Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
Η είδηση έπεσε σαν βόμβα : Κάποιος υφάρπαξε την ψήφο του Σκανδαλίδη. Το κατήγγειλε ο ίδιος από το βήμα της Βουλής. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στις μέρες που ζούμε , μία ψήφος είναι περιζήτητη. Ευλόγως λοιπόν ο κύριος Σκανδαλίδης ανησύχησε που την υπέκλεψαν. Κι ευλόγως πολλοί συνάδελφοι του βουλευτές , έσπευσαν να συνδράμουν στις έρευνες εντοπισμού της.
Ο Παναγούλης πρώτος , ζήτησε να φτιάξουν κι άλλες φυλακές , για να μπουν μέσα εκείνοι που έκλεψαν την ψήφο του Σκανδαλίδη. Ο Δένδιας διαβεβαίωσε ότι «θα σηκώσουμε κάθε πέτρα «για να πιάσουν το κλεφτρόνια που την άρπαξαν. Στρατούλης έγινε «σκαμπό» και μαζί με μια ντουντούκα , πήγε να ψάξει την ψήφο στην Αγία Παρασκευή. Η Ζωή φώναζε «βοήθεια, βοήθεια» γιατί η Ραχήλ είχε σκαρφαλώσει πιο ψηλά στα κάγκελα της ΕΡΤ και της έκαναν καλύτερα πλάνα. Ο Τσίπρας διαφώνησε με τον Λαφαζάνη που προηγουμένως είχε καταγγείλει αναρίθμητες χούντες , δικτατορίες και πραξικοπήματα. Ο Παπαδημούλης εξήγγειλε το «κύκνειο άσμα» της κυβέρνησης για πολλοστή φορά από πέρσι (αυτός ο κύκνος μάλλον τραγουδάει πιο συχνά κι από τον Ρέμο) ….Ο Βούτσης ανακοίνωσε ότι «τελείωσε το καντήλι» της κυβέρνησης , ο Καμένος θεώρησε απλώς ότι «τελείωσε το λάδι» , ενώ ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης άφησε τα φωτιστικά και περιορίστηκε να διαπιστώσει ότι «τελείωσαν τα ψέματα». Πράγμα που μάλλον δεν υπέπεσε στην αντίληψη της κυβέρνησης , αφού συνεχίζει να κυβερνά ανυποψίαστη.
Γιατί συνέβησαν όλα αυτά? Δεν γνωρίζω. Κι ούτε κατάφερα να καταλάβω. Το ωραίο αυτό έργο ονομάστηκε τελικά «ψήφος δυσπιστίας» . Άλλη ψήφος , όχι αυτή του Σκανδαλίδη…. Και μπορώ να πω πως όσοι οργάνωσαν την παράσταση , ‘έδειξαν τουλάχιστον ότι το ευχαριστήθηκαν. Ξέχασαν , έτσι , για ένα τριήμερο ότι η χώρα φτώχυνε 25% σε πέντε χρόνια , ότι φτάσαμε αισίως στο 1.600.000 ανέργους , ότι το ασφαλιστικό σύστημα κρέμεται από μια κλωστή κι ότι οι άνθρωποι έχουν εξαντληθεί από φόρους.
Ξεχνάν ότι η κοινωνία έχει αποκάμει από φτηνιάρικες συγκρούσεις και παρακολουθεί με απέχθεια τα θέατρα σκιών . Ξέχασαν ότι κάπου γύρω από την πλατεία συντάγματος κυκλοφορεί μια Τρόικα μανιακών με άγριες διαθέσεις για τις τσέπες μας και η οποία μάλλον θα αναρωτιέται μήπως εκτός από πρόγραμμα προσαρμογής , χρειαζόμαστε και ψυχιατρική υποστήριξη. Ξέχασαν ότι η Ελλάδα βιώνει τη μεγαλύτερη κρίση της σύγχρονης ιστορίας και ότι οι κρίσεις δεν αντιμετωπίζονται ούτε με τσιρίδες , ούτε με υστερίες , ούτε με ποδοβολητά. Ξέχασαν ότι η υπόθεση μυρίζει ανυπόφορα κομματίλα. Παλαιοκομματική κομματίλα.
«Ψυχή βαθειά» είπε ο άλλος? «Καλά κρασιά» λέω εγώ! Και όμως! Θα πρέπει να οφείλουμε ευγνωμοσύνη στον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ για την έμπνευση του να καταθέσει αυτή την πρόταση της αποκαλούμενης «δυσπιστίας». Θα τον ευχαριστούσαμε για την πρωτοβουλία του να εξαπολύσει πάλι επί σκηνής τον θίασο της οργής και τους κάγκελο-καβαλάρηδες της σκηνοθετημένης αγανάκτησης. Όμως , ποιος έχει πια το κουράγιο να γελάσει? Ποιος νοιώθει ακόμη τόσο ελαφρύς ώστε να διασκεδάσει με την κατάχρηση της ιστορίας , την κατασυκοφάντηση της δημοκρατίας , τη χολερική χουντολογία ? Δεν είναι αστεία αυτά τα πράγματα.
Εικόνες που σε μια κανονική χώρα θα φάνταζαν γραφικότητες , εδώ προσλαμβάνουν τη δύναμη ανατριχιαστικής απειλής . Εικόνες που σε μια άλλη εποχή θα απολάμβανε κανείς ως τηλεοπτικό σόου – όπως κάποτε του Λεβέντη - αποκτούν τώρα περιωπή προγράμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Δεν είναι για γέλια…
Ο γηπεδικός τσαμπουκάς , η ενορχήστρωση της δημόσιας ζωής ως διαδικτυακής φαντασμαγορίας είναι ο νέος τρόπος να «κάνεις» πολιτική . Ο βουλευτής να προσφέρεται για «σκαλωσιά» για να ανέβει η συνάδελφος του στα κάγκελα , ενώ η ντουντούκα αναπέμπει στριγκλιές και κατάρες… Όχι! Αυτό δεν είναι σόου . Είναι το «νέο» ήθος. Είναι δηλαδή το παλιό ήθος που βρήκε ώρα να επιστρέψει. Κανείς δε δικαιούται να γελάει . Γιατί κανείς δεν μπορεί πια να ακουστεί , αν επικρατήσει αυτή η σαρωτική υπερβολή. Από τις λέξεις θα ακούγονται μόνο οι βρισιές . Απέναντι στις στριγκλιές ο λόγος μένει αβοήθητος….
