αλήθειας. Να αφουγκραστούμε τις επιθυμίες και τις ανάγκες των ανθρώπων που μας περιβάλλουν, για να προλάβουμε το δάκτυλο που θα πατήσει τη σκανδάλη. Γίνε ένας κρίκος στην ανθρώπινη αλυσίδα αγάπης και προσφοράς. Τίποτα από αυτά δεν κοστίζει κι όμως όλα αυτά μαζί αποτελούν το μεγαλύτερο θησαυρό της ζωής, που μπορεί να ομορφύνει τη ζωή μας.
Ας δώσουμε τη δυνατότητα στον Σωτήρα μας με απλότητα, ειλικρίνεια, χωρίς εγωισμό, να ανακλιθεί στη φάτνη της καρδιάς μας, για να καταστεί εφικτή η «εν ανθρώποις ευδοκία» και να ψάλλουμε σαν ένα σώμα «Δόξα εν υψίστοις Θεώ». Καλά Χριστούγεννα με ΠΙΣΤΗ, ΕΛΠΙΔΑ και πράξεις ΑΓΑΠΗΣ.
