ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ                        

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ

E-mail: [email protected]

http://soixantedix.blogspot.com/

Το 1959 στο λιμάνι του Ρεθύμνου έρχονταν δυο πλοία. Το «Κανάρης» και το «Αγγέλικα». Δεν έδεναν στην προβλήτα γιατί τότε δεν ήταν εφικτό. ενώ οι επιβάτες μεταφέρονταν στο πλοίο με κωπήλατες βάρκες λίγο πιο ανοιχτά που είχε προσαράξει το πλοίο. Με δυο πλοία η ακτοπλοϊκή σύνδεση από και προς τον Πειραιά ήταν καθημερινή. Παρόλο που ήταν πολύωρο το ταξίδι επειδή το πλοίο «έδενε» και σε άλλα νησιά, υπήρχε εκείνη η σιγουριά των πολιτών του Ρεθύμνου, ότι έχουν ένα καράβι στο λιμάνι τους, με το οποίο μπορούν να ταξιδέψουν στην πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους. Στο καράβι μέσα ταξίδευαν μαζί με τους επιβάτες και διάφορα κατοικίδια ζώα, όπως αρνάκια, γουρουνάκια και ορνιθοειδή. Η εικόνα δεν είναι σουρεαλιστική, δεν είναι αποκύημα φαντασίας, είναι πραγματική. Τα εστιατόρια τα χρησιμοποιούσαν ελάχιστοι μια και οι περισσότεροι κρατούσαν ένα δισάκι με φαγητό κι έτρωγαν πρόχειρα στο κατάστρωμα. Υπήρχαν ελάχιστα αυτοκίνητα ιδιωτικής χρήσης και δυο τρία φορτηγά μεταφορικών εταιρειών στο γκαράζ του πλοίου. Παραδίπλα στις αποθήκες εκατοντάδες δέματα, πακέτα, κρέατα, τσουβάλια με όσπρια και πατάτες που έφταναν ως έμμεση οικονομική ενίσχυση από την επαρχία στο «κλεινόν άστυ». Εν πολλοίς οι οικονομική κι εμπορική δραστηριότητα της πόλης του Ρεθύμνου βασιζόταν στα εμπορεύματα που έρχονταν από την Αθήνα στο Ρέθυμνο.  Κι έτσι η πόλη ανάσαινε και ζούσε στον παλμό της αναχώρησης και της έλευσης του καραβιού στο λιμάνι.

Μισό παρά κάτι αιώνα μετά, η πόλη του Ρεθύμνου είχε ξανά δυο πλοία στο λιμάνι της. Το «Αρκάδι» και το «Πρέβελη». Η ιστορία πώλησης των μετοχών και η εξαγορά της «Ρεθυμνιακής» από την Ανώνυμη Ναυτιλιακή Εταιρεία Κρήτης (Α.Ν.Ε.Κ.), είναι λίγο έως πολύ γνωστή. Έχω άλλωστε ξαναγράψει στο παρελθόν για αυτό. Από τα δυο πλοία στο λιμάνι του Ρεθύμνου δεν έμεινε κανένα.  Έκτοτε σποραδικά και κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών περιόδων υπήρξαν κάποια πλοία που εξυπηρετούσαν το επιβατικό κοινό, όχι όμως σε καθημερινή βάση. Το Ρέθυμνο στην ουσία δεν υπήρχε στον ακτοπλοϊκό χάρτη της χώρας.

Κάνοντας σήμερα μια ψύχραιμη θεώρηση των πραγμάτων είναι γεγονός ότι η τελευταία προσπάθεια αγοράς και δρομολόγησης πλοίου -ασχέτως προθέσεων- απέτυχε. Αν κάποιος τότε έγραφε οτιδήποτε, δηλαδή κατά την προσπάθεια δρομολόγησης του πλοίου στην γραμμή μας και με δεδομένο τον ενθουσιασμό που υπήρχε, θα γινόταν αυτόματα φταίχτης και υπαίτιος της όποιας κατάληξης.  Σήμερα όμως και με δεδομένη τη χρονική απόσταση από τα γεγονότα, καθίσταται προφανές ότι το εγχείρημα αυτό υπήρξε εξαρχής θνησιγενές. Έλλειψη εμπιστοσύνης, λανθασμένοι χειρισμοί, απουσία οράματος, εμπόριο ελπίδων, βεβιασμένες κινήσεις και αδυναμία κατανόησης του κακού οικονομικού κλίματος ένεκα της παγκόσμιας και της εγχώριας κρίσης, είναι μερικοί μόνο από τους λόγους που το καράβι του περυσινού καλοκαιριού έπαψε οριστικά να δένει στο λιμάνι της πόλης μας. Η ιστορία αυτή δεν έχει όμως τελειώσει με την αποχώρηση πλοίου. Λαμβάνοντας υπόψη ότι το καράβι δεν έγινε ποτέ ιδιοκτησία της πολυμετοχικής, νεοσύστατης ναυτιλιακής  εταιρείας, οι οικονομικές υποχρεώσεις που δημιούργησε η έλευσή του στο Ρέθυμνο ξεπερνούν κατά πολύ το αρχικό κεφάλαιο που είχε συγκεντρωθεί από τους μετόχους. Επιπλέον, και με δεδομένα τα οφειλόμενα από την εταιρεία σε τρίτους- η συνέχεια δεν μοιάζει εύκολη και χωρίς αγκάθια.  Είναι σχεδόν βέβαιο με βάση το καταστατικό της εταιρείας ότι οι μέτοχοι θα κληθούν να πληρώσουν το κόστος των συσσωρευμένων υποχρεώσεων και των ανεξόφλητων χρεών. Και το κακό είναι ότι θα πληρώσουν τις πράξεις και τις παραλείψεις των εκπροσώπων της εταιρείας για τις οποίες οι ίδιοι δεν δεν ευθύνονται. Το χρονικό της βύθισης του ονείρου στο αβαθές λιμάνι του Ρεθύμνου γράφεται ακόμα, δεν τελείωσε. Ειδικά στην παρούσα συγκυρία, ο ενταφιασμός του ονείρου  «καράβι στο Ρέθυμνο» είναι σίγουρο ότι δεν θα έχει «happy end».