Του Κώστα Μανιά

Δεν νομίζω να υπάρχει σήμερα  Έλληνας, που μαζί με την θλίψη την οργή και την αγανάκτηση, να μην αισθάνεται και ντροπή, για την κατάσταση που έφεραν τη Βουλή των Ελλήνων εκείνοι που έτσι κι αλλιώς την είχαν κάνει ένα καλό μαγαζί, μια γαλακτερή αγελάδα για πάρτη τους.

Αφορμή για να καταπιαστώ με το παραπάνω ανάθεμα, μου έδωσαν οι τελευταίες συμπεριφορές  εκείνων, που όταν ζητούσαν την ψήφο του λαού, ταυτόχρονα με το λαό, τη Βουλή την έβλεπαν σαν τον Ναό της Δημοκρατίας.

Τελικά αποδείχτηκε πως την έβλεπαν όπως τους τη χρεώνω παραπάνω, με αποτέλεσμα να σπρώξουν και το λαό, εν πολύς να την απαξιώσει. Έσπρωξαν για παράδειγμα το λαό με την ψήφο του, να βάλει μέσα στη Βουλή μια ομάδα τεράτων, όχι για να του λύσει προβλήματα, αλλά για να κάνει τη ζωή εκείνων που τη Βουλή τη βλέπουν σαν ένα φέουδο, τη ζωή αβίωτη.

Το ανησυχητικό είναι πως οι τρόφιμοι της Βουλής δε θέλουν να προσγειωθούν στην πραγματικότητα, με αποτέλεσμα να ακούμε ακόμη και σήμερα, όταν τους λένε να προσαρμόσουν τους μισθούς τους, στην κρίση που περνά ο τόπος, ο ένας να λέει πως δε θα γινόταν ποτέ βουλευτής, αν είναι να παίρνει δυο χιλιάδες ευρώ το μήνα, λες και σκίσαμε κανενός τα μανίκια, για να τον χρήσουμε βουλευτή, και ο άλλος πως κάνει το σκατό του παξιμάδι για να τα βγάλει πέρα.

Εκείνο όμως που δεν έχει προηγούμενο είναι αυτό που ξεστόμισε ο ανεκδιήγητος Πρόεδρος της Βουλής, ο κύριος Μεϊμαράκης.

Είπε ο αθεόφοβος: «όποιος από τους βουλευτές θέλει να μειώσει το μισθό του, αντί να απαιτεί να μειωθεί από όλους μας, μπορεί να πηγαίνει στο φιλόπτωχο ταμείο της Βουλής και να βάζει αυτό που του περισσεύει».

Με αφορμή την παραπάνω πρόταση του ευφυέστατου κυρίου Προέδρου της βουλής, μου ήρθε κι εμένα μια πρακτική σκέψη.

Αντί να επιβάλλονται με τόσο βάρβαρο και άδικο τρόπο φόροι, που πολλές φορές δεν μπορεί ο χειμαζόμενος λαός να πληρώσει, «να βάλουν σε κεντρικά σημεία κουμπαράδες, που ο λαός θα ρίχνει μέσα το περίσσευμα του». Έτσι θα θυμηθούμε και τον αλήστου μνήμης Καραμουρτζούνη και ο λαός δε θα νιώθει ποτέ δυσαρεστημένος με τους δυσβάστακτους φόρους.

Κύριε Πρόεδρε της Βουλής. Κύριε Μεϊμαράκη. Μήπως δε γνώριζες πως την ώρα που ξεστόμιζες αυτό το μαργαριτάρι, αυτή την ευφυέστατη πρόταση, η κάμερα ήταν ανοιχτή; Ή μήπως δε γνωρίζεις πως με τέτοιες συμπεριφορές, υπονομεύετε περισσότερο την Ήδη βεβαρημένη κατάσταση της Βουλής;

Τώρα βέβαια, μιας και μας έδωσες αφορμή, θα τα ακούσεις, ανασύροντας μια υπόθεση που σας αφορά, και που στο λαό άφησε πολλά ερωτηματικά.

Στο παρελθόν, ο τύπος έφερε στο φως κάτι με το όνομα σας στο επίκεντρο.

Εσείς με μια απρόσμενη ευαισθησία, σπεύσατε να παραιτηθείτε από τη θέση του Προέδρου, για λόγους ευθιξίας. Ο λαός εκείνη την πράξη, την εξέλαβε σαν μια ντόμπρα πράξη που δεν τον έχετε εσείς οι Έλληνες πολιτικοί συνηθίσει. Μετά όμως από κάποιο καιρό, ζητήσατε από τους τροφίμους της Βουλής, και εκείνοι σας την παρείχαν, δια βοής - αν θυμούμαι καλά, - μια άρση επιφύλαξης, και εσείς επανήλθατε στη θέση σας, για να μη μένει ορφανή σε ξένα χέρια.

Τώρα όμως με την αφορμή που του δώσατε τούτου του λαού, στα καφενεία το ψιλοκουβεντιάζει.

Εσείς τι λέτε;