Μέσα σε όλο τον βομβαρδισμό, που τελευταία χρόνια δέχεται η χώρα μας, δε λείπει και ο γλωσσικός, σα  το συμπλήρωμα μιας χωρίς τέλος- όπως δείχνει- επιθέσεις σ’ όλα τα πεδία!

Πρώτα η ιστορία με το πασίγνωστο πλέον «Συνωστισμός των Μικρασιατών σα παράλια της Σμύρνης» στα τότε σχολικά  βιβλία, μετά οι απόψεις περί εικόνων στα σχολεία, για να καταλήξει στην σκέψη πως η αρχαία ελληνική γλώσσα είναι «νεκρή» επομένως άχρηστη για να διδάσκεται στα σχολεία μας παρά μόνο από τους κλασικούς φιλολόγους! Τι άλλο θα ακούσουμε! Έτσι και με μια μόνο λέξη που μου ήρθε στο μυαλό, μπορούμε να δούμε μ’ ένα απλό παράδειγμα, πόσο οι αρχαίες χρησιμοποιούνται και σήμερα «ουκ ολίγον» π.χ το «ύδωρ»= νερό. Δε λέμε υδραγωγείο; Ύδατα όμβρια; Ενυδάτωση; Υδροφόρος ορίζοντας; Και πόσα άλλα;

Πως θα πρότεινε άραγε, να τα μεταφέρουμε στη σημερινή γλώσσα; Νερό- τάγκερ; Νεροκύλισμα; Ξενέρωση ή νεροκουβαλητής ορίζοντας;

Για να προσθέσω και το τελευταίο που άκουσα εμφιαλωμένο νερό = μπουκαλωμένο νερό; Κατά μέτωπο επίθεση λοιπόν ή κατακούτελο μπουκάρισμα;!

Το λιγότερο μας προξενούν γέλια! Ίσως σε τέτοιους καιρούς τέτοιων ταλαιπωριών που από πάντα μας έρχονται, χρειάζεται και το φάρμακο της ιλαρότητας, δηλαδή – για να είμαστε πιο πολύ του χιούμορ! Υπάρχει και η θετική πλευρά.

Άλκιστις Χαραμή