Μια και μόνη είναι η οικονομικοπολιτική Παγκοσμιότητα.
Το υπερκεφάλαιο.
Θα έχετε αντιληφθεί όλοι, ότι το παγκόσμιο υπερκεφάλαιο εξουσιάζει όλες τις εθνικές πολιτικές και τις επηρεάζει ισοπεδωτικά, αδιαφορώντας για κάθε είδους εθνική πολιτική που ασκείται από τις κυβερνήσεις των κρατών. Επίσης, θα έχετε διαπιστώσει ότι μόνο μέσα από αυτή τη διεθνιστική δύναμη της οικονομικής παγκοσμιότητας είναι εφικτή η δημιουργία της μέγιστης κλίμακας του υπερκέρδους. Άρα, οι έδρες παραγωγής του υπερκεφαλαίου δημιουργούνται διάχυτα πάνω στην υδρόγειο και ανεξάρτητα από τις επιθυμίες των παραδοσιακών πολιτικών των κρατών – εθνών. Το στοιχείο που επιλέγει το παγκόσμιο κεφάλαιο, με σκοπό την εγκατάστασή του, είναι μόνο το που συμφέρει να μεταφέρει έστω και για λίγο τις κερδοσκοπικές δραστηριότητές του. Τότε πηγαίνει αμέσως εκεί, με σκοπό να ρουφήξει το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος. Στην τραπεζική γλώσσα αυτό το υπερκέρδος του κεφαλαίου το ονομάζουμε τοκογλυφία. Άλλωστε μόνο μ’ αυτό τον όρο, ή του νεόκοπου και ισοδύναμού του, τον λεγόμενο «προστιθέμενη αξία», είναι δυνατή η δημιουργία του υπερκέρδους, το οποίο και δημιουργεί φανερές ή κρυφές (π.χ. off-shore) εστίες φύλαξης και συσσώρευσής του.
Πως όμως δημιουργείται ο μηχανισμός παραγωγής και συσσώρευσης του υπερκεφαλαίου γενικά;
Οι έμποροι, όταν τους λείπει το ρευστό χρήμα, πηγαίνουν σ’ ένα μαγαζί που πουλάει τέτοιο και δανείζονται. Το μαγαζί λέγεται τράπεζα, το επιτόκιο και ο τόκος είναι η τιμή που πληρώνει ο έμπορος στο μαγαζί. Αν το επιτόκιο και ο τόκος είναι πολύ υψηλά, αυτό λέγεται τοκογλυφία.
Αργότερα οι τράπεζες άρχισαν να δημιουργούν ορισμένα χαρτιά που πάνω τους γράφουν έναν αριθμό, ο οποίος αναλογεί σ’ ένα χρηματικό ποσό μιας κάποιας περιουσίας. Μετοχές λέγονται αυτά τα χαρτιά. Πολλοί αγοράζουν αυτά τα χαρτιά και πηγαίνουν σ’ ένα καζίνο, που λέγεται χρηματιστήριο, να παίξουν, με την ελπίδα να κερδίσουν. Γιατί αυτό το καζίνο, δηλαδή το χρηματιστήριο, έχει τη δυνατότητα για τις μετοχές που είναι στη δικαιοδοσία του (εισηγμένες μετοχές) να εκτιμά την αξία τους καθημερινά και συνεχώς να την αυξάνει ή να τη μειώνει. Μ’ αυτό τον τρόπο ο παίχτης με τις εισηγμένες μετοχές κερδίζει ή χάνει ακόμα και το κεφάλαιο που διέθεσε για την αγορά τους. Μερικές φορές τέτοιου είδους παίχτες επιτυγχάνουν φοβερά κέρδη και γίνονται υπέρπλουτοι (βλέπε Σόρος). Το ίδιο γίνονταν και παλιότερα στα ποταμόπλοια – καζίνο του Μισισίπι (βλέπε Nick the Greek). Από ένα τέτοιο χρηματιστηριακό παιχνίδι προκλήθηκε και η πρώτη ευρωπαϊκή πτώχευση, στις αρχές του περασμένου αιώνα, όταν χάθηκαν στο χρηματιστήριο της Βιέννης οι αξίες των μετοχών των αμερικανικών σιδηροδρόμων.
Πάντως, μέσα απ’ αυτές τις οικονομικές κρίσεις κάποια άτομα προσπορίζονται υπερβολικά κέρδη, όπως συνέβη και τώρα, στην ευρωπαϊκή οικονομική ύφεση. Ο αριθμός αυτών των ατόμων, μάλιστα, αυξάνει. Ας πούμε, στην Ελβετία, όπου τα υπερπλούσια άτομα καταθέτουν τα υπερκέρδη τους, τον τελευταίο χρόνο ο αριθμός τους αυξήθηκε κατά 13,3%. Ακόμα και στη φτωχή Πορτογαλία οι υπερκεφαλαιούχοι αυτού του είδους αυξήθηκαν κατά 11%.
Είναι γνωστό, ότι οι υπερπλούσιοι από το χρηματιστηριακό υπερκέρδος παγκόσμια είναι 200-300 χιλιάδες. Έχουν αφανή περιουσία περίπου 21-25 τρις εκατομμύρια δολάρια, που την έχουν αδρανή στις τράπεζες των φορολογικών παραδείσων τους. Αν αυτά τα τελματωμένα λεφτά του υπερκεφαλαίου διοχετεύονταν στις αγορές για επενδύσεις παραγωγικού τύπου θα γύριζαν στα ίσια τη χειμαζόμενη διεθνή οικονομία. Αντίθετα, οι κάτοχοί τους επενδύουν μόνο στην κερδοφορία των τραπεζικών μετοχικών κεφαλαίων.
Ο κάτοχος αυτού του αδρανοποιημένου χρηματικού όγκου είναι ο υπερκεφαλαιούχος. Αυτός, κατά τη γνώμη μου, αποτελεί τη νέα, αντίπαλη πλέον, κοινωνική τάξη έναντι του απλού και συγκριτικά πάμπτωχου τώρα πια παραδοσιακού μικρού κεφαλαιούχου. Ο υπερπλούσιος του χρήματος είναι εκείνος που τώρα δημιουργεί τη διαφορά μεταξύ δύο αντίπαλων αστικών κατηγοριών, οι οποίες τελικά εκφράζονται με τη μεταξύ τους πάλη.
Η θεωρία αυτή των δύο αντίπαλων τμημάτων της ίδιας κοινωνικής τάξης είναι και η μόνη η οποία δικαιολογεί τις συμπεριφορές που δημιουργούνται κατά την κήρυξη απεργιών, οι οποίες ήταν μέχρι τώρα οργανωμένες πάντοτε με βάση το επαναστατικό δίκαιο. Τώρα οι απεργίες, επειδή αναγνωρίζουν ως αντίπαλο το άλλο κοινωνικό κομμάτι τους, αρχίζουν με το συγνώμη που θα ενοχλήσουμε, αλλά, κ.τ.λ., κ.τ.λ. Να γιατί δεν πετυχαίνουν οι επαναστάσεις του παλιού τύπου. Όσοι δεν ανήκουν ούτε στη μια ούτε στην άλλη τάξη, τότε ανήκουν σ’ ένα κοινωνικό περιθώριο απομεινάρι ελάχιστο των λεγόμενων μπουρζουάδων, απλά περιθωριακών.
Αυτή η νέα ταξική ταξινόμηση λέει ότι στις προηγούμενες επαναστάσεις οι αντιμαχόμενοι παράγοντες ήταν η εργασία και ο πλούτος. Τώρα, όμως, οι αντικρουόμενοι είναι ο φτωχός χρηματικός πλούτος και ο υπερπλούτος. Αν αυτή η κοινωνικοπολιτική ταξινόμηση ισχύει, τότε φοβάμαι ότι τώρα πρέπει να ανακαλύψουμε και να περιγράψουμε μια άλλου είδους ταξική πάλη.
Η πάλη με τη μαρξιστική θεωρία δεν καλύπτει, με τις σημερινές οικονομικοπολιτικές συνθήκες, την πολιτική θεωρία μιας λαϊκής επανάστασης. Αυτό το συμπέρασμα, άλλωστε, αποδείχτηκε in vivo με την ιστορική πλέον διαδρομή της μαρξιστικής επανάστασης, η οποία δεν απέδωσε τα υποσχόμενα, αν και εφαρμόστηκε σε μεγάλο κοινωνικό δείγμα και για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το αν δεν απέδωσε τα αναμενόμενα μόνιμα αποτελέσματα ήταν γιατί οι πολιτικοί δεν έλαβαν υπ’ όψη τους ότι η δομή των κοινωνικών συνόλων, που ήταν δεδομένα στο μαρξισμό, βαθμιαία άλλαζε, με βάση την αλματώδη πρόοδο της τεχνολογίας. Η ραγδαία εξελισσόμενη τεχνολογία σιγά σιγά εξαφάνιζε τον παλιό μπουρζουά εργάτη και τον μετασχημάτιζε σ’ έναν κατώτερα αμειβόμενο εργαζόμενο, αστικής όμως τάξης, δηλαδή αστό πλέον στη συμπεριφορά, στη συνείδηση και την οργάνωσή του μέσα στον αστικό κοινωνικό ιστό.
Τώρα, επίσης, με το ανοιχτό παιχνίδι της παγκοσμιότητας του κεφαλαίου φαίνεται καθαρά ότι η πολιτική επιστήμη είναι υπόδουλή του και την εκμεταλλεύεται μόνο ως πολιτικό κέλυφος, δήθεν προς συζήτηση περί του πολιτικού μέλλοντος των λαών!!
Φοβάμαι, ότι για να γυρίσουμε στις πραγματικές ανθρωπιστικές αξίες και αρετές, υπό την διακυβέρνηση της οικονομικής παγκοσμιότητας, ο δρόμος είναι μόνο ένας και αυτός είναι: Η Αναγκαία Επανάσταση εναντίων των υπερπλουσίων. Αυτή η παγκόσμια επανάσταση είναι η μόνη και αναγκαία οδός για να σπάσει την τρέχουσα οικονομική ζοφερή παγκοσμιότητα και να προκαλέσει την παγκόσμια αλλαγή των οικονομικών χρηματοπιστωτικών και δανειοληπτικών τραπεζικών εργασιών, καθώς επίσης και των κεφαλαίων τα οποία κινούνται σε διεθνείς χρηματιστηριακές αγορές.
Ένα πράγμα είναι βέβαιο. Η Αναγκαία Επανάσταση δεν μπορεί να έρθει με τα κανόνια, όπως όλες οι προηγούμενες επαναστάσεις. Θα έρθει μόνο με νου, διάνοια, φρόνηση και απόλυτη ενημέρωση και γνώση της κατάστασης. Μόνο μ’ αυτό τον τρόπο αυτή η Επανάσταση θα δείξει και θα αποδείξει την παγκόσμια αιτία του κακού και της κακοδαιμονίας που προκαλεί. Μόνο μ’ αυτό τον τρόπο αυτή η παγκόσμια Αναγκαία Επανάσταση θα μπορέσει να ηγηθεί στη μάχη για την επαναφορά του ανθρωπισμού.
Ας το πάρουμε απόφαση. Ζούμε μέσα σ’ ένα παγκόσμιο σκοταδισμό. Πρέπει η Αναγκαία Επανάσταση να ξεκινήσει τώρα μια αναγέννηση με το διαφωτισμό της. Μακάρι. Γιατί το υπερκεφάλαιο δεν αστειεύεται. Σκοτώνει παγκόσμια.
Μικροαστοί, ενωθείτε στην Αναγκαία Παγκόσμια Επανάσταση. Η τραγιάσκα του προλετάριου είναι τώρα πάνω στα δικά σας κεφάλια.
