Πολλές φορές, στη δίνη που περνά η χώρα, εξαθλιωμένοι, ανασφάλιστοι, άνεργοι κ.α., βάζοντας πρώτη την αξιοπρέπειά που τους έχει απομείνει μη δεχόμενοι την όποια βοήθεια, δεν απευθύνονται αυθόρμητα σε κινήσεις αλληλεγγύης. Άλλοι πάλι απελπισμένοι της εποχής δε βλέπουν ως ελεημοσύνη και ντροπή το να σταθούν σε μια ουρά σε ένα συσσίτιο, σε μια διανομή τροφίμων ή να περιμένουν για εξέταση σε κάποιο εθελοντικό ιατρείο αλληλεγγύης.

Και για τους μεν και για τους δε, ωστόσο, υπάρχουν προσπάθειες που μπορούν να τους παρέχουν ένα εισόδημα, κάποια χρήματα δηλαδή από μια αξιοπρεπή ενασχόληση που έχει ουσιαστικό στόχο, προσφέροντας επίσης μια σημαντική ψυχική τόνωση στον άνεργο, τον άστεγο, τον απολυμένο, το φτωχό. Μια τέτοια προσπάθεια είναι και το περιοδικό δρόμου με τον τίτλο «σχεδία» που κυκλοφορεί στην Αθήνα και σύντομα θα δώσει το παρών και στους δρόμους της συμπρωτεύουσας. Η «σχεδία», που έχει για… σχέδιό της τον άνθρωπο…

Βρίσκομαι στην Αθήνα τις τελευταίες μέρες για υποχρεώσεις και... όνειρα. Μία μέρα, λοιπόν, πηγαίνοντας προς το σταθμό του ΜΕΤΡΟ στους Αμπελόκηπους, στην αρχή της κυλιομένης σκάλας, μία γυναίκα μεσήλικας, φορώντας ένα κόκκινο μπουφάν, φαίνεται να κρατάει κάποια έντυπα. Δεν ήταν διανομέας διαφημιστικών φυλλαδίων και τα έντυπα που κρατούσε δεν ήταν από εκείνα που, όπως τα παίρνει ο διερχόμενος πολίτης τα ρίχνει στο πρώτο καλάθι αχρήστων που βρει. Το μπουφάν είχε πάνω την ετικέτα «σχεδία» και η γυναίκα ήταν πωλήτρια του ομώνυμου περιοδικού. Κόστος τεύχους; Μόλις 3 ευρώ, με το 1,5 ευρώ να πηγαίνει στον πωλητή, όπως γράφεται χαρακτηριστικά πάνω αριστερά στο εξώφυλλο του περιοδικού.

Δεν το πολυσκέφτηκα. Έβγαλα 5 ευρώ, της τα έδωσα, μου γύρισε 2, δίνοντας μου και την πρώτη «σχεδία» που έπιανα στα χέρια μου. Το μόνο που γνώριζα μέχρι εκείνη τη στιγμή για το συγκεκριμένο περιοδικό είναι ό, τι είχα δει και ακούσει σε σχετικό ρεπορτάζ την περασμένη άνοιξη στην ΕΡΤ, ίσως ένα μήνα πριν το αιφνίδιο κλείσιμό της. Θυμόμουν ότι μου είχε κάνει πολύ θετική εντύπωση σαν κίνηση συλλογική μέσα στην κρίση, που μάλιστα τελικό στόχο είχε την αλληλεγγύη στο συνάνθρωπο που περνά δύσκολα. Η ευχαρίστηση άλλωστε που γέμισε το πρόσωπο της κυρίας τη στιγμή που μου πουλούσε το περιοδικό κι ενώ ανταλλάξαμε δυο-τρεις κουβεντούλες, θα μου μείνει ανεξίτηλη…

Επειδή, λοιπόν, ένιωσα πολύ καλά, μόνο με μια μικρή πράξη, που σε κόστος αντιστοιχούσε σε έναν καφέ που θα έπινα με τους φίλους μου από την εποχή του Πανεπιστημίου, δε θα σταθώ στο ποιος βρίσκεται πίσω από αυτήν τη προσπάθεια. Ούτε σε ονόματα «άσημα», αλλά πολύ σημαντικά τελικά. Όποιος θέλει μπορεί να μάθει για όλα αυτά, είτε ψάχνοντας στο ίντερνετ, είτε αγοράζοντας το περιοδικό από τους πωλητές του δρόμου.

Αυτό που έχω να προτείνω; Χωρίς δεύτερη σκέψη, όταν βλέπετε σε σημεία του Λεκανοπεδίου πωλητές με το διακριτικό κόκκινο μπουφανάκι αγοράστε το περιοδικό. Αξίζει. Πέρα από το ότι θα πάρετε στα χέρια σας ένα έντυπο με πολύ ενδιαφέρον περιεχόμενο, βοηθάτε έναν άνθρωπο. Ένα συνάνθρωπο που δεν επαιτεί, αλλά δουλεύει τίμια…

Μακάρι μια τέτοια προσπάθεια να αποτελέσει πρότυπο σε πανελλήνιο επίπεδο. Κι αν όχι στο ίδιο μοτίβο, τουλάχιστον να ακολουθηθεί στο επίπεδο του ότι αποτελεί ένα δείγμα αλληλεγγύης σε μια από τις πιο απλές της μορφές…

Νίκος Πολιουδάκης