Εδώ ο κόσμος έχει λαμπαδιάσει στην κυριολεξία και ο Σαμαράς και οι συν αυτό χειροκροτούνται γελάνε αγκαλιάζονται μετά την ψήφιση του προϋπολογισμού μα γατί ;;;!!!!!! . Γελάνε για τις πολιτικές επιτυχίες τους που είχαν σαν αποτέλεσμα να σβήσει το χαμόγελο της 13χρονης Σάρας;;;!!!. να καίγονται συνταξιούχοι, οικογένειες που τους έχουν στερήσει το ρεύμα και το νερό, μα αλήθεια γιατί πανηγυρίζουν;;;!!!! Μα γατί έχουν στήσει χορό, μήπως γιατί πέτυχαν οι αυτοκτονίες σε ανθρώπινο δυναμικό να ξεπεράσουν τις απώλειες του πολέμου στην Γιουγκοσλαβίας ή μήπως γιατί κατάφεραν να διαλύσουν την υγεία ,την παιδεία, ή μήπως για την αύξηση στην ανεργία με γεωμετρική πρόοδο, πολύ θα ‘ήθελα να βρεθεί κάποιος και να μου πει μα γιατί τόση χαρά στα πρόσωπα τους;;;!!!
Μήπως ζουν σε άλλο βασίλειο σε άλλο κόσμο; Μάλλον ζουν σε άλλο κόσμο, ο κόσμος τους δεν έχει να κάνει με τον κόσμο της δουλειάς και του μόχθου έχει να κάνει με την ληστεία και μόνο, του παραγόμενου πλούτου από τους ανθρώπους.
Κρύβουν κάτω από το χαλί της επικοινωνίας, με τη βοήθεια των. διαπλεκομένων μέσων ενημέρωσης τις αυτοκτονίες, τις πυρκαγιές που έκαψαν σπίτια και όσους χάθηκαν από μαγκάλια ή κεριά. Κατηγορούν μάλιστα τους πολίτες που καίνε ό,τι βρίσκουν για να μην παγώσουν (με συνέπειες την αιθαλομίχλη κλπ) και συκοφαντούν όσους στέκονται στο πλευρό τους. Και την ώρα που ο χειμώνας απειλεί την κυβέρνηση, οι βουλευτές της συμπολίτευσης αλλά και μέσα στην παράταξη της ΝΔ, βρίσκουν ευκαιρία να φωνάξουν ότι διαφωνούν πριν δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στην Κυβέρνηση.
Η κυβερνητική απάντηση είναι ότι τώρα θα γίνει απογραφή των νοικοκυριών που δεν έχουν ρεύμα και μάλιστα επικοινωνιακά το αποδίδουν στον πρωθυπουργό, την ώρα που οι δημοτικές υπηρεσίες περιμένουν τους άπορους να απευθυνθούν σε αυτούς.. Και φυσικά μιλάμε για τους υποχρηματοδοτούμενους δήμους που οικονομικά αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στις νέες ανάγκες της κοινωνίας της φτώχειας που ολοένα μεγαλώνει.
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος, τελικά, δεν είναι να έχουν γεμίσει τα πάρκα και οι πλατείες με άστεγους. Δεν είναι να ψάχνεις δουλειά για 300 και 400 ευρώ το μήνα. Δεν είναι να ψάχνουν άνθρωποι φαγητό στα σκουπίδια και στα συσσίτια. Δεν είναι το μισό εκατομμύριο παιδιά που γεμίζουν τις στατιστικές της ασιτίας. Δεν είναι ότι στην Ελλάδα του 2013 πεθαίνουν άνθρωποι από τα μαγκάλια. Η μεγάλη τραγωδία, εκείνο που θα προκαλέσει μη αναστρέψιμη βλάβη, θα είναι να μας μάθουν ως κοινωνία να ζήσουμε υποκύπτοντας και αποδεχόμενοι πως όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας είναι… «κανονικά»!
Αν κατορθώσουν όλη αυτή την απανθρωπιά να τη συνηθίσουμε, αν καταφέρουν να μας κάνουν να αποδεχτούμε ότι όλα αυτά είναι «κανονικά», ότι είναι «κανονικό» πράγμα να πεθαίνουν άνθρωποι από μαγκάλια, ότι είναι «κανονικό» πράγμα οι άστεγοι και οι ζητιάνοι στους δρόμους, ότι είναι «κανονικό» πράγμα η ασιτία, ότι είναι «κανονικό» πράγμα η φτώχεια, ότι είναι «κανονικό» πράγμα οι αυτοκτονίες, ότι είναι «κανονικό» πράγμα η χαμοζωή η δική μας ή του διπλανού μας, τότε δεν θα έχουν απλά νικήσει. Θα μας έχουν κατατροπώσει. Θα μας έχουν τσακίσει. Θα μας έχουν συντρίψει. Κι απ’ έξω κι από μέσα μας. Γιατί τελικά υπάρχει κάτι χειρότερο, υπάρχει κάτι πιο επικίνδυνο από τη δυστυχία: Να συνηθίσεις τη δυστυχία.
Ακούγεται και ξανακούγεται: «Και τι να κάνουμε;». Αλλά γιατί θα πρέπει να μας πει κάποιος τρίτος, κάποιος άλλος, «τι να κάνουμε»; Γιατί πρέπει να αναθέσουμε σε κάποιον «σωτήρα» ό, τι ο καθένας από εμάς και όλοι μαζί πρέπει και μπορούμε να κάνουμε. «Τι να κάνουμε», λοιπόν: Το νερό και το ρεύμα είναι αγαθά που δεν νοείται ότι μπορεί να τα στερηθεί άνθρωπος, θα πρέπει όλοι μαζί με την φυσική παρουσία μας να πηγαίνουμε σε όποιο αδυνατεί να πληρώσει το ρεύμα και το νερό να το συνδέουμε και αυτό δεν πρέπει να εκληφθεί σαν πράξη φιλανθρωπίας αλλά σαν ανθρώπινο δικαίωμα και ως εκ τούτου σε αυτόν που θα συνδέεται το ρεύμα και το νερό θα έχει την υποχρέωση να τρέχει και να συμπαραστέκεται και στον άλλο που έχει το ίδιο πρόβλημα και όχι να αδιαφορεί. Έτσι ο ένας για όλους και όλοι για τον ένα συλλογικά θα βρούμε το χαμόγελο μας θα διώξουμε την κατάθλιψη θα μιλήσουμε για τα προβλήματα μας θα προβληματιστούμε ,θα πολιτικοποιηθούμε (και όχι να κομματικοποιηθούμε) και προχωρώντας την ανηφόρα θα βρούμε σιγά σιγά και βασανιστικά σε τι κόσμο θέλουμε να ζήσουμε .
ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΜΑΣ ΘΑ ΧΑΣΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ ΤΟ ΣΑΡΔΟΝΙΟ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ.
ΗΛΙΑΚΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ
