Από τον υπερήφανο τόπο της, της Ασή γωνιάς, είναι η καταγωγή του Μανόλη Αγγελάκη, από τον πατέρα του και από την μεριά της μητέρας, από Αγρίνιο, αλλα κατοικεί στα Χανιά.
Μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον που το μερακλήκι και η παράδοση της Κρήτης ήταν τρόπος ζωής...
Η αγάπη του πατέρα του για όμορφες παρέες και γλέντια, δεν τον άφησαν αδιάφορο...Μεγάλωσε μέσα σε όλα αυτά και του έγιναν συνήθεια...
Δέκα χρονών ξεκίνησε, με δασκάλους που αν το θέλεις πολύ να προχωρήσεις, δεν σου αφήνουν περιθώριο να αποτύχεις...
Η πρώτη του λύρα που την έχει ακόμα ως ενθύμιο ήταν του αήμνηστου Μανόλη Σταγάκη και ο πρώτος του δάσκαλος, ο Γιώργος Χατζιδάκης. Στη συνέχεια ακολούθησε ο Κωστής Μουντάκης, ο Δημήτρης Βακκάκης και ο Νεκτάριος Κλωστράκης...
Υπήρχε τότε στο λιμάνι, στα Χανιά, ένα μικρό παραδοσιακό καφενείο ''Λυράκια'', το έλεγαν, που μαζευόταν από το πρωί μέχρι το βράδυ, οργανοπαίχτες, επαγγελματίες και μη, και του έδειχναν οι περισσότεροι ευχαρίστως...
Το πρώτο του γλέντι σε πολύ κοινό, ήταν σε μια χοροεσπερίσα λυκείου, μαζί με τον Γιάννη Φουντουλάκη, από τα Χανιά.
Από το 1998 έχει συνεργασία με τους αδερφούς Μιχάλη και Γιώργο Φράρο, που δυστυχώς πριν από ένα χρόνο περίπου, ο Γιώργος, έφυγε από τη ζωή. Ο πόνος του ''αδερφού'', 'ηταν τόσο δυνατός, από την ξαφνική απώλεια, που τους συνέτριψε, αλλά τους ένωσε και περισσότερο. Συνεχίζει με τον Μιχάλη Φράρο και το υπόλοιπο συγκρότημα που είναι, ο Φάνης Γκανάς στην κιθάρα, ο Ζολώτας Γιάννης και Μπολανάκης Δημήτρης στα κρουστά.
Αξέχαστη στιγμή στην καριέρα του, ήταν όταν μαζί με τους αδερφούς Φράρους, έπαιξαν με τον Μανόλη Κακλή, στο κέντρο ''Κακλής''που ήταν όνειρο του και με τον Γιάννη Μαρκογιάννη που έπαιξαν πρόσφατα, στο ''Μεσοστράτι'' στο Ρέθυμνο και αυτό που δεν πρόλαβε να πραγματοποιήσει, ήταν να συνυπάρξει στο ίδιο πάλκο με τον αήμνηστο Νίκο Μανιά.
Έχουν παίξει σε όλη την Ελλάδα και σε πολλές χώρες του εξωτερικού και αυτό που επιθυμούν πάντα ως συγκρότημα, είναι να ταξιδέψουν στην Αμερική και στην Αυστραλία για να παίξουν και εκεί.
Μερικά χρόνια τώρα κάνει μαθήματα λύρας και το θεωρεί πολύ δύσκολο, δεν πιέζει κανένα μαθητή, αν δεν το θέλει και προτιμά να βγάλει ένα καλό, παρά είκοσι άχρηστους.
Μόλις ο γιός του που μαθαίνει λύρα, θα παίξει το πρώτο του γλέντι, εκείνος θα αποσυρθεί από την ενεργό δράση και θα τον καμαρώνει.
Πρότυπο καλλιτέχνη, έχει τον Λεωνίδα Κλάδο, Γιώργη Τσουρουπάκη και Νεκτάριο Κλωστράκη.
Εχει συνεργαστεί σε δισκογραφία με τον Μανόλη Μανταδάκη και τώρα ετοιμάζουν με σιγά και σταθερά βήματα,
την δική τους δισκογραφία, με συνεργάτες στιχουργούς, τον Θεόφιλο Χριστουλάκη, Ζαχαρένια Σαλούστρου, Μάρω Γεωργιλαδάκη, Μαστοράκη Γιώργη και τον ίδιο που γράφει μουσική και στίχους.
Η τελευταία του λύρα, είναι του Στέλιου Τζανάκη και ήταν δώρο στα περσινά γενέθλια του απο τον Φώτη Ποντικάκη και τον Γιώργο Φράρο, που δεν πρόλαβε να την ακούσει να παίζει , γιατί μετά από τρεις ημέρες πέθανε. Την έπαιξε όμως πρώτος αφού εκείνος τη δοκίμασε, πριν την αγοράσουν.
Αυτό που επιθυμεί είναι υγεία για την οικογένεια του και για το συγκρότημα του, αλλά και για όλο τον κόσμο που τους στηρίζει και τους δίνει δύναμη να συνεχίζουν...
